Αγγελος Τσιγκρής, καθηγητής εγκληματολογίας: «Είμαστε πολύ κοντά να θρηνήσουμε το πρώτο θύμα ανθρωποκτονίας σε σχολείο»!

• «Το είχα πει εδώ και πολλά χρό­νια, ότι αν δεν λη­φθούν άμεσα μέτρα θα έρθει η ώρα που θα θρη­νή­σου­με θύ­μα­τα στα σχο­λεία. Πλέον εί­μα­στε πολύ κοντά»

Τη συ­γκλο­νι­στι­κή εκτί­μη­ση ότι στην Ελ­λά­δα εί­μα­στε πολύ κοντά να θρη­νή­σου­με το πρώτο θύμα αν­θρω­πο­κτο­νί­ας σε σχο­λείο κα­τα­θέ­τει σή­με­ρα στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κα­θη­γη­τής Εγκλη­μα­το­λο­γί­ας Αγ­γε­λος Τσι­γκρής.

Όπως λέει ο κ. Αγ­γε­λος Τσι­γκρής, το φαι­νό­με­νο της παι­δι­κής πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας άρ­χι­σε να κλι­μα­κώ­νε­ται στη χώρα μας την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία και σή­με­ρα βρι­σκό­μα­στε στο απο­κο­ρύ­φω­μα, χωρίς όμως αυτό να είναι το τε­λεί­ω­μά του «μέχρι να θρη­νή­σου­με το πρώτο θύμα».

Υπάρ­χει όπως λέει δρό­μος επι­στρο­φής, όμως απαι­τεί­ται να λη­φθούν μια σειρά από μέτρα στο πλαί­σιο της πρό­λη­ψης τα οποία ωστό­σο απαι­τούν χρόνο και δη­λώ­νει κά­θε­τα αντί­θε­τος στα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα σε παι­διά και εφή­βους τα οποία όπως λέει, όχι μόνο δεν μειώ­νουν την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα αλλά την αυ­ξά­νουν.

• Κύριε Τσι­γκρή θέλω να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη με την έξαρ­ση, την τρο­μα­κτι­κή θα έλεγα έξαρ­ση, της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας των ανη­λί­κων. Τα πε­ρι­στα­τι­κά είναι απα­νω­τά και πλέον το φαι­νό­με­νο αυτό εξε­λίσ­σε­ται σε μεί­ζον κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα με δια­στά­σεις που ακόμα δεν μπο­ρού­με να υπο­λο­γί­σου­με.

Η Ελ­λά­δα μέχρι πριν από 10 χρό­νια ήταν μια χώρα που είχε μη­δε­νι­κούς δεί­κτες παι­δι­κής πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας. Κι όταν ανα­φε­ρό­μα­στε στην παι­δι­κή πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα, σύμ­φω­να με τον νόμο, μι­λά­με για παι­διά κάτω των 12 ετών. Βε­βαί­ως εί­χα­με κά­ποια ελά­χι­στα ψήγ­μα­τα εφη­βι­κής και νε­α­νι­κής βίας. Το φαι­νό­με­νο άρ­χι­σε να κλι­μα­κώ­νε­ται την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία, χρόνο με τον χρόνο, και βε­βαί­ως σή­με­ρα βρι­σκό­μα­στε στο απο­κο­ρύ­φω­μα, χωρίς όμως αυτό να είναι το τε­λεί­ω­μά του.

• Αυτό που λέτε είναι εξαι­ρε­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κό.

Βε­βαί­ως και είναι ανη­συ­χη­τι­κό, περί αυτού πρό­κει­ται, δεν βρι­σκό­μα­στε καν στο τε­λεί­ω­μα του φαι­νο­μέ­νου, βρι­σκό­μα­στε στο στά­διο της αύ­ξη­σής του. Ηταν κάτι ανα­με­νό­με­νο και πρέ­πει να σας πω ότι κά­ποιοι από τους ει­δι­κούς, με­τα­ξύ αυτών και εγώ, εί­χα­με κρού­σει τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου πολύ νω­ρί­τε­ρα, ότι αυτό θα είναι ένα από τα από­νε­ρα της παν­δη­μί­ας. Οχι της παν­δη­μί­ας ως ασθέ­νειας αλλά ο εγκλει­σμός και η αλ­λα­γή της κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, ήταν βέ­βαιο ότι θα δη­μιουρ­γού­σαν πρό­βλη­μα σε πολ­λούς δεί­κτες εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας. Βε­βαί­ως υπάρ­χουν μια σειρά πα­ρά­γο­ντες που επη­ρε­ά­ζουν το πρό­βλη­μα και το επι­τεί­νουν, ο κυ­ριό­τε­ρος από τους οποί­ους είναι η οι­κο­γέ­νεια.

• Η δομή της ση­με­ρι­νής οι­κο­γέ­νειας εν­νο­εί­τε, οι δε­σμοί με­τα­ξύ των μελών;

Η εγκλη­μα­το­λο­γία εδώ και 100 χρό­νια πάγια, πα­ρου­σιά­ζει τα ίδια απο­τε­λέ­σμα­τα. Ανα­φο­ρι­κά με την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα των νέων, των εφή­βων και των παι­διών έχει κα­τα­λή­ξει σε τρία συ­γκε­κρι­μέ­να συ­μπε­ρά­σμα­τα, τρεις λό­γους, για τους οποί­ους οι νέοι εντάσ­σο­νται στον χώρο της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας. Υπάρ­χει κι ένας τέ­ταρ­τος, αλλά θα σας ανα­φέ­ρω πρώτα τις τρεις αι­τί­ες που αφο­ρούν στην οι­κο­γέ­νεια. Η πρώτη αιτία είναι η πα­θο­λο­γία στην οι­κο­γέ­νεια και λόγοι πα­θο­λο­γί­ας είναι η εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία που βρί­σκε­ται σε με­γά­λη έξαρ­ση στη χώρα μας στα τε­λευ­ταία χρό­νια και αυτά είναι αλ­λη­λο­συν­δε­ό­με­να προ­βλή­μα­τα. Και βε­βαί­ως το εγκλη­μα­τι­κό πα­ρελ­θόν της οι­κο­γέ­νειας, ή της μη­τέ­ρας ή του πα­τέ­ρα ή και των δύο μαζί. Αυτό το πα­θο­λο­γι­κό οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον είναι ο ένας οι­κο­γε­νεια­κός πα­ρά­γο­ντας. Ο δεύ­τε­ρος πα­ρά­γο­ντας είναι η έλ­λει­ψη ελέγ­χου των γο­νιών προς τα παι­διά, όταν χά­νε­ται ο έλεγ­χος χά­νο­νται και τα παι­διά μαζί με τον έλεγ­χο. Οι γο­νείς πρέ­πει να ξέ­ρουν με ποιους βγαί­νουν τα παι­διά τους, πού πάνε, τι ώρα θα επι­στρέ­ψουν. Αν δεν τα γνω­ρί­ζει αυτά ένας γο­νιός, το παιδί επι­στρέ­φει μόνο κατά τύχη… Ο τρί­τος πα­ρά­γο­ντας είναι η έλ­λει­ψη επι­κοι­νω­νί­ας των γο­νιών με τα παι­διά. Δεν υπάρ­χει πλέον επι­κοι­νω­νία γο­νιών και παι­διών. Οι γο­νείς κοι­τά­νε διαρ­κώς μια οθόνη, είτε αυτή είναι του κι­νη­τού, του τά­μπλετ ή της τη­λε­ό­ρα­σης και τα παι­διά ασχο­λού­νται με άλλα πράγ­μα­τα χωρίς να υπάρ­χει απο­λύ­τως καμία επι­κοι­νω­νία. Εχουν πάψει να μι­λούν με­τα­ξύ τους, να εμπι­στεύ­ο­νται ο ένας τον άλλον, να λένε τις μύ­χιες σκέ­ψεις τους γε­γο­νός που δη­μιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα. Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λέει η επι­στή­μη της Εγκλη­μα­το­λο­γί­ας. Το παιδί, όταν λεί­πει η επι­κοι­νω­νία από το σπίτι του, ψά­χνει να αντι­κα­τα­στή­σει αυτή την επι­κοι­νω­νία με κά­ποιο άλλο υπο­κα­τά­στα­το. Ψά­χνει να βρει άλ­λους νέους, που κι εκεί­νοι δεν έχουν επι­κοι­νω­νία στο σπίτι τους, και συ­να­σπί­ζο­νται σε μι­κρές συμ­μο­ρί­ες στους δρό­μους και το απο­τέ­λε­σμα είναι αυτό που βλέ­που­με κα­θη­με­ρι­νά στα δελ­τία ει­δή­σε­ων. Συ­νο­ψί­ζο­ντας, αυτοί είναι οι τρεις οι­κο­γε­νεια­κοί πα­ρά­γο­ντες. Υπάρ­χει κι ένας τέ­ταρ­τος. Οταν αυτοί οι τρεις οι­κο­γε­νεια­κοί πα­ρά­γο­ντες συν­δυα­στούν και με έναν τέ­ταρ­το που είναι η ακραία φτώ­χεια, η έν­δεια, όταν δη­λα­δή μια οι­κο­γέ­νεια δεν έχει ούτε τα στοι­χειώ­δη για να επι­βιώ­σει -και είναι αρ­κε­τές οι οι­κο­γέ­νειες στην Ελ­λά­δα σή­με­ρα- τότε ο συν­δυα­σμός αυτός απο­τε­λεί μια σχε­δόν μα­θη­μα­τι­κή εξί­σω­ση ότι το παιδί θα πα­ρα­βα­τή­σει. Οσοι λι­γό­τε­ροι από αυ­τούς τους πα­ρά­γο­ντες, τόσο λι­γό­τε­ρες πι­θα­νό­τη­τες. Οσο πε­ρισ­σό­τε­ροι από αυ­τούς τους πα­ρά­γο­ντες τόσες πε­ρισ­σό­τε­ρες πι­θα­νό­τη­τες να πα­ρα­βα­τή­σει το παιδί. Αν δεν λυ­θούν αυτά τα ζη­τή­μα­τα, το πρό­βλη­μα με την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα των νέων θα συ­νε­χί­σει να διο­γκώ­νε­ται.

• Μέχρι πρό­τι­νος κύριε Τσι­γκρή, η πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα των ανη­λί­κων πε­ριο­ρι­ζό­ταν σε λι­γό­τε­ρο σο­βα­ρά πε­ρι­στα­τι­κά, τώρα βλέ­που­με μια αγριό­τη­τα που σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις αγ­γί­ζει τα όρια της από­πει­ρας αν­θρω­πο­κτο­νί­ας.

Αυτή η ανη­λε­ό­τη­τα στην οποί­αν ανα­φέ­ρε­στε, συ­νε­χί­ζει να αυ­ξά­νει και μέσα στην οι­κο­γέ­νεια. Μέχρι πρό­τι­νος δεν εί­χα­με τόσες πολ­λές κα­ταγ­γε­λί­ες εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας με τόσο σο­βα­ρά πε­ρι­στα­τι­κά που να κα­τα­λή­γουν στο νο­σο­κο­μείο. Δεν εί­χα­με τόσες πολ­λές μη­τέ­ρες, θύ­μα­τα των συ­ζύ­γων και πα­τε­ρά­δων των παι­διών τους.

• Αρα τα ερε­θί­σμα­τα προ­έρ­χο­νται μέσα από την οι­κο­γέ­νεια κύριε Τσι­γκρή;

Απο­κλει­στι­κά! Βε­βαί­ως παί­ζει ρόλο και το σχο­λείο αλλά οι πρώ­τοι με­γά­λοι δά­σκα­λοι, είναι οι γο­νείς. Από ηλι­κία 0 που βγαί­νου­με από την κοι­λιά της μάνας μας -αν και οι έρευ­νες δεί­χνουν ότι μάλ­λον έχου­με ερε­θί­σμα­τα και κατά τη διάρ­κεια των εννέα μηνών της κύ­η­σης και πως γεν­νιό­μα­στε εννέα μηνών και όχι μηδέν ημε­ρών- όλο λοι­πόν αυτό το χρο­νι­κό διά­στη­μα έως την ηλι­κία των πέντε ετών είναι πολύ κα­θο­ρι­στι­κό για τη δια­μόρ­φω­ση της προ­σω­πι­κό­τη­τας ενός νέου. Είναι άλλο πράγ­μα το παιδί να πα­ρα­κο­λου­θεί μια οι­κο­γε­νεια­κή ζωή γε­μά­τη αγάπη, εμπι­στο­σύ­νη, στορ­γή, αγκα­λιά, χάδια και άλλο να πα­ρα­κο­λου­θεί μια οι­κο­γέ­νεια όπου κυ­ριαρ­χούν η κα­κο­ποί­η­ση, η βία, ο ξυ­λο­δαρ­μός, η εγκλη­μα­το­γέ­νε­ση και ούτω κα­θε­ξής.

Με απλά λόγια, ένα παιδί σε ηλι­κία ενός έτους γνω­ρί­ζει Ελ­λη­νι­κά αρκεί να γεν­νη­θεί από γο­νείς Ελ­λη­νες. Αντι­στοί­χως ένα παιδί ενός έτους στην Κίνα ξέρει Κι­νέ­ζι­κα, αρκεί να γεν­νη­θεί από γο­νείς Κι­νέ­ζους. Ενα παιδί που γεν­νιέ­ται από γο­νείς εγκλη­μα­τί­ες μα­θαί­νει στο έγκλη­μα και γί­νε­ται κα­κο­ποι­η­τι­κό. Αυτά τα ζη­τή­μα­τα είναι λυ­μέ­να και από με­γά­λα κεί­με­να, το ίδιο το Ευαγ­γέ­λιο λέει ότι από τους καρ­πούς θα δεις το δέ­ντρο κι αυτό τα λέει όλα. Ο Θεός με δύο κου­βέ­ντες είπε αυτό που προ­σπα­θώ εγώ να σας πω με πολλά λόγια.

• Το κύριο ερώ­τη­μα κύριε Τσι­γκρή είναι αν υπάρ­χει τρό­πος να πε­ριο­ρι­στούν αυτά τα φαι­νό­με­να. Ηδη ένα με­γά­λο μέρος της κοι­νω­νί­ας αντι­δρά και ζητά αυ­στη­ρο­ποί­η­ση των ποι­νών με εγκλει­σμούς σε ανα­μορ­φω­τή­ρια και φυ­λα­κές ανη­λί­κων για τα παι­διά θύτες. Είναι αυτό προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση;

Αν θέ­λου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με απο­τε­λε­σμα­τι­κά το πρό­βλη­μα πρέ­πει να φτιά­ξου­με μια κα­λύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια. Τώρα θα με ρω­τή­σε­τε πώς φτιά­χνου­με μια κα­λύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια… Αυτή είναι μια με­γά­λη συ­ζή­τη­ση. Αυτό θέλει προ­σπά­θεια απ΄ό­λους. Πρώ­τ΄α­π΄ό­λα θέλει προ­σπά­θεια από τη μάνα και τον πα­τέ­ρα αλλά χρειά­ζε­ται και το κρά­τος και η πο­λι­τεία. Ξέ­ρε­τε την πα­ροι­μία που λέει ότι η φτώ­χεια φέρ­νει γκρί­νια… Για φα­ντα­στεί­τε να μην έχετε να δώ­σε­τε γάλα στο παιδί σας. Ανα­ρω­τιέ­ται κά­ποιος αν υπάρ­χουν οι­κο­γέ­νειες που δεν έχουν να τα­ΐ­σουν τα παι­διά τους; Να τους φο­ρέ­σουν ρούχα, πα­πού­τσια… Αυτό δεν δη­μιουρ­γεί πρό­βλη­μα στο σπίτι; Οποιος πει όχι, είναι ψεύ­της. Δεν χρειά­ζε­ται να το πει αυτό επι­στή­μο­νας ή εγκλη­μα­το­λό­γος. Η πο­λι­τεία πρέ­πει γι­΄αυ­τούς τους αν­θρώ­πους να φτιά­ξει ένα μί­νι­μουμ δίχτυ προ­στα­σί­ας για να μην ζουν στο πε­ρι­θώ­ριο. Αυτό είναι η πρό­λη­ψη, πρό­λη­ψη δεν είναι να κά­νου­με μα­θή­μα­τα ή να κά­νου­με δια­λέ­ξεις. Το ζη­τού­με­νο είναι να δη­μιουρ­γη­θούν όλες εκεί­νες οι συν­θή­κες που δεν θα στε­ρούν από τις οι­κο­γέ­νειες στοι­χειώ­δη πράγ­μα­τα. Πρό­λη­ψη είναι να δη­μιουρ­γή­σεις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες, ορ­γα­νι­σμούς πρό­νοιας και να υπάρ­χει ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη ώστε να υπάρ­χει υγεία, προ­στα­σία, φρο­ντί­δα άμεση στο παιδί και στην οι­κο­γέ­νεια. Αυτά είναι πρό­λη­ψη. Αυτός είναι ο τρό­πος να φτιά­ξου­με μια κα­λύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια ή έστω με τον τρόπο αυτό μπο­ρού­με να πε­ρι­σώ­σου­με ό,τι πε­ρι­σώ­ζε­ται. Πρέ­πει να φτιά­ξου­με ένα κα­λύ­τε­ρο σχο­λείο, ένα υγιές σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον ξε­κι­νώ­ντας από το νη­πια­γω­γείο με πε­ρισ­σό­τε­ρο εξει­δι­κευ­μέ­νους αν­θρώ­πους, πιο δη­μο­κρα­τι­κό σχο­λείο, πιο δί­καιο με πε­ρισ­σό­τε­ρο ενή­με­ρους εκ­παι­δευ­τι­κούς, δα­σκά­λους που να μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νούν με τα παι­διά. Να είναι λι­γό­τε­ρο αντα­γω­νι­στι­κό. Ολα αυτά που σας λέω είναι συν­θή­κες που δη­μιουρ­γούν προ­βλή­μα­τα στο σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Είναι ση­μα­ντι­κό να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα πιο συμ­με­το­χι­κό σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

• Μπο­ρού­με κύριε Τσι­γκρή να φτιά­ξου­με ένα κα­λύ­τε­ρο σχο­λείο; Αυτό είναι μια δια­χρο­νι­κή με­γά­λη πληγή και της πο­λι­τεί­ας και του κρά­τους και της κοι­νω­νί­ας.

Βε­βαί­ως μπο­ρού­με. Κι αυτό είναι πρό­λη­ψη. Δυ­στυ­χώς όλες οι έρευ­νες εγκλη­μα­το­λο­γί­ας δεί­χνουν πως εφό­σον μι­λά­με για παι­διά και εφή­βους, τα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα όχι μόνο δεν μειώ­νουν την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα αλλά φέρ­νουν το αντί­θε­το απο­τέ­λε­σμα, την αυ­ξά­νουν. Ως εγκλη­μα­το­λό­γος μπορώ να σας δια­βε­βαιώ­σω γι­΄αυ­τό.

• Πα­ρα­κο­λου­θού­με στα δελ­τία ει­δή­σε­ων αυτή την έξαρ­ση της παι­δι­κής πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας και ταυ­τό­χρο­να εντεί­νο­νται οι φωνές που ζη­τούν την φυ­λά­κι­ση των παι­διών δρα­στών.

Με τί­πο­τα!

• Είστε κά­θε­τος σε αυτό.

Ναι. Αυτό ανα­πα­ρά­γει το πρό­βλη­μα σαν τη Λερ­ναία Υδρα που κό­βεις ένα κε­φά­λι και βγαί­νουν δέκα. Τα παι­διά χρειά­ζο­νται δεύ­τε­ρες ευ­και­ρί­ες, οι νέοι και οι έφη­βοι χρειά­ζο­νται προ­στα­σία, ανα­μόρ­φω­ση αλλά όχι εγκλει­σμό σε κλει­στά πε­ρι­βάλ­λο­ντα.

• Εί­πα­τε πριν ότι το φαι­νό­με­νο αυτό είναι στο απο­κο­ρύ­φω­μα, αλλά όχι στο τε­λεί­ω­μά του. Πώς βλέ­πε­τε να εξε­λίσ­σε­ται;

Υπάρ­χει πολύς δρό­μος μπρο­στά, μέχρι να θρη­νή­σου­με το πρώτο θύμα αν­θρω­πο­κτο­νί­ας σε σχο­λείο.

• Μας λέτε κύριε Τσι­γκρή ότι είναι πι­θα­νό να δούμε μια δο­λο­φο­νία μέσα σε σχο­λείο στην Ελ­λά­δα; Μου φαί­νε­ται αδια­νό­η­το.

Ναι, κοντά εί­μα­στε, δεν εί­μα­στε μα­κριά. Πώς γί­νε­ται στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες, στη Γερ­μα­νία, στη Σου­η­δία, στη Νορ­βη­γία; Εί­μα­στε κοντά. Κι αυτό το είχα πει εδώ και πολλά χρό­νια, ότι αν δεν λη­φθούν άμεσα μέτρα θα έρθει η ώρα που θα θρη­νή­σου­με θύ­μα­τα στα σχο­λεία. Πλέον εί­μα­στε πολύ κοντά. Εχουν κα­τα­γρα­φεί βα­ριές σω­μα­τι­κές βλά­βες, σε­ξουα­λι­κές κα­κο­ποι­ή­σεις οι οποί­ες αγ­γί­ζουν τα όρια του κα­κουρ­γή­μα­τος και όλα αυτά από παι­διά, γε­γο­νός αδια­νό­η­το μέχρι χθες. Κι όμως σή­με­ρα έχου­με αρ­χί­σει να το συ­νη­θί­ζου­με επει­δή είναι κα­θη­με­ρι­νά στα δελ­τία ει­δή­σε­ων. Ας ελ­πί­σου­με η κοι­νω­νία και κυ­ρί­ως η πο­λι­τεία, να μην εθι­στούν σε αυτή την ει­κό­να και να λη­φθούν άμεσα μέτρα πρό­λη­ψης τώρα. Βε­βαί­ως η πρό­λη­ψη, η οποία είναι από­λυ­τα απο­τε­λε­σμα­τι­κή και μπο­ρεί να λειά­νει το πρό­βλη­μα, απαι­τεί βάθος χρό­νου. Αυτά που είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο εύ­πε­πτα από το κοινό είναι τα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα που λαμ­βά­νο­νται εδώ και τώρα, όμως δυ­στυ­χώς η επι­στή­μη λέει πάγια, μο­νό­το­να και σχε­δόν κου­ρα­στι­κά ότι τα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα δεν είναι τα κα­τάλ­λη­λα. Μάλ­λον θα σας έλεγα ότι είναι απο­λύ­τως ακα­τάλ­λη­λα όταν πρό­κει­ται για παι­διά και εφή­βους.

• Κλεί­νο­ντας τη συ­νέ­ντευ­ξή μας κύριε Τσι­γκρή θέλω να σας ρω­τή­σω, αφού τα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα είναι τα πλέον ακα­τάλ­λη­λα και η πρό­λη­ψη απαι­τεί βάθος χρό­νου, υπάρ­χει κάτι που μπο­ρεί να γίνει άμεσα;

Οπου αυ­ξά­νει η αγάπη μειώ­νε­ται η βία. Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρη αγάπη παίρ­νει ένας άν­θρω­πος τόσο λι­γό­τε­ρο βί­αιος γί­νε­ται. Με τον τρόπο αυτό μπο­ρού­με να φτιά­ξου­με μια κα­λύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια, ένα κα­λύ­τε­ρο σχο­λείο. Και σε αυτό δεν έχουν ευ­θύ­νη μόνο οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και οι γο­νείς αλλά και το κρά­τος. Χρειά­ζε­ται όλο αυτό να υπο­στη­ρι­χθεί. Χρειά­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρη υπο­στή­ρι­ξη στα παι­διά, με­γα­λύ­τε­ρη προ­στα­σία, με­γα­λύ­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη, πε­ρισ­σό­τε­ρη επι­κοι­νω­νία και διά­λο­γο, πιο δη­μο­κρα­τι­κό κα­θε­στώς στο σχο­λείο, με­γα­λύ­τε­ρη δι­καιο­σύ­νη και ου­σια­στι­κά να μπο­ρέ­σου­με να φέ­ρου­με τα άκρα λίγο πιο κοντά. Γιατί όλοι ξε­κι­νούν από δια­φο­ρε­τι­κές οι­κο­γέ­νειες. Υπάρ­χουν παι­διά που φεύ­γουν από μια καλή οι­κο­γέ­νεια που διέ­πε­ται από αγάπη και στορ­γή και υπάρ­χουν και παι­διά που φεύ­γουν από μια οι­κο­γέ­νεια που είναι πα­θο­λο­γι­κή. Τα παι­διά αυτά δεν θέ­λουν πε­ρισ­σό­τε­ρη τι­μω­ρία αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο να τα αγκα­λιά­σεις, να τα φέ­ρεις πιο κοντά, να τα κά­νεις μέλος του σχο­λι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Οσο τα διώ­χνεις και τα πε­ρι­θω­ριο­ποιείς, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο βίαια γί­νο­νται.

• Αρα υπάρ­χει δρό­μος επι­στρο­φής;

Βε­βαί­ως όλα λύ­νο­νται. Η επι­στή­μη έχει απα­ντή­σεις και αντί­δο­τα για κάθε πε­ρι­στα­τι­κό με τη μόνη δια­φο­ρά ότι θέλει και να γνω­ρί­ζεις τον δρόμο και βε­βαί­ως να τον υπη­ρε­τείς με συ­νέ­πεια. Μια πο­λι­τι­κή πρό­λη­ψης απαι­τεί συ­νέ­πεια και να εφαρ­μο­στεί για ένα βάθος χρό­νου. Αυτό στην πο­ρεία θα δη­μιουρ­γή­σει κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες στους δεί­κτες της ποιό­τη­τας και της πο­σό­τη­τας του εγκλή­μα­τος, αλλά κυ­ρί­ως της ποιό­τη­τας που είναι πάρα πολύ ανη­συ­χη­τι­κή.