Aλ. Kολιάδης: «Το πολιτιστικό παρόν της Ρόδου δεν είναι αντάξιο του παρελθόντος της»

Λίγοι Ρο­δί­τες γνω­ρί­ζουν καλά τι ση­μαί­νει αθλη­τι­σμός και πο­λι­τι­σμός, όσο ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης. Γεν­νη­μέ­νος στην Αγ­γλία από πα­τέ­ρα Ρο­δί­τη και μη­τέ­ρα Ισπα­νή, και με­γα­λω­μέ­νος στη Ρόδο, θα μπο­ρού­σε να είχε κάνει κα­ριέ­ρα πο­δο­σφαι­ρι­στή πα­γκο­σμί­ου φήμης, εάν δεν είχε υπο­στεί σο­βα­ρό τραυ­μα­τι­σμό σε νεαρή ηλι­κία.

Δεν έμει­νε όμως μα­κριά από τα γή­πε­δα. Υπήρ­ξε διερ­μη­νέ­ας του προ­πο­νη­τή του Πα­να­θη­ναϊ­κού Βί­κτωρ Μου­νιόθ. Στη συ­νέ­χεια βρέ­θη­κε στον Ηρα­κλή, ενώ αρ­γό­τε­ρα ανέ­λα­βε διερ­μη­νέ­ας στην ΑΕΚ, δίπλα στον Μα­νό­λο Χι­μέ­νεθ, τον οποίο ακο­λού­θη­σε στο Κατάρ μέχρι που απο­φά­σι­σε να επι­στρέ­ψει στη Ρόδο και να συ­νε­χί­σει να ερ­γά­ζε­ται ως επαγ­γελ­μα­τί­ας ξε­να­γός, φέρ­νο­ντας τον επι­σκέ­πτη σε επαφή με την πλού­σια πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά του τόπου και την ιστο­ρία του.

Ανα­δεί­χθη­κε πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου Δι­πλω­μα­τού­χων Ξε­να­γών Δω­δε­κα­νή­σου, θέση που κα­τεί­χε και το 2007 πριν ξε­κι­νή­σει τη συ­νερ­γα­σία του με τις πο­δο­σφαι­ρι­κές ομά­δες.

Στις πρό­σφα­τες αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές πήρε μέρος με την πα­ρά­τα­ξη του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, ο οποί­ος τον διό­ρι­σε πρό­ε­δρο του Δη­μο­τι­κού Ορ­γα­νι­σμού Πο­λι­τι­σμού Αθλη­τι­σμού Ρόδου-ΔΟΠΑΡ.

Σε συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στη “δ”, μιλά για τους στό­χους και τις προ­τε­ραιό­τη­τές του και δη­λώ­νει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά, ότι δεν μπήκε στην πο­λι­τι­κή για να κάνει κα­ριέ­ρα, αλλά για να φανεί χρή­σι­μος στον τόπο και στους πο­λί­τες, για να πα­ρά­γει έργο!

• Κύριε Κο­λιά­δη, ανα­λά­βα­τε πρό­σφα­τα την προ­ε­δρία του ΔΟΠΑΡ. Ποια είναι η πρώτη ει­κό­να που σχη­μα­τί­σα­τε για τον ορ­γα­νι­σμό;

Έχω δη­λώ­σει ξανά ότι ο ΔΟΠΑΡ με τον τρόπο που λει­τουρ­γού­σε δια­χρο­νι­κά, δεν κα­τά­φε­ρε ποτέ να αξιο­ποι­ή­σει το 100% των δυ­να­το­τή­των του. Θα έλεγα ότι αδί­κη­σε τον εαυτό του.

Ο ορ­γα­νι­σμός δια­θέ­τει το απαι­τού­με­νο budget έτσι ώστε να πα­ρά­γει ση­μα­ντι­κό έργο ικανό να θέσει τη Ρόδο στο επί­κε­ντρο του πα­γκό­σμιου αθλη­τι­κού και πο­λι­τι­στι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος. Δυ­στυ­χώς όμως αυτό δεν συ­νέ­βη ποτέ, ενώ δεν δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα και στο προ­σω­πι­κό να αξιο­ποι­ή­σει-στον επι­θυ­μη­τό βαθμό-τις ικα­νό­τη­τες και δε­ξιό­τη­τές του. Ο ΔΟΠΑΡ έχει ευρύ πεδίο δρά­σης, λει­τουρ­γού­σε όμως πάντα διεκ­πε­ραιω­τι­κά και αυτό δεν ωφέ­λη­σε τον τόπο.

Όλοι οι Ρο­δί­τες θέ­λουν να βλέ­πουν τα αθλη­τι­κά κέ­ντρα σε καλή κα­τά­στα­ση, πε­ρι­μέ­νουν να λει­τουρ­γούν υπο­δειγ­μα­τι­κά… Επι­σκέ­φθη­κα πρό­σφα­τα το Καλ­λι­πά­τει­ρα και στε­νο­χω­ρή­θη­κα πραγ­μα­τι­κά πάρα πολύ για την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί εκεί. Οι υπο­δο­μές είναι ασυ­ντή­ρη­τες και πα­ρα­με­λη­μέ­νες και σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν αρ­μό­ζουν στον τόπο μας και στους πο­λί­τες.

Μόνο αθλη­τι­κό κέ­ντρο δεν μπο­ρεί να απο­κα­λέ­σει κα­νείς το Καλ­λι­πά­τει­ρα. Ο κό­σμος το επι­σκέ­πτε­ται επει­δή δεν έχει εναλ­λα­κτι­κή λύση. Θα έπρε­πε να ήταν όμως το στο­λί­δι μας και να φι­λο­ξε­νεί ση­μα­ντι­κά γε­γο­νό­τα. Δυ­στυ­χώς αφέ­θη­κε στην τύχη του! Και χρη­σι­μο­ποιώ το Καλ­λι­πά­τει­ρα ως πα­ρά­δειγ­μα… Σκε­φτεί­τε σε ποια κα­τά­στα­ση είναι οι υπό­λοι­πες εγκα­τα­στά­σεις, στα μι­κρό­τε­ρα κέ­ντρα εντός και εκτός πόλης.

• Ποιοι είναι οι βα­σι­κοί σας στό­χοι και πόσο νευ­ραλ­γι­κή είναι τε­λι­κά η θέση του προ­έ­δρου του ΔΟΠΑΡ;

Προ­σω­πι­κά αι­σθά­νο­μαι να βρί­σκο­μαι με­σο­πέ­λα­γα μέσα μία μικρή βάρκα και να βλέπω να κα­τευ­θύ­νε­ται προς τα πάνω μου ένα τσου­νά­μι. Σε αυτή λοι­πόν την πε­ρί­πτω­ση, είτε αφή­νεις το ρεύμα να σε πα­ρα­σύ­ρει, ή πη­γαί­νεις αντί­θε­τα. Προ­σω­πι­κά, επι­λέ­γω το δεύ­τε­ρο. Και θα σας εξη­γή­σω τι εννοώ… Εάν π.χ. αφή­σεις τη γρα­φειο­κρα­τία να σε απο­θαρ­ρύ­νει, τότε θα μεί­νεις άπρα­γος… Μπο­ρεί όντως όλη αυτή η γρα­φειο­κρα­τία να μοιά­ζει ανυ­πέρ­βλη­τη, εγώ όμως δεν θα μπω σε αυτή τη δια­δι­κα­σία, θα πα­λέ­ψω να βρω τον τρόπο έτσι ώστε να μη μεί­νου­με στά­σι­μοι. Δεν γί­νε­ται να πε­ρι­μέ­νου­με απο­φά­σεις και άδειες υπη­ρε­σιών για να κά­νου­με την πα­ρα­μι­κρή πα­ρέμ­βα­ση, να κό­ψου­με τα χόρτα στο Καλ­λι­πά­τει­ρα ή να απο­μα­κρύ­νου­με ένα κου­βού­κλιο από το στά­διο του Δια­γό­ρα-όπως και κά­να­με-το οποίο ήταν εδώ και 10 χρό­νια εκεί. Θα προ­χω­ράω και αν έχω πρά­ξει σωστά, θα φανεί εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος. Κοι­τάξ­τε, δεν μπήκα στην πο­λι­τι­κή για να κάνω κα­ριέ­ρα. Δεν είμαι επαγ­γελ­μα­τί­ας πο­λι­τι­κός.

Πι­στεύω ότι όσοι με τί­μη­σαν με την ψήφο τους, το έκα­ναν επει­δή πι­στεύ­ουν ότι μπορώ να φανώ χρή­σι­μος στο νησί. Δεν ήρθα να κάνω δη­μό­σιες σχέ­σεις. Οι πο­λί­τες θέ­λουν να δουν έργο. Είναι εύ­κο­λο να προ­φα­σί­ζε­σαι τη γρα­φειο­κρα­τία και να λες ότι δεν μπο­ρείς να κά­νεις πράγ­μα­τα. Και σε αυτό το μικρό διά­στη­μα που έχω ανα­λά­βει την προ­ε­δρία του ΔΟΠΑΡ, το “δεν γί­νε­ται” είναι κάτι που ακούω συ­νε­χώς. Θα προ­χω­ρή­σου­με ορ­γα­νω­μέ­να και συ­ντο­νι­σμέ­να. Πρέ­πει να κερ­δί­σου­με το χα­μέ­νο χρόνο.

• Θα μπο­ρού­σε η κοι­νω­νία να έχει συμ­με­το­χή στην προ­σπά­θεια προ­ώ­θη­σης του αθλη­τι­σμού και του πο­λι­τι­σμού;

Πι­στεύω πολύ στον εθε­λο­ντι­σμό. Ο εθε­λο­ντι­σμός γεν­νιέ­ται σε τό­πους όπου υπάρ­χει αδρά­νεια. Εάν όσοι ασχο­λού­νται με τα κοινά, η πο­λι­τι­κή ηγε­σία, το κρά­τος δεν κά­νουν τη δου­λειά τους, τότε γεν­νιέ­ται ο εθε­λο­ντι­σμός. Είναι ένα αί­σθη­μα επι­βί­ω­σης. Ο άν­θρω­πος από τη φύση του αντι­δρά στην αδρά­νεια. Όταν ο εθε­λο­ντι­σμός βρει πρό­σφο­ρο έδα­φος και υπάρ­χει συ­νερ­γα­σία με τις το­πι­κές αρχές, το απο­τέ­λε­σμα μπο­ρεί να είναι μο­να­δι­κό. Ήδη συ­νο­μι­λώ με εθε­λο­ντι­κές ομά­δες και πραγ­μα­τι­κά πι­στεύω ότι μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με εάν αλ­λη­λο­βοη­θη­θού­με. Θέλω οι συ­μπο­λί­τες μας να γί­νουν μέρος του προ­βλή­μα­τος κυ­ρί­ως όμως να είναι μέρος της λύσης, να είναι ενερ­γοί, να συμ­με­τέ­χουν.

• Μι­λά­με συ­νε­χώς για το σπου­δαίο πα­ρελ­θόν της Ρόδου… τον ση­μα­ντι­κό της πο­λι­τι­σμό. Ποιο μπο­ρεί να είναι όμως το πο­λι­τι­στι­κό της παρόν; Πώς το ορα­μα­τί­ζε­στε;

Δεν θα πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι η Ρόδος δεν δια­θέ­τει καν πο­λι­τι­στι­κό κέ­ντρο. Δεν υπάρ­χει ένας χώρος που να φι­λο­ξε­νεί με­γά­λες εκ­δη­λώ­σεις αλλά και τους πο­λι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους που στε­γά­ζο­νται σε ακα­τάλ­λη­λους χώ­ρους. Είναι αδια­νό­η­το αυτό για ένα νησί σαν τη Ρόδο με αυτή την πλού­σια ιστο­ρία και τον τόσο ση­μα­ντι­κό πο­λι­τι­σμό.

Όταν διά­βα­σα το κα­τα­στα­τι­κό του ΔΟΠΑΡ είπα ότι δεν μπο­ρεί μόνο να ασχο­λεί­ται με τις γιορ­τές καρ­που­ζιού, για­πρα­κιού, πορ­το­κα­λιού, φρά­ου­λας κοκ. Με όλο το σε­βα­σμό το λέω αυτό. Γνω­ρί­ζω πολύ καλά πόσο πολύ δου­λεύ­ουν και αγω­νιούν οι άν­θρω­ποι για να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν αυτές οι εκ­δη­λώ­σεις, οι οποί­ες θα πρέ­πει να συ­νε­χι­στούν. Δεν μπο­ρού­με όμως να επα­να­παυό­μα­στε σε αυτές και να λέμε ότι αυτό είναι το έργο του ΔΟΠΑΡ. Προ­σω­πι­κά δεν θα το κάνω. Δεν θα αρ­κε­στώ στις δη­μό­σιες σχέ­σεις με όλους τους πο­λι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους. Όποιος μπήκε σε αυτή την πα­γί­δα, έχασε το παι­χνί­δι. Θα υπάρ­χει ισό­τι­μος κα­τα­με­ρι­σμός των δα­πα­νών έτσι ώστε όλα τα χωριά να λαμ­βά­νουν τα ίδια ποσά για εκ­δη­λώ­σεις που θέ­λουν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν.

Πι­στεύω ότι πέρα από τα γλέ­ντια, τα σου­βλά­κια και τις ορ­χή­στρες, τα χωριά μας χρειά­ζο­νται και άλλα πράγ­μα­τα. Βε­βαί­ως θα κά­νου­με εκ­δη­λώ­σεις αλλά δεν θα ρί­ξου­με όλο το βάρος εκεί. Καλό είναι να κρα­τά­με τις πα­ρα­δό­σεις αλλά και οι ίδιοι πο­λί­τες γνω­ρί­ζουν πόσο ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει μία παι­δι­κή χαρά, ή μία κι­νη­τή βι­βλιο­θή­κη στα χωριά… Προ­τι­μώ να εξοι­κο­νο­μη­θούν χρή­μα­τα για να κά­νου­με τέ­τοια έργα. Πρέ­πει να βλέ­που­με τη με­γά­λη ει­κό­να και όχι να μέ­νου­με κα­θη­λω­μέ­νοι στα ίδια και στα ίδια.

Στό­χος μας είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με σύγ­χρο­νες εγκα­τα­στά­σεις αθλη­τι­κές και χώ­ρους πο­λι­τι­σμού που θα προ­σελ­κύ­ουν τους πο­λί­τες και κυ­ρί­ως τους νέους. Θέ­λου­με η νε­ο­λαία μας να είναι δρα­στή­ρια. Επι­βάλ­λε­ται να πα­ρέ­χου­με στους πο­λί­τες δω­ρε­άν χώ­ρους ανα­ψυ­χής, άθλη­σης και πο­λι­τι­σμού όπως άλ­λω­στε συμ­βαί­νει σε κάθε ευ­νο­μού­με­νη κοι­νω­νία. Έτσι αντι­λαμ­βά­νο­μαι προ­σω­πι­κά την έν­νοια του πο­λι­τι­σμού.

• Άρα, η λάμψη της Ρόδου-δα­νεί­ζο­μαι το προ­ε­κλο­γι­κό σύν­θη­μα της πα­ρά­τα­ξης της οποί­ας είστε μέλος-μπο­ρεί να επι­στρέ­ψει μέσω του πο­λι­τι­σμού;

Δεν χρειά­ζε­ται να μι­λή­σου­με για τον πλού­σιο πο­λι­τι­σμό της Ρόδου… Το πο­λι­τι­στι­κό της παρόν όμως δεν είναι αντά­ξιο του πα­ρελ­θό­ντος της. Οι πο­λί­τες έχουν κου­ρα­στεί. Έχουν δε­χθεί ότι τα πράγ­μα­τα δεν αλ­λά­ζουν. Και αυτό με στε­νο­χω­ρεί πάνω από όλα. Εγώ θα υπο­σχε­θώ ότι θα κά­νου­με ό,τι περ­νά­ει από το χέρι μας χωρίς να χρε­ώ­νου­με την ση­με­ρι­νή κα­τά­ντια σε κα­νέ­να από το πα­ρελ­θόν και να επιρ­ρί­πτου­με ευ­θύ­νες. Εμείς εί­μα­στε στο τι­μό­νι και η ευ­θύ­νη είναι δική μας τώρα. Θα δώ­σου­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις… να δη­μιουρ­γή­σου­με εγκα­τα­στά­σεις ασφα­λείς πο­λι­τι­σμού και αθλη­τι­σμού.

Δεν μπο­ρεί να λάμ­ψει η Ρόδος εάν δεν εστιά­σει στον πο­λι­τι­σμό και στον αθλη­τι­σμό… άλ­λω­στε στις συ­ζη­τή­σεις που κά­νου­με με το δή­μαρ­χο, κ. Α. Κα­μπου­ρά­κη, ξε­κι­νά­με πάντα από εκεί, γι’ αυτό και τον ευ­χα­ρι­στώ που μου εμπι­στεύ­θη­κε μία τόσο νευ­ραλ­γι­κή θέση. Η Ρόδος για να λάμ­ψει πρέ­πει να απο­κτή­σει εξω­στρέ­φεια. Για να κοιτά το μέλ­λον με αι­σιο­δο­ξία, πρέ­πει να επεν­δύ­σει στον αθλη­τι­σμό και στον πο­λι­τι­σμό.