Στο ένα χέρι το πτυχίο και στο άλλο το διαβατήριο

Ούτε για την ειδι­κό­τητά τους δεν μένουν πλέον στην Ελλάδα οι νέοι γιατροί! Η ανεργία, η αβε­βαιό­τητα και η έλλειψη αξιο­κρα­τίας σπρώ­χνουν το πιο εξει­δι­κευ­μένο προ­σω­πικό της χώρας να ανα­ζη­τή­σει την τύχη του στο εξω­τε­ρικό

Οι μισοί γιατροί που εκπαι­δεύ­ουμε στην Ελλάδα ετησίως φεύγουν από τη χώρα πριν καν κάνουν την ειδι­κό­τητά τους! Η Ελλάδα είναι μια χώρα που επεν­δύει εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ στην προ­ε­τοι­μα­σία υπο­ψη­φίων για τις ιατρι­κές σχολές της (όνειρο κάθε οικο­γέ­νειας στη χώρα), αλλά και χιλιά­δες ακόμη ευρώ για την εκπαί­δευσή τους. Ωστόσο, το μόνο που φαί­νε­ται ότι δίνει τελικά στους νέους για­τρούς της είναι ένα: τα εισι­τή­ριά τους για να φύγουν στο εξω­τε­ρικό…

Τα στοι­χεία που έχουν στη διάθεσή τους «ΤΑ ΝΕΑ» από την πλευρά της Ιατρι­κής Σχολής Αθηνών είναι εντυ­πω­σιακά:

Από τα προ­γράμ­ματα της πρώτης Ιατρι­κής Σχολής στη χώρα, τα τελευ­ταία χρόνια απο­φοι­τούν περίπου 250 γιατροί ετησίως.

Στην πλειο­νό­τητά τους ζητούν από τη Γραμ­μα­τεία της Σχολής ειδικά αντί­γραφα του πτυχίου τους για χρήση στο εξω­τε­ρικό. Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρε­ται ότι στην πρώτη ορκω­μο­σία της περ­σι­νής ακα­δη­μαϊ­κής χρονιάς, δηλαδή τον Ιούλιο του 2017, ορκί­στη­καν 156 γιατροί, και μάλιστα με υψη­λό­τατο μέσο όρο βαθμού πτυχίου (8,2). Εξ αυτών, οι μισοί αυθη­με­ρόν ζήτησαν ειδικό αντί­γραφο του πτυχίου τους για χρήση στο εξω­τε­ρικό.

«Είναι ευνόητο ότι, εκτός της ημέρας της ορκω­μο­σίας, δηλαδή τους επό­με­νους μήνες ή και χρόνο, πολλοί ακόμα θα θελή­σουν να έχουν αντί­γραφο πτυχίου για χρήση στο εξω­τε­ρικό, όπως άλλωστε γίνεται κάθε χρονιά» δηλώνει σχετικά ο πρό­ε­δρος της Ιατρι­κής Σχολής Αθηνών, διευ­θυ­ντής Α’ Προ­παι­δευ­τι­κής Παθο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής Πέτρος Σφη­κά­κης. «Αν και το ακριβές ποσοστό των απο­φοί­των μας που τελικά στα­διο­δρο­μεί στο εξω­τε­ρικό δεν είναι γνωστό, εκτι­μά­ται ότι υπερ­βαί­νει το 50%» συνε­χί­ζει σχο­λιά­ζο­ντας το θέμα.

Οπως έλεγε μάλιστα χαρα­κτη­ρι­στικά καθη­γη­τής της Ιατρι­κής Σχολής που μίλησε στα «ΝΕΑ», «οι πιο πολλές οικο­γέ­νειες που το παιδί τους μπαίνει στην Ιατρική Σχολή σήμερα, πρέπει να ξέρουν ότι θα το απο­χαι­ρε­τή­σουν με την ολο­κλή­ρωση των σπουδών του, καθώς πιθα­νό­τατα δεν θα μείνει στην Ελλάδα για να κάνει ούτε καν την ειδι­κό­τητά του».

Αξίζει να σημειω­θεί πως η εκπαί­δευση για έναν γιατρό στοι­χί­ζει πανά­κριβα στο ελλη­νικό Δημόσιο. Τα έτη σπουδών είναι έξι και απαι­τού­νται μεγα­λύ­τε­ρες δαπάνες για συγ­γράμ­ματα και εργα­στή­ρια.

«Το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό πτυ­χιού­χων της Ιατρι­κής Σχολής του  Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών συνε­χί­ζει τη μετεκ­παί­δευσή του στο εξω­τε­ρικό έχει δύο ανα­γνώ­σεις» σχο­λιά­ζει σχετικά ο πρύ­τα­νης του ιδρύ­μα­τος και πολυ­βρα­βευ­μέ­νος καθη­γη­τής Ογκο­λο­γίας Θάνος Δημό­που­λος. «Πρώτον, είναι αρνη­τικό να χάνουμε ικανούς για­τρούς προς όφελος της Ευρώπης και της Αμε­ρι­κής. Δεύ­τε­ρον, το γεγονός ότι όλοι οι από­φοι­τοί μας βρί­σκουν πολύ καλές θέσεις στο εξω­τε­ρικό δείχνει το πολύ καλό επίπεδό τους που είναι απο­τέ­λε­σμα της πολύ καλής και αξιο­κρα­τι­κής επι­λο­γής κατά την εισα­γωγή τους και του πολύ καλού εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος που έχουμε ως σχολή» ανα­φέ­ρει. Και κατα­λή­γει: «Ελπί­ζουμε βέβαια στο μέλλον να δημιουρ­γη­θούν συν­θή­κες για την επι­στροφή τους».

Είναι βέβαιο ότι το φαι­νό­μενο είναι απο­καρ­διω­τικό. Κάτι που επι­ση­μαί­νουν και οι ίδιοι οι εκπρό­σω­ποι του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών. «Η ανεργία των γιατρών στην Ελλάδα έχει ανέλθει σε επίπεδα-ρεκόρ, καθώς 28% των μελών του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών είναι άνεργοι ή υπο­α­πα­σχο­λού­με­νοι» εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο πρό­ε­δρος του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών Γιώργος Πατού­λης. «Ετσι σήμερα έχουμε οδη­γη­θεί σ’ ένα πρω­τό­γνωρο μετα­να­στευ­τικό κύμα που δεν αφορά ανει­δί­κευτο εργα­τικό δυνα­μικό, αλλά το “πιο υψηλά” εξει­δι­κευ­μένο  προ­σω­πικό της χώρας. Πρό­κει­ται για ένα πρω­το­φα­νές φαι­νό­μενο σε παγκό­σμιο επίπεδο και απο­τε­λεί μια μεγάλη απώλεια για τη χώρα μας. Η πολι­τεία έχει τερά­στιες ευθύνες γιατί με την πολι­τική που ακο­λου­θεί τα τελευ­ταία χρόνια δεν δίνει κίνητρα στους νέους για­τρούς να μείνουν στη χώρα μας, να εκπαι­δευ­τούν  και να εργα­στούν» κατα­λή­γει.

Από την πλευρά του ο καθη­γη­τής Μαιευ­τι­κής – Γυναι­κο­λο­γίας και Εμβρυο­μη­τρι­κής Ιατρι­κής του Πανε­πι­στη­μίου Stony-Brook των ΗΠΑ Γιώργος Φαρ­μα­κί­δης επα­να­λαμ­βά­νει επίσης το συμπέ­ρα­σμα πως «οι νέοι γιατροί δεν κάθο­νται στην Ελλάδα ούτε καν για την ειδι­κό­τητά τους». «Ο χρόνος που διαρκεί η ειδι­κό­τητα των νέων γιατρών καταρ­χήν στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλος. Στο εξω­τε­ρικό οι νέοι με προ­σό­ντα μπορούν να βρουν εύκολα δουλειά, με υψηλές απο­δο­χές και προ­ο­πτική» συνε­χί­ζει. «Ετσι, δια­τη­ρούν την ελπίδα να επι­στρέ­ψουν κάποτε» ανα­φέ­ρει.

«Η ποιό­τητα των ελλήνων γιατρών στο εξω­τε­ρικό είναι υψη­λό­τατη. Πρέπει να δώσουμε κίνητρα σε όλους αυτούς τους ανθρώ­πους για να γυρί­σουν πίσω και να μετα­δώ­σουν στη χώρα μας όλα όσα έμαθαν στο εξω­τε­ρικό. Ετσι θα ανοίξει η Ελλάδα τα σύνορά της και έτσι θα συν­δέ­σει την εκπαί­δευση και την έρευνα με την ανά­πτυξη. Ατυχώς ώς σήμερα δεν έχουμε δει πολι­τι­κές προς αυτή την κατεύ­θυνση» δηλώνει ο Γιώργος Φαρ­μα­κί­δης.

Συνο­λικά υπο­λο­γί­ζε­ται ότι οι έλληνες γιατροί που εργά­ζο­νται στο εξω­τε­ρικό φτάνουν τις 17.500. Πολλοί από αυτούς, δε, τα τελευ­ταία χρόνια έχουν φύγει για τη Γερ­μα­νία.

Ο Νίκος Πελε­κού­δας εργά­ζε­ται στο δημόσιο σύστημα υγείας της Αγγλίας και συγκε­κρι­μένα σε δημόσιο νοσο­κο­μείο της Σκωτίας. Σπού­δασε στην Ελλάδα, έκανε την ειδι­κό­τητά του στην Αγγλία, γύρισε στην Ελλάδα, έζησε στη χώρα του μία δεκα­ε­τία, αλλά όταν «τα πράγ­ματα άρχισαν να δυσκο­λεύ­ουν με την οικο­νο­μική κρίση» έφυγε ξανά για την Αγγλία.

«Υπάρ­χουν δέκα έλληνες γιατροί στο νοσο­κο­μείο όπου εργά­ζο­μαι» λέει στα «ΝΕΑ». «Ηλικιών από 35 έως 55, όχι μόνο νέα παιδιά, αλλά και άνθρω­ποι φτα­σμέ­νοι επαγ­γελ­μα­τικά. Το πρό­βλημα στο επάγ­γελμά μας, όταν έφυγα, είχε γιγα­ντω­θεί. Οι επαγ­γελ­μα­τι­κές προ­ο­πτι­κές για τους νέους για­τρούς είναι πλέον ελά­χι­στες στην Ελλάδα. Επι­πλέον, στην Αγγλία, που απο­τε­λεί και μία από τις πρώτες χώρες παγκο­σμίως ως προ­ο­ρι­σμός για τους Ελληνες, υπάρχει αξιο­κρα­τία. Οποιος είναι καλός στη δουλειά του εξε­λίσ­σε­ται στην καριέρα του γρήγορα και χωρίς προ­βλή­ματα» δηλώνει.

Ο Νίκος Πελε­κού­δας εξηγεί ότι σήμερα με το πτυχίο της Ιατρι­κής Σχολής ελλη­νι­κού πανε­πι­στη­μίου ένας νέος γιατρός μπορεί να εργα­στεί ελεύ­θερα στη χώρα, καθώς απαι­τού­νται μόνο εξε­τά­σεις στην αγγλική γλώσσα.

«Καλοί γιατροί, κακό μάρ­κε­τινγκ!»

Η Μαρία Παπα­δο­πού­λου και ο σύζυγός της Αλέ­ξαν­δρος Μπάντερ είναι δυο νέοι γιατροί γυναι­κο­λό­γοι που ολο­κλή­ρω­σαν πρό­σφατα την ειδι­κό­τητά τους στο Λονδίνο έπειτα από σπουδές στην Ελλάδα και την Ιατρική Σχολή Αθηνών. Στην αρχή άνοιξαν το ιατρείο τους στην Ελλάδα. Ομως πριν από δύο χρόνια απο­φά­σι­σαν να φύγουν από τη χώρα μας. Και να ανοί­ξουν το ιατρείο τους στο Λονδίνο, όπου ζουν και εργά­ζο­νται ώς σήμερα. Οταν «ΤΑ ΝΕΑ» επι­κοι­νω­νούν μαζί της, η Μαρία Παπα­δο­πού­λου δεν μπορεί να ξεκλέ­ψει καν τα πέντε λεπτά που απαι­τού­νται για να μιλήσει, από το φορ­τω­μένο πρό­γραμμα των συνε­χό­με­νων ραντε­βού στο ιατρείο της. «Στην Ελλάδα έχουμε πολύ υψηλό επίπεδο κατάρ­τι­σης στα πανε­πι­στή­μιά μας αλλά πολύ κακό μάρ­κε­τινγκ» λέει τελικά. «Στην Αγγλία ισχύει το ακριβώς αντί­θετο. Οπότε κατα­λα­βαί­νετε ότι ένας γιατρός που έχει τελειώ­σει ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο και έχει σωστές βάσεις και θεω­ρη­τική υποδομή μπορεί πολύ εύκολα να εντα­χθεί στην κοι­νω­νία εδώ και να πετύχει» δηλώνει. «Με όσα γίνο­νται στην Ελλάδα δεν υπήρχε προ­ο­πτική για εμάς και για να ζήσουμε καλά στη χώρα μας, κυρίως όμως με ενδιέ­φερε ότι δεν υπήρχε προ­ο­πτική για τα παιδιά μας» δηλώνει. «Δεν μπορείς να ζεις σε μια χώρα όπου δεν ξέρεις πώς θα ξημε­ρώ­σει η επόμενη ημέρα» προ­σθέ­τει χαρα­κτη­ρι­στικά. «Η ένταξή μας στην Αγγλία ήταν πολύ εύκολη γιατί είχαμε ήδη βγάλει άδεια ασκή­σεως επαγ­γέλ­μα­τος, οπότε εύκολα ανοί­ξαμε το ιατρείο μας».

Στην ερώτηση «Τι σας λείπει πιο πολύ από την Ελλάδα;» η Μαρία Παπα­δο­πού­λου απα­ντάει ακα­ριαία: «Τίποτα!». Και αφού το ξανα­σκέ­φτε­ται για λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα, προ­σθέ­τει: «Οι γονείς μου. Μόνο!».

«Θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν σε κοι­νω­νι­κές δομές εξευ­γε­νι­σμέ­νες, χωρίς διαρ­κείς ανα­τρο­πές όπως αυτές που γίνο­νται στην Ελλάδα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν το σκέ­φτο­μαι να ξανα­γυ­ρίσω…» κατα­λή­γει.

Τα ΝΕΑ