ΕΚΡ: “Η εξαίρεση γίνεται κανόνας”

Στο «Ανα­πτυ­ξια­κό» Πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο που έχει τεθεί σε δια­βού­λευ­ση, προ­βλέ­πο­νται εξαι­ρέ­σεις από την εφαρ­μο­γή των όρων εθνι­κών κλα­δι­κών ή ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων με εν λευκώ εξου­σιο­δό­τη­ση στον Υπουρ­γό να ορί­σει τα κρι­τή­ρια και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Οι ρυθ­μί­σεις αυτές εμ­φα­νί­ζο­νται να αφή­νουν τον πρώτο λόγο στα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη να ακο­λου­θούν ανά­λο­γες «καλές πρα­κτι­κές», που ισχύ­ουν με δήθεν αυ­στη­ρά πε­ριο­ρι­στι­κά κρι­τή­ρια και στην Ευ­ρώ­πη .

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, από την ανά­γνω­ση των προ­τει­νό­με­νων άρ­θρων για την εφαρ­μο­γή της αρχής της ευ­νοϊ­κό­τε­ρης για τον ερ­γα­ζό­με­νο ρύθ­μι­σης στη συρ­ροή κλα­δι­κών-επι­χει­ρη­σια­κών ΣΣΕ (να παίρ­νει δη­λα­δή ο ερ­γα­ζό­με­νος ό,τι κα­λύ­τε­ρο του πα­ρέ­χουν οι ΣΣΕ που τον αφο­ρούν στα μι­σθο­λο­γι­κά και τα ερ­γα­σια­κά) και εθνι­κών-το­πι­κών ρυθ­μί­σε­ων, φαί­νε­ται ότι η Κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­κάμ­πτει τη βού­λη­ση των συμ­βαλ­λο­μέ­νων σε αυτές μερών. Τα ίδια ισχύ­ουν και στην πε­ρί­πτω­ση της επέ­κτα­σης, που πλέον γί­νε­ται σαφώς δυ­σκο­λό­τε­ρη.

Συ­νο­λι­κά, φαί­νε­ται ξε­κά­θα­ρα η πρό­θε­ση της Κυ­βέρ­νη­σης να χτυ­πή­σει τις Κλα­δι­κές Συμ­βά­σεις και ιδίως αυτές που υπο­γρά­φο­νται σε εθνι­κό επί­πε­δο, θε­σπί­ζο­ντας ακόμα και το­πι­κές ζώνες ελεύ­θε­ρες από δε­σμεύ­σεις ΣΣΕ, ζώνες «υπο­κα­τώ­τα­των» κλα­δι­κών μι­σθών και ρυθ­μί­σε­ων καθώς και την επα­να­φο­ρά της επι­κρά­τη­σης των επι­χει­ρη­σια­κών ΣΣΕ ένα­ντι των Κλα­δι­κών, ακόμα και από Ενώ­σεις Προ­σώ­πων. Στην πε­ριο­χή μας, εί­δα­με τα προη­γού­με­να χρό­νια από πρώτο χέρι τη ση­μά­νει αυτή η ρύθ­μι­ση με τις Ενώ­σεις Προ­σώ­πων σε Ξε­νο­δο­χεια­κές Επι­χει­ρή­σεις.

Αν ψη­φι­στούν οι πα­ρα­πά­νω δια­τά­ξεις οι πε­ρισ­σό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις θα μπο­ρούν να ισχυ­ρι­σθούν ότι εμπί­πτουν στα χα­λα­ρά κρι­τή­ρια του νο­μο­σχε­δί­ου. Η υιο­θέ­τη­ση των προ­τει­νό­με­νων εξαι­ρέ­σε­ων, θα γίνει κα­νό­νας και οι ισχύ­ο­ντες μέχρι σή­με­ρα ερ­γα­σια­κοί κα­νό­νες, εξαί­ρε­ση!

Η ίδια λο­γι­κή ισχύ­ει και στις ρυθ­μί­σεις για τη Διαι­τη­σία, κα­θι­στώ­ντας σχε­δόν απα­γο­ρευ­τι­κή τη μο­νο­με­ρή προ­σφυ­γή σε αυτήν, ιδίως για τις επι­χει­ρη­σια­κές ΣΣΕ του ιδιω­τι­κού τομέα υιο­θε­τώ­ντας στο ακέ­ραιο τις θέ­σεις ερ­γο­δο­τι­κών φο­ρέ­ων (ΣΕΒ).

Η Κυ­βέρ­νη­ση δεί­χνει ιδιαί­τε­ρη φρο­ντί­δα στην ικα­νο­ποί­η­ση των πά­γιων αντερ­γα­τι­κών αι­τη­μά­των των ερ­γο­δο­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων της χώρας ( ΣΕΒ ΣΕΤΕ ΠΟΞ κλπ), προ­κει­μέ­νου να δια­φη­μί­σει τις εξαι­ρε­τι­κά φι­λι­κές προς τους επεν­δυ­τές επι­λο­γές της, σε όλα τα επί­πε­δα.

Η ουσία είναι ότι η Κυ­βέρ­νη­ση:

• Υιο­θε­τεί μια ανα­χρο­νι­στι­κή έν­νοια αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, η οποία στη­ρί­ζε­ται στη μειω­μέ­νη αμοι­βή ερ­γα­σί­ας και στην υπο­βάθ­μι­ση των όρων της ερ­γα­σί­ας, αλλά και των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων.

• Συ­νε­χί­ζει τη μνη­μο­νι­κή λο­γι­κή της με­τάλ­λα­ξης του Ερ­γα­τι­κού Δι­καί­ου : από δί­καιο προ­στα­σί­ας του ερ­γα­ζό­με­νου, σε δί­καιο προ­στα­σί­ας (ακόμα και) του πιο κα­κό­πι­στου ερ­γο­δό­τη!

• Επι­χει­ρεί να επα­να­φέ­ρει μνη­μο­νια­κές λο­γι­κές που κα­τα­φα­νώς απέ­τυ­χαν να βελ­τιώ­σουν τη θέση της χώρα, να οδη­γή­σουν σε βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη, να δη­μιουρ­γή­σουν αξιο­πρε­πείς και βιώ­σι­μες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

• Πλα­γιο­κο­πεί με αλ­λε­πάλ­λη­λες «χει­ρουρ­γι­κές πα­ρεμ­βά­σεις» τις κλα­δι­κές και προ­ο­πτι­κά όλες τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, με στόχο την τε­λι­κή τους απα­ξί­ω­ση.

Το ΕΡ­ΓΑ­ΤΟΥ­ΠΑΛ­ΛΗ­ΛΙ­ΚΟ ΚΕ­ΝΤΡΟ ΡΟΔΟΥ

• Απορ­ρί­πτει αυτές τις ανα­χρο­νι­στι­κές και αντερ­γα­τι­κές λο­γι­κές και επι­λο­γές της Κυ­βέρ­νη­σης.

Καλεί τους ερ­γα­ζό­με­νους και τα Σω­μα­τεία της πε­ριο­χής να αντι­πα­λέ­ψουν με κάθε τρόπο αυτή την πο­λι­τι­κή που οδη­γεί σε πε­ριο­ρι­σμό των δι­καιω­μά­των μας.

Η ΔΙΟΙ­ΚΗ­ΣΗ ΤΟΥ ΕΚΡ