Δεύτερος γύρος για πολύκροτη υπόθεση απάτης και πλαστογραφίας στην Κω

Η 29η Σεπτεμ­βρίου 2025 σημα­το­δο­τεί την έναρξη του δεύ­τε­ρου βαθμού εκδί­κα­σης μιας υπό­θε­σης που έχει απα­σχο­λή­σει την τοπική κοι­νω­νία της Κω για σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες. Πρό­κει­ται για μια ποινική υπόθεση που συν­δυά­ζει πολύ­πλοκα νομικά ζητή­ματα και δια­σταυ­ρού­με­νες απο­φά­σεις πολι­τι­κών και ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων, με κεντρικό σημείο αντι­πα­ρά­θε­σης την κυριό­τητα ενός αγρο­τε­μα­χίου 5.600 τ.μ. στη θέση «Αττάμι».

Στο εδώλιο του κατη­γο­ρου­μέ­νου βρί­σκο­νται μία 65χρονη υπήκοος Τουρ­κίας κι ένας 82χρονος Έλληνας από την Κω, οι οποίοι στον πρώτο βαθμό κρί­θη­καν ένοχοι και κατα­δι­κά­στη­καν σε ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση έχει αφε­τη­ρία στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 2000, όταν ξεκί­νη­σαν οι διε­νέ­ξεις για την κυριό­τητα του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, ενερ­γώ­ντας από κοινού, προ­σκό­μι­σαν ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω, τον Μάιο του 2009, χει­ρό­γραφο ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό του 1964, με το οποίο ο πατέρας της 65χρονης φερόταν να έχει αγο­ρά­σει το ακίνητο από τέσσερα άτομα.

Η εισαγ­γε­λική αρχή υπο­στή­ριξε ότι το συμ­φω­νη­τικό ήταν πλαστό και χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε σκόπιμα για να ακυ­ρω­θεί απόφαση του 1983, η οποία είχε ανα­γνω­ρί­σει κυρία του ακι­νή­του μία γυναίκα που είχε ήδη απο­βιώ­σει, με τον μηνυτή να εμφα­νί­ζε­ται ως εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μος της.

Το δικα­στή­ριο εκείνης της εποχής, πεισθέν από το έγγραφο, ακύρωσε την παλαιά απόφαση και έδωσε τη δυνα­τό­τητα στους κατη­γο­ρού­με­νους να διεκ­δι­κή­σουν την κυριό­τητα.

Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι αντι­με­τω­πί­ζουν τις κατη­γο­ρίες:

• Απάτης ενώπιον δικα­στη­ρίου από κοινού, με περιου­σιακό όφελος και ζημία τρίτων άνω των 120.000 ευρώ.

• Χρήσης πλαστού εγγρά­φου από κοινού, με αντί­στοιχη ζημία τρίτων και σκοπό πορι­σμού παρά­νο­μου οφέλους άνω του ίδιου ποσού.

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή

Η υπε­ρά­σπιση, τόσο στον πρώτο βαθμό όσο και στην προ­ε­τοι­μα­σία της εφε­τεια­κής δίκης, αμφι­σβή­τησε:

Τη νομι­μο­ποί­ηση του μηνυτή να παρα­στα­θεί ως πολι­τική αγωγή, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι στε­ρεί­ται πραγ­μα­τι­κού κλη­ρο­νο­μι­κού δικαιώ­μα­τος, αφού η απόφαση που του ανα­γνώ­ριζε τίτλο κυριό­τη­τας είχε ακυ­ρω­θεί.

Την αξία του ακι­νή­του, επι­κα­λού­μενη εκτι­μή­σεις που την τοπο­θε­τούν πολύ κάτω από τα 120.000 ευρώ –όριο για την κακουρ­γη­μα­τική μορφή– άρα οι πράξεις θα έπρεπε να χαρα­κτη­ρι­στούν πλημ­με­λή­ματα, με συνέ­πεια την παρα­γραφή.

Τη γνη­σιό­τητα του συμ­φω­νη­τι­κού, σημειώ­νο­ντας ότι έχει ανα­γνω­ρι­στεί ως αυθε­ντικό σε προη­γού­μενη δια­δι­κα­σία.

Οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης υπο­στή­ρι­ξαν ότι η υπόθεση είναι προϊόν εσφαλ­μέ­νων νομικών κρίσεων και ότι η ποινική δια­δι­κα­σία δεν μπορεί να απο­δώ­σει ευθύνη εκεί όπου τα αστικά δικα­στή­ρια έχουν ήδη δια­μορ­φώ­σει δια­φο­ρε­τικό πλαίσιο.

Η θέση της πολι­τι­κής αγωγής και της Εισαγ­γε­λίας

Αντί­θετα, η πολι­τική αγωγή και η Εισαγ­γε­λία υπο­στή­ρι­ξαν ότι η χρήση πλαστού εγγρά­φου συνιστά πράξη με άμεσες περιου­σια­κές συνέ­πειες για τους κλη­ρο­νό­μους της αρχικής ιδιο­κτή­τριας. Η Εισαγ­γε­λέας ζήτησε την απόρ­ριψη των ενστά­σεων της υπε­ρά­σπι­σης, τονί­ζο­ντας ότι το όφελος υπερ­βαί­νει το όριο των 120.000 ευρώ και ότι το έννομο συμ­φέ­ρον του μηνυτή είναι επαρκώς τεκ­μη­ριω­μένο.