BBC: Πώς πληρώνει η γενιά της κρίσης τους λογαριασμούς της

Καλού­νται να επι­βιώ­σουν σε μία από τις πιο σκληρές αγορές εργα­σίας στον κόσμο. Είναι οι Έλληνες millennians, οι νέοι που βγήκαν στην αγορά εργα­σίας στην καρδιά της κρίσης. Μία μεγάλη μερίδα αυτών περι­λαμ­βά­νε­ται στο 40% της νεα­νι­κής ανερ­γίας και πολύ περισ­σό­τε­ροι εγκλω­βί­στη­καν στο καθε­στώς της υπο­α­σχό­λη­σης, να ανα­ζη­τούν κακο­πλη­ρω­μένη εργασία, τις περισ­σό­τε­ρες φορές άσχετη με το αντι­κεί­μενο που σπού­δα­σαν. Γι’ αυτή τη γενιά, στην οποία ένας στους τέσ­σε­ρις εκτι­μά­ται ότι ζει σε καθε­στώς φτώ­χειας, κάνει εκτενές ρεπορ­τάζ το BBC.

Η 28χρονη Αρετή Στα­μπέ­λου, από την Αθήνα, είναι άνεργη από τον περα­σμένο Ιούλιο, όποτε εκείνη και οι 24 συνά­δελ­φοί της απο­λύ­θη­καν από το τηλε­φω­νικό κέντρο στο οποίο δού­λευαν. Δεν της άρεσε η δουλειά της. Της αντλούσε πολύ ενέρ­γεια και δεν είχε καμία σχέση με τις πολι­τι­κές επι­στή­μες που έχει σπου­δά­σει. «Ήμουν εκεί για τα χρήματα. Δεν μου έδινε τίποτα άλλο», υπο­στη­ρί­ζει στο BBC.

Η Αρετή ονει­ρευό­ταν να κάνει κάτι πιο δημιουρ­γικό στη ζωή της. «Όταν τελεί­ωσα το πανε­πι­στή­μιο, ήθελα να ασχο­ληθώ με την πολι­τική ανάλυση ή να δουλέψω σε κάποια Μη Κυβερ­νη­τική Οργά­νωση», εξηγεί. Όταν όμως οι γονείς της έφυγαν από την Αθήνα, εκείνη έπρεπε να κάνει όποια δουλειά έβρισκε για να στη­ρί­ξει τον εαυτό της.

Η περί­πτωση της Αρετής είναι τυπική στη γενιά αυτή που απο­φοί­τησε μέσα στη δεκαετή κρίση. Το βασικό τους παρά­πονο, σχο­λιά­ζει το BBC, δεν είναι τόσο ότι δεν βρί­σκουν δουλειά όσο ότι δεν μπορούν να βρουν μία εργασία, στην οποία να αισθά­νο­νται ασφα­λείς, να παίρ­νουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν και μία εργασία βέβαια που να ται­ριά­ζει στα προ­σό­ντα τους. Αυτό σημαί­νει ότι πάρα πολύ νέοι κατα­λή­γουν να δου­λεύ­ουν ως σερ­βι­τό­ροι ή ως δια­νο­μείς εντύπων. Παράλ­ληλα, ο βασικός μισθός έχει πέσει στα 600 ευρώ (από 800 προ κρίσης). Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους περίπου 250.000 από­φοι­τοι φεύγουν από την Ελλάδα και ανα­ζη­τούν εργασία στο εξω­τε­ρικό τα τελευ­ταία οκτώ χρόνια.

Σύμφωνα με τον καθη­γητή Μάικλ Αργυρού, Έλληνα οικο­νο­μο­λόγο στο Cardiff Business School, η σκιώδης οικο­νο­μία της χώρας αντι­προ­σω­πεύει περίπου το ένα τρίτο της συνο­λι­κής οικο­νο­μι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας. «Είμαι βέβαιος ότι πολλές από αυτές τις δρα­στη­ριό­τη­τες αφορούν τους νέους», επι­ση­μαί­νει. «Επη­ρε­ά­ζει την προ­σω­πική τους ευη­με­ρία επειδή αισθά­νο­νται ανα­σφα­λείς και παράλ­ληλα έχει επι­πτώ­σεις στα οικο­νο­μικά της χώρας».

Η Αρετή παρα­δέ­χε­ται ότι όλη αυτή η εμπει­ρία της έχει κοστί­σει ψυχο­λο­γικά. «Στο παρελ­θόν ένιωθα αρκετά νευρική και απαι­σιό­δοξη για το μέλλον μου. Για μια περίοδο, ήμουν αρκετά κατα­θλι­πτική – αισθάν­θηκα ότι δεν είχα την ικα­νό­τητα να κάνω τίποτα», προ­σθέ­τει. Τον τελευ­ταίο καιρό ωστόσο που είναι άνεργη, η κατά­σταση είναι λίγο καλύ­τερη επειδή συζεί τώρα με τον φίλο της, ο οποίος μπορεί να την υπο­στη­ρί­ξει οικο­νο­μικά και ψυχο­λο­γικά. «Τώρα νιώθω ότι έχω το χρόνο να μάθω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου… Δεν θέλω άλλη δουλειά όπως η τελευ­ταία», τονίζει.

Παρό­μοια είναι η εμπει­ρία της Αγάπης Κατσόρχη. Η 28χρονη Αγάπη επίσης πήρε το πτυχίο της στις Πολι­τι­κές Επι­στή­μες το 2011. Επίσης, ονει­ρευό­ταν μία δημιουρ­γική καριέρα, αλλά πολύ γρήγορα συνει­δη­το­ποί­ησε πόσο θα επη­ρέ­αζε η κρίση τη γενιά της. Εκείνη ήταν λίγο πιο τυχερή από τους υπό­λοι­πους, εκτιμά, διότι είχε τη δυνα­τό­τητα να ζει μαζί τους γονείς της.

Πέντε μήνες μετά την απο­φοί­τησή της, η Αγάπη είδε μία δια­φή­μιση για μαθή­ματα μανι­κιούρ – πεντι­κιούρ. Η γυναι­κεία ομορφιά παρα­μέ­νει μία από τις ελά­χι­στες βιο­μη­χα­νίες που εξα­κο­λου­θούν να έχουν κέρδος στην Ελλάδα. Πρό­κει­ται για το λεγό­μενο lipstick index (ο δείκτης του κραγιόν), ένα φαι­νό­μενο το οποίο είναι κοινό στις οικο­νο­μίες σε ύφεση και κατά το οποίο παρα­τη­ρεί­ται η τάση των γυναι­κών να αγο­ρά­ζουν κραγιόν, αντι­κα­θι­στώ­ντας με αυτόν τον τρόπο τις πιο ακριβές αγορές ρούχων ή παπου­τσιών. Η ύφεση οδηγεί επίσης τις γυναί­κες στο να ξοδεύ­ουν σε προ­ϊ­ό­ντα που βελ­τιώ­νουν την εξω­τε­ρική τους εμφά­νιση.

Της Αγάπης της άρεσε πάντα αυτή η τέχνη και την αγάπησε ακόμη περισ­σό­τερο αφότου ολο­κλή­ρωσε την εκπαί­δευσή της. «Τη βρίσκω πολύ δημιουρ­γική και πλη­ρώ­νο­μαι καλά», υπο­στη­ρί­ζει.

Σε μία τρίτη κατη­γο­ρία ανήκουν εκείνα τα παιδιά που η κρίση τα βρήκε στο σχολείο, οπότε ξεκι­νώ­ντας τις σπουδές τους ήξεραν εκ των προ­τέ­ρων ότι η ανα­ζή­τηση εργα­σίας θα ήταν πολύ δύσκολη και γι’ αυτό άρχισαν από πολύ νωρίς να σχε­διά­ζουν ένα Plan B.

«Ο πατέρας μου ήταν άνεργος για πολλά χρόνια, γεγονός που με έκανε να συνει­δη­το­ποι­ήσω ότι δεν μπορώ να περι­μένω να τελειώσω τις σπουδές μου για να βρω μία δουλειά», επι­ση­μαί­νει ο 25χρονος Βασί­λειος Καρα­βα­σί­λης, συνι­δρυ­τής της εται­ρείας ανά­πτυ­ξης ηλε­κτρο­νι­κών παι­χνι­διών eNVy Softworks. Ο Βασί­λειος, μαζί με πέντε ακόμη συμ­μα­θη­τές του, άρχισαν να διδά­σκο­νται μόνοι τους εντα­τικά πώς να δημιουρ­γούν βιντε­ο­παι­χνί­δια, παράλ­ληλα με τις σπουδές τους στη Μηχα­νική Ηλε­κτρο­νι­κών Υπο­λο­γι­στών. «Το πρό­βλημα είναι ότι οι εργο­δό­τες ζητούν εμπει­ρία την οποία δεν σου διδά­σκουν στα πανε­πι­στή­μια. Και λόγω της κρίσης, οι εται­ρείες δεν έχουν χρήματα για να σε εκπαι­δεύ­σουν», σχο­λιά­ζει.

Η Αρετή είναι σήμερα πιο αισιό­δοξη, έστω και αν δεν έχει δουλειά αυτήν την περίοδο. Βλέπει – λέει – πιο ποιο­τι­κές θέσεις εργα­σίας. Και εκτιμά ότι η γενιά της είναι αυτή που θα οδη­γή­σει τη χώρα μπροστά. «Όλα τα άσχημα έχουν προ­κλη­θεί από τους μεγα­λύ­τε­ρους – επι­μέ­νει – αλλά εμείς είμαστε αυτοί που μπο­ρούμε να φέρουμε την αλλαγή».

naftemporiki.gr