ΔΝΤ: Συμμετέχουμε μόνο με επέκταση προγράμματος ή νέο μνημόνιο

Αξιω­μα­τού­χος του ΔΝΤ στο περι­θώ­ριο των συνα­ντή­σεων που έγιναν στη διάρ­κεια της Συνόδου του ΔΝΤ στην Ουά­σιγ­κτον στο τέλος της προη­γού­με­νης εβδο­μά­δας, απα­ντώ­ντας σε ερώτηση σχόλιο για τους όρους που το ΔΝΤ θέτει για την επι­στροφή του στο ελλη­νικό πρό­γραμμα, ξεκα­θά­ρισε ότι βασικός όρος συμ­με­το­χής είναι η δια­σφά­λιση της απο­πλη­ρω­μής του δανείου με το οποίο θα χρη­μα­το­δο­τή­σει το ελλη­νικό πρό­γραμμα.

Και αυτό ισο­δυ­να­μεί με τη διπλή δέσμευση ότι αφενός η Ευρω­ζώνη θα εγγυ­η­θεί την απο­πλη­ρωμή με μία επέ­κταση της περιό­δου χάριτος για το κεντρικό κομμάτι απο­πλη­ρω­μής του δανείου όσον αφορά τα υπό­λοιπα δάνεια και αφε­τέ­ρου τη δια­σφά­λιση των δημο­σιο­νο­μι­κών όρων στην οικο­νο­μία της χώρας για να είναι δυνατή αυτή η απο­πλη­ρωμή.

Μία ματιά στο ήδη υπό εξέλιξη πρό­γραμμα απο­πλη­ρω­μής στην μέχρι τώρα χρη­μα­το­δό­τηση από το ΔΝΤ είναι εξαι­ρε­τικά επε­ξη­γη­μα­τική:

Την τριετία 2014 – 2016 οι απο­πλη­ρω­μές προς το ΔΝΤ ήταν περί τα 16 δισ. δολ. Από το 2017 μέχρι και το 2013 οπότε και τελειώ­νουν οι απο­πλη­ρω­μές προς το ΔΝΤ το συνο­λικό ποσό είναι μόλις 7,5 δισ. δολ…

Στο πρώτο βαρύ σκέλος απο­πλη­ρω­μής του δανείου ίσχυε αφενός η ροή κεφα­λαίων από τα δάνεια της Ευρω­ζώ­νης και από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στη βάση του ισχύ­ο­ντος αυστη­ρού μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος. Παράλ­ληλα όμως έχει επι­βλη­θεί για τη διευ­κό­λυνση των πλη­ρω­μών του ΔΝΤ από το ελλη­νικό δημόσιο μία περί­ο­δος χάριτος από τους ευρω­δα­νει­στές έτσι ώστε η Ελλάδα να μη χρειά­ζε­ται να πλη­ρώ­σει δόσεις δανείων προς αυτούς όσο ξεχρε­ώ­νει το ΔΝΤ μέχρι και το 2022 – 2023…

Όπως ανέφερε χθεσινό σημεί­ωμα του Capital.gr “φέτος, το 2016 είναι η τελευ­ταία μεγάλη πληρωμή του δανείου (2,9 δισ. δολ.), ενώ από το 2018 οι ετήσιες πλη­ρω­μές προς το ΔΝΤ πέφτουν σχεδόν στο ενα τρίτο (1,299 δισ. δολ.). Η κατά­σταση είναι ακόμα πιο “άνετη” στο ενδιά­μεσο έτος 2017 αφού σ’ αυτό η Ελλάδα πρέπει να απο­πλη­ρώ­σει στο ΔΝΤ μόλις 648 εκ. ευρώ ! Το 2023 απο­πλη­ρώ­νε­ται εντελώς το ΔΝΤ!

Με άλλα λόγια το ΔΝΤ για να μπει στο δεύτερο μνη­μο­νιακό πρό­γραμμα είχε απαι­τή­σει και έχει πάρει από τους ευρω­παί­ους εταί­ρους του την οργά­νωση των απο­πλη­ρω­μών με τέτοιο τρόπο που να δια­σφα­λί­ζε­ται η απο­πλη­ρωμή του πριν αρχίσει η απο­πλη­ρωμή των άλλων δανείων (EFSF, GLF, κ.λ.π.)…”.

Η εκ νέου επι­στροφή του ΔΝΤ στο ελλη­νικό πρό­γραμμα με χρη­μα­το­δό­τηση, όσο μικρή και αν είναι αυτή, θα πρέπει να συνο­δεύ­ε­ται με αντί­στοι­χους αυστη­ρούς μνη­μο­νια­κούς όρους, δηλαδή με την επέ­κταση του ισχύ­ο­ντος (μέχρι το 2018) μνη­μο­νίου ή τη συμ­φω­νία σε ένα νέο (τέταρτο μνη­μό­νιο).

Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος επι­μο­νής της γερ­μα­νι­κής Βουλής και των άλλων κεντρο­ευ­ρω­παϊ­κών χωρών για την επι­στροφή του ΔΝΤ στη χρη­μα­το­δό­τηση του ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος: ένα νέο μεσο­πρό­θε­σμης διάρ­κειας μνη­μό­νιο που θα συνο­δεύει την απο­πλη­ρωμή του ΔΝΤ και θα δεσμεύει έτσι τις επό­με­νες ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις.

Βέβαια το ΔΝΤ στη βάση της “διόρ­θω­σης των λαθών” που είχε κάνει μέχρι τώρα στο ελλη­νικό πρό­γραμμα έχει αλλάξει τους όρους του και πέραν της δημο­σιο­νο­μι­κής και κυρίως διαρ­θρω­τι­κής πει­θαρ­χίας που απαιτεί (νέο ασφα­λι­στικό και εργα­σιακό πλαίσιο) απαιτεί και τη μείωση των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των σε επίπεδα που η Ευρω­ζώνη δεν μπορεί να δεχθεί γιατί ανα­τρέ­πουν το δικό της πλαίσιο “δεσμεύ­σεων”.

Έτσι έχουμε φτάσει προς το παρόν σε ένα “πολι­τικό αδιέ­ξοδο” καθώς “για να μπει εκ νέου το ΔΝΤ στο πρό­γραμμα με νέα χρη­μα­το­δό­τηση ζητάει οι Ευρω­παίοι να δια­σφα­λί­σουν ότι όσο θα διαρκεί η απο­πλη­ρωμή του νέου δανείου μετά το 2023, η Ελλάδα δεν θα έχει καμία άλλη υπο­χρέ­ωση που να θέτει σε κίνδυνο την απο­πλη­ρωμή των δόσεων προς το ΔΝΤ. Και σ’ αυτό “απα­ραί­τη­τος όρος είναι – πέραν της περιό­δου χάρητος για τα άλλα δάνεια (ESM, GLF, κ.λ.π.) – να δια­σφα­λι­σθεί με τα κατάλ­ληλα (μικρό­τερα) πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα ότι η ελλη­νική οικο­νο­μία θα μπορεί να κινηθεί ώστε να καλύ­πτει αυτές τις δανεια­κές ανάγκες…”.

Για την επί­τευξη αυτής της δέσμευ­σης όμως το ΔΝΤ προ­ϋ­πο­θέ­τει μνη­μο­νια­κές συμ­φω­νίες οι οποίες όσον αφορά του­λά­χι­στον το ασφα­λι­στικό και το εργα­σιακό οι προ­τά­σεις του δεν δια­φέ­ρουν και πολύ από εκείνες που είχε απαι­τή­σει πριν από δεκα­ε­τίες στη Χιλή. Πράγμα που δημιουρ­γεί ένα νέο αδιέ­ξοδο ανάμεσα στο ΔΝΤ, την ελλη­νική κυβέρ­νηση και την Ευρω­ζώνη.

Αλλά αυτός ο όρος, δηλαδή ότι θα είναι εξα­σφα­λι­σμένη η απο­πλη­ρωμή του δανείου, είναι ο βασικός όρος για κάθε δανειο­δό­τηση από το ΔΝΤ, το οποίο πλη­ρώ­νε­ται πάντα πριν από κάθε άλλον δανει­στή… Πως θα ξεπε­ρα­σθεί το αδιέ­ξοδο αυτό; Η απά­ντηση προς το παρόν δεν υπάρχει, πέραν του ότι όποια και αν είναι αυτή θα πρέπει να βρεθεί σύμφωνα με τον κ. Μοσκο­βισί στους επό­με­νους δύο μήνες.

Πόσο πιθανό είναι αυτό; Δηλαδή πόσο πιθανό μπορεί να είναι το να βρεθεί αυτός που στις αρχές του 2017 θα ήταν έτοιμος να υπο­γρά­ψει την επέ­κταση (ή ανα­νέ­ωση) του τρίτου μνη­μο­νίου πέραν του 2018;