Ζητούν την τιμωρία όσων οδήγησαν στο κλείσιμο της Τράπεζας Δωδεκανήσου

Με νέα επεί­γου­σα αί­τη­ση επα­νήλ­θαν χθες στο αί­τη­μά τους για τη διε­νέρ­γεια “εφ’ όλης της ύλης” έρευ­νας για το “λου­κέ­το” στη Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου, οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Χα­ρί­τος και Στ. Στε­φα­νί­δης.

Οι δύο δι­κη­γό­ροι, που πρω­το­στα­τούν σε κίνηση με­ρι­διούχων της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τράπεζας Δω­δε­κα­νήσου, αξιώ­νουν συ­γκε­κρι­μέ­να, στα πλαίσια της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέτασης, που παρήγγει­λε ο Ει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Κ. Μπούτσι­κος, τον ποι­νι­κό κο­λα­σμό των υπευ­θύνων για την ανά­κλη­ση της αδεί­ας της τράπεζας με αποτέλεσμα την απώλεια χρη­μά­των από τους με­ρι­διού­χους και τη μη ανανέωση δανείων ύψους 265 εκατ. ευρώ.

Σύμ­φω­να με ενη­με­ρω­τι­κό δελ­τίο της τρά­πε­ζας, το κα­τα­βλη­μένο συ­νε­ται­ρι­στι­κό κεφάλαιο ανήρχετο σε 21.737.000 ευρώ, διαι­ρούμενο σε 319.719 μερίδες με­τα­ξύ 22.525 συ­νε­ταίρων με δικαίωμα μίας ψήφου εκάστης, ονο­μα­στι­κής αξίας € 73,37 η κα­θε­μία. Τα χρη­μα­τι­κά διαθέσιμα της τράπεζας την 30ή Ιουνίου 2013 ήταν 11.488.000 ευρώ, οι απαι­τήσεις κατά πε­λα­τών (μετά από προ­βλέψεις) 229.481.000 ευρώ και οι κα­τα­θέσεις 241.587.000 ευρώ.

Αφορ­μή για τη νέα αί­τη­ση των δύο δι­κη­γό­ρων απο­τέ­λε­σαν δη­λώ­σεις σε συ­νέ­ντευ­ξη, του προ­έ­δρου της τρά­πε­ζας κ. Γε­ωρ­γί­ου Φρόνα.

Στην αί­τη­ση-υπό­μνη­μά τους ανα­φέ­ρουν με­τα­ξύ άλλων και τα εξής:

“Η ανά­κλη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου, από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας (ΤτΕ), που οδή­γη­σε στο κλεί­σι­μό της, απο­τε­λεί σκάν­δα­λο πρώ­του με­γέ­θους, με υπευ­θύ­νους την ομάδα Διοί­κη­σης της Τρά­πε­ζας Ελ­λά­δας, με επι­κε­φα­λής τον Πρό­ε­δρό της Γε­ώρ­γιο Προ­βό­που­λο, και τους Υπο­διοι­κη­τές της, ως και τους υπη­ρε­σια­κούς μαν­δα­ρί­νους της. Κυ­ρί­ως δε ο πρώ­τος εξ αυτών έχει και συμ­με­το­χι­κή ευ­θύ­νη για τον εξω­φρε­νι­κό υπερ­δα­νει­σμό της Χώρας, που πα­ρή­γα­γε το οξύ­τα­το πρό­βλη­μα της μη βιω­σι­μό­τη­τάς του, με βα­ριές αντα­να­κλά­σεις και συ­νέ­πειες σε ολό­κλη­ρο τον πλη­θυ­σμό, και εν γένει την Οι­κο­νο­μία της.

Υπο­γραμ­μί­ζο­με ότι για την προ­σπά­θεια διά­σω­σης των λε­γό­με­νων συ­στη­μι­κών Τρα­πε­ζών μαζί με τις κρα­τι­κές εγ­γυ­ή­σεις, που συ­ντε­λεί, εκτός των άλλων, στη δη­μιουρ­γία τρα­πε­ζι­κού ολι­γο­πω­λί­ου, και με ακραία αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα σε ολό­κλη­ρη την Εθνι­κή Οι­κο­νο­μία, δα­πα­νή­θη­σαν εκατό τριά­ντα (130) δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, πε­ρί­που, από τον εθνι­κό πλού­το της Χώρας.

Αντι­θέ­τως, η Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου, δια­κρί­νε­ται για τον ασυ­νή­θη οι­κο­νο­μι­κό δυ­να­μι­σμό των ισο­λο­γι­σμών της, με πρω­τεύ­ον στοι­χείο τις υψη­λές κα­τα­θέ­σεις της, που τις εξα­σφά­λι­σαν αξιο­ση­μεί­ω­τη ρευ­στό­τη­τα, και εν ταυτώ φε­ρεγ­γυό­τη­τα, όπως και τώρα, συν­δυα­στι­κά και με τα ίδια κε­φά­λαιά της.

Παρά το πλήγ­μα δε που επέ­φε­ρε η δια­νυό­με­νη οι­κο­νο­μι­κή κρίση, που υπο­χρέ­ω­σε τις λε­γό­με­νες συ­στη­μι­κές Τρά­πε­ζες, οι οποί­ες είναι αμι­γώς ιδιω­τι­κές, σε με­τάγ­γι­ση τε­ρά­στιων πο­σο­τή­των χρη­μα­τι­κών μέσων, από τον Εθνι­κό πλού­το της Χώρας, προ­κει­μέ­νου να «επι­βιώ­σουν», η Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου, με δικά της μόνο μέσα, αντι­με­τώ­πι­σε επι­τυ­χώς, με ασή­μα­ντες απο­κλί­σεις το συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα, που είχαν σχε­δια­σθεί να κα­λυ­φθούν στο εγ­γύ­τα­το μέλ­λον.

Στην ερ­γώ­δη δε αυτή προ­σπά­θεια της τε­λευ­ταί­ας (Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας), αντι­τά­χθη­κε σφό­δρα από πρό­θε­ση η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας, με τους προ­α­να­φε­ρό­με­νους εκ­προ­σώ­πους/όρ­γα­νά της, με πα­ρα­με­ρι­σμό και αγνό­η­ση ακόμη και των τε­ρά­στιων ζη­μιών, που συ­νε­πά­γο­νται οι πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειές της (Στην Οι­κο­νο­μία των Δω­δε­κα­νή­σων, στους με­τό­χους (με­ρι­διού­χους) ή της Τρά­πε­ζας, στην καί­ρια κα­τα­συ­κο­φά­ντη­ση της συ­νε­ται­ρι­στι­κής πί­στης, στην απώ­λεια 150 και πλέον θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας,στην κα­τα­στρο­φή το­πι­κού τρα­πε­ζι­κού πόλου πο­ρεί­ας 20 ετών, κ.λ.π), προ­φα­νώς για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση αλ­λό­τριων συμ­φε­ρό­ντων, αφού δεν λή­φθη­κε υπόψη ούτε ο κα­τα­να­γκα­σμός σε κα­τα­στρο­φή κρί­σι­μων πε­ριο­χών, της πε­ρι­φέ­ρειας της Χώρας, όπως είναι τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Από τα πα­ρα­πά­νω προ­κύ­πτει ότι οι μνη­μο­νευό­με­νοι, με τις συ­γκε­κρι­μέ­νες ιδιό­τη­τες, πα­ρέ­βη­σαν του­λά­χι­στον το υπη­ρε­σια­κό τους κα­θή­κον (Π.Κ. 259), πράγ­μα που λόγω της σο­βα­ρό­τη­τας της πε­ρί­πτω­σης, είναι ανα­γκαίο να διε­ρευ­νη­θεί εν­δε­λε­χώς από τη μεριά σας, με τη διε­νέρ­γεια των αντι­στοί­χων πρά­ξε­ων, και με επι­πρό­σθε­το σκοπό αφε­νός εμπλε­κό­με­νους και αφε­τέ­ρου σε αγω­νιώ­δη προ­σπά­θεια προσ­διο­ρι­σμού εν γένει όλων των πε­ρι­στα­τι­κών της υπό­θε­σης, προς τον κα­τα­λο­γι­σμό σε κα­θέ­ναν από τους εμπλε­κό­με­νους της ευ­θύ­νης των πρά­ξε­ών τους, ενη­μέ­ρω­σης της ανά­στα­της και ευ­ρι­σκό­με­νης, κοι­νής γνώ­μης.

Συ­να­κό­λου­θα, σας πα­ρα­κα­λού­με, αξιό­τι­με Κύριε Ει­σαγ­γε­λέα, για τις δικές σας επεί­γου­σες ενέρ­γειες.

Οι Πο­λι­τι­κώς Ενά­γο­ντες

ΙΩ­ΑΝ­ΝΗΣ Γ. ΧΑ­ΡΙ­ΤΟΣ –

ΣΤΕ­ΦΑ­ΝΟΣ Ι. ΣΤΕ­ΦΑ­ΝΙ­ΔΗΣ”