Οι κόκκινες γραμμές

Πρώτη κατοι­κία 48 τ.μ, Κορ­δε­λιό Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ανήκει σε άνεργη. Βγαίνει στο σφυρί. «Κανένα σπίτι, στα χέρια τρα­πε­ζίτη». Υπήρξε ένα από τα βασικά συν­θή­ματα του ΣΥΡΙΖΑ, μια δέσμευση αδια­πραγ­μά­τευτη που συγκί­νησε το πανελ­λή­νιο και κυρίως όσους διέ­θε­ταν κόκκινα δάνεια. Πάνω σ’ αυτό το σύνθημα φιλο­τε­χνή­θηκε ένα συναι­σθη­μα­τικά φορ­τι­σμένο αφήγημα–δράμα του οποίου το σενάριο απο­γειω­νό­ταν με αυτο­κτο­νίες και άλλες απελ­πι­σμέ­νες δράσεις. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ και του συνε­ταί­ρου του (για τον οποίο δεν ντρά­πηκε ποτέ…) ήταν πέρα για πέρα απόλυτη και σαφής. Ήταν για την κυβέρ­νηση μια κόκκινη, κατα­κόκ­κινη γραμμή –  κόκκινη όσο δεν παίρνει..! Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ως παντο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς  αφήνει τελείως έκθε­τους και απρο­στά­τευ­τους του δανειο­λή­πτες. Έτσι από το «Κανένα σπίτι στα χέρια τρα­πε­ζίτη» περά­σαμε αναί­μα­κτα τελείως στο « Κανένα σπίτι στα χέρια δανειο­λή­πτη»  Οι κόκ­κι­νες γραμμές στο χωρο­χρόνο καμπυ­λώ­νο­νται.