Ηλ. Τσαπούρας, διοικητής ΠΥΡ: Να προστατεύσουμε τον δασικό μας πλούτο ως κόρη οφθαλμού

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Ο διοι­κη­τής της Πυ­ρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σί­ας Ρόδου κ. Ηλίας Τσα­πού­ρας, έχει ανέ­βει στην ιε­ραρ­χία σκαλί-σκαλί και παρά την θέση ευ­θύ­νης που σή­με­ρα κα­τέ­χει, δη­λώ­νει «πυ­ρο­σβέ­στης» και μά­λι­στα μά­χι­μος.

Στην ση­με­ρι­νή του συ­νέ­ντευ­ξη στην «δη­μο­κρα­τι­κή» μιλά για τις δυ­σκο­λί­ες του επαγ­γέλ­μα­τος, για τα συμ­βά­ντα που τον ση­μά­δε­ψαν στα 30 χρό­νια υπη­ρε­σί­ας του, για τις στιγ­μές που «λυ­γί­ζει» ένας πυ­ρο­σβέ­στης και για το πώς πρέ­πει πολ­λές φορές να… δα­μά­σει το συ­ναί­σθη­μα για να αντε­πε­ξέλ­θει στις απαι­τή­σεις μιας επι­χεί­ρη­σης, θέ­το­ντας μπρο­στά την λο­γι­κή.

Μας μιλά για το με­γά­λο στοί­χη­μα που έχει θέσει ως διοι­κη­τής για την Ρόδο, η οποία όπως λέει, επι­χει­ρη­σια­κά θε­ω­ρεί­ται από τις δύ­σκο­λες πε­ριο­χές της χώρας και επι­ση­μαί­νει ότι θα πρέ­πει όλοι μας να φρο­ντί­σου­με να δια­φυ­λά­ξου­με τον δα­σι­κό πλού­το που έχει απο­μεί­νει στη Ρόδο, ως κόρη οφθλ­μού.

• Πότε απο­φα­σί­σα­τε να ασχο­λη­θεί­τε με το επάγ­γελ­μα;

Για εμάς, και δεν εννοώ μόνο για εμένα προ­σω­πι­κά αλλά για όλους τους πυ­ρο­σβέ­στες, αυτό που κά­νου­με το κά­νου­με με αγάπη και με με­γά­λο σε­βα­σμό στον συ­νάν­θρω­πο, οπότε δεν το θε­ω­ρού­με επάγ­γελ­μα, είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο λει­τούρ­γη­μα. Στο πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα μπήκα στην ηλι­κία των 23 ετών. Δεν ήμουν τόσο απο­φα­σι­σμέ­νος τότε μπορώ να πω, η συ­γκυ­ρία ήταν ευ­νοϊ­κή, και με βάση αυτά που ήξερα σε εκεί­νη την ηλι­κία, μέ­τρη­σε πολύ η προ­σφο­ρά στον συ­νάν­θρω­πο, που ήταν για εμένα κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας για να επι­λέ­ξω αυτό το λει­τούρ­γη­μα ως επάγ­γελ­μα, ως πο­ρεία ζωής.

• Στη θέση που κα­τέ­χε­τε σή­με­ρα, έχετε ανέ­βει σκαλί-σκαλί την ιε­ραρ­χία. Ενας διοι­κη­τής, όμως, στα­μα­τά­ει ποτέ να είναι πυ­ρο­σβέ­στης;

Να είστε σί­γου­ρη ότι και τον ίδιο τον αρ­χη­γό να ρω­τή­σε­τε τι δου­λειά κάνει, θα σας απα­ντή­σει «πυ­ρο­σβέ­στης». Ετσι ακρι­βώς αντι­με­τω­πί­ζου­με το λει­τούρ­γη­μα που επι­τε­λού­με και νο­μί­ζω ότι όλοι εί­μα­στε ταυ­τι­σμέ­νοι με αυτή την άποψη. Προ­έρ­χε­ται από τα βιώ­μα­τα που έχου­με όλοι από την υπη­ρε­σία. Ποτέ δεν αι­σθαν­θή­κα­με ότι εί­μα­στε κάτι ξε­χω­ρι­στό, πάντα όταν επι­χει­ρού­με εί­μα­στε ομάδα και όλοι ενερ­γού­με σύμ­φω­να με τα κα­θή­κο­ντα που μας έχει ανα­θέ­σει η πο­λι­τεία και νο­μί­ζω ότι κά­νου­με, όσο γί­νε­ται κα­λύ­τε­ρα, την δου­λειά μας. Απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να έχει απο­τε­λέ­σμα­τα η δική μας δου­λειά είναι να εί­μα­στε μια ομάδα, κάτι που φαί­νε­ται, κυ­ρί­ως, στα τε­λευ­ταία χρό­νια.

• Η Ρόδος είναι από τις δύ­σκο­λες πε­ριο­χές;

Νο­μί­ζω ότι είναι από τις πιο δύ­σκο­λες πε­ριο­χές.

• Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Γιατί βρί­σκε­ται στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό κομ­μά­τι της Με­σο­γεί­ου, έχου­με υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες, έχου­με μελ­τέ­μια ει­δι­κά τον Αύ­γου­στο και τον Σε­πτέμ­βριο, που είναι οι πιο δύ­σκο­λοι μήνες και η Ρόδος που είναι ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού της Ελ­λά­δας, απαι­τεί με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή και θα πρέ­πει να εί­μα­στε όλοι ιδιαί­τε­ρα προ­σε­κτι­κοί σε οτι­δή­πο­τε κά­νου­με.

• Τα μέσα που σας πα­ρέ­χο­νται, είναι επαρ­κή;

Η αλή­θεια είναι ότι με την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση των τε­λευ­ταί­ων ετών υπάρ­χουν δυ­σκο­λί­ες, προ­σπα­θού­με όμως να τις αμ­βλύ­νου­με όσο γί­νε­ται και να έχου­με τον εξο­πλι­σμό που δια­θέ­του­με, στην κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή κα­τά­στα­ση. Σί­γου­ρα η πα­λαιό­τη­τα των μέσων που δια­θέ­του­με μας δη­μιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα, αλλά με την συ­ντή­ρη­ση που γί­νε­ται κάθε χρόνο και με τις χο­ρη­γί­ες που έχου­με στα τε­λευ­ταία χρό­νια, κα­τα­φέρ­νου­με να αντε­πε­ξέλ­θου­με.

• Χο­ρη­γί­ες ιδιω­τών;

Ναι, και θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω όσους μας στη­ρί­ζουν. Ει­δι­κά εδώ στη Ρόδο είναι πάρα πολ­λές, ο κό­σμος δεί­χνει ευαι­σθη­σία και μας στη­ρί­ζει πάρα πολύ. Όταν βλέ­πεις αυτό το εν­δια­φέ­ρον των πο­λι­τών να στη­ρί­ξουν την υπη­ρε­σία, που δεν έχουν καμία υπο­χρέ­ω­ση, σε κάνει και εσένα πιο υπεύ­θυ­νο.

• Ποιοι είναι οι άν­θρω­ποι αυτοί;

Είναι ξε­νο­δό­χοι, είναι μη­χα­νι­κοί, είναι πολ­λοί άν­θρω­ποι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται επαγ­γελ­μα­τι­κά στο νησί.

• Ο πυ­ρο­σβέ­στης κα­λεί­ται να είναι «πα­ντα­χού παρών». Σε φω­τιές, σε φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές, σε τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα…

Λόγω της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας της δου­λειάς μας, εί­μα­στε πα­ντού. Οπου μπο­ρεί­τε να φα­ντα­στεί­τε. Από τον απε­γκλω­βι­σμό ενός ζώου σε μια χα­ρά­δρα, μέχρι μια γα­τού­λα που μπο­ρεί να έχει σκαρ­φα­λώ­σει σε κε­ρα­μο­σκε­πή και να αδυ­να­τεί να κα­τέ­βει, σε τρο­χαία, σε κάθε φυ­σι­κή κα­τα­στρο­φή, βε­βαί­ως στις φω­τιές… Εί­μα­στε πα­ντού και προ­σπα­θού­με να κά­νου­με την ζωή όλων όσο γί­νε­ται κα­λύ­τε­ρη.

• Είναι ένα επάγ­γελ­μα, που είναι αλ­λη­λέν­δε­το με την αν­θρω­πιά και την ευαι­σθη­σία και φα­ντά­ζο­μαι ακόμα και όταν δεν είστε στην υπη­ρε­σία, είστε πάντα σε ετοι­μό­τη­τα.

Εν­νο­εί­ται! Εμείς εί­μα­στε πλή­ρους και απο­κλει­στι­κής απα­σχό­λη­σης, 24 ώρες το 24ωρο. Ακόμα και όταν δεν εί­μα­στε στην υπη­ρε­σία αλλά εί­μα­στε κοντά σε ένα συμ­βάν, σαφώς και θα προ­στρέ­ξου­με να βοη­θή­σου­με. Στα τε­λευ­ταία χρό­νια, όπως συμ­βαί­νει σε όλους τους Ελ­λη­νες, και οι δικοί μας μι­σθοί είναι σε χα­μη­λά επί­πε­δα. Αρα λοι­πόν, το με­γα­λύ­τε­ρο και το πιο ισχυ­ρό κί­νη­τρο για τον κάθε ένα από εμάς, είναι αυτή η επι­βρά­βευ­ση. Αυτή την επι­βρά­βευ­ση τη βλέ­που­με στα μάτια του αν­θρώ­που αλλά ακόμα και στα μάτια ενός ζώου, μετά από την ολο­κλή­ρω­ση της κάθε επι­χεί­ρη­σης. Μας χα­ρο­ποιεί και μας γε­μί­ζει να εί­μα­στε χρή­σι­μοι προς τον συ­νάν­θρω­πό μας. Αυτή είναι η με­γα­λύ­τε­ρη αμοι­βή για εμάς και αυτό θα το συ­να­ντή­σε­τε από τον αρ­χη­γό μέχρι τον τε­λευ­ταίο υπάλ­λη­λο της πυ­ρο­σβε­στι­κής.

• Ο κό­σμος που έχετε βοη­θή­σει, σας ανα­ζη­τά μετά;

Πολ­λές φορές, ει­δι­κά μετά από φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές και τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα. Πάντα λαμ­βά­νου­με ευ­χα­ρι­στή­ριες επι­στο­λές αλλά πολ­λοί μας ανα­ζη­τούν μετά την ανάρ­ρω­σή τους για να μας ευ­χα­ρι­στή­σουν προ­σω­πι­κά. Δεν υπάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη αντα­μοι­βή για έναν πυ­ρο­σβέ­στη.

• Ποιο είναι το πιο δύ­σκο­λο πε­ρι­στα­τι­κό που κλη­θή­κα­τε να φέ­ρε­τε εις πέρας;

Στα 30 χρό­νια υπη­ρε­σί­ας μου, θεωρώ ότι κα­τα­λυ­τι­κό πε­ρι­στα­τι­κό, που με έκανε να επα­να­προσ­διο­ρί­σω πολλά πράγ­μα­τα για την ζωή, ήταν τα συμ­βά­ντα στον σει­σμό του 1999 στην Αθήνα. Ηταν εκτε­τα­μέ­να τα προ­βλή­μα­τα, ήταν και η πρώτη φορά που κλή­θη­κα να αντι­με­τω­πί­σω κάτι τόσο με­γά­λο, κι εκεί τα­ρα­κου­νή­θη­κα –δεν σας κρύβω- ως άν­θρω­πος. Συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι όλα αυτά που κά­νου­με σε αυτόν τον κόσμο, μπο­ρεί να είναι και μά­ταια… Μπο­ρεί να εί­μα­στε επαγ­γελ­μα­τί­ες αλλά υπάρ­χει ο αν­θρώ­πι­νος πα­ρά­γο­ντας που πάντα μας επη­ρε­ά­ζει. Αυτό το πε­ρι­στα­τι­κό, μου άλ­λα­ξε την ζωή.

• Μπρο­στά σε τέ­τοιας έκτα­σης πε­ρι­στα­τι­κά, ανα­θε­ω­ρείς πολλά πράγ­μα­τα.

Αι­σθά­νε­σαι πολύ μι­κρός και βλέ­πεις ότι τα πράγ­μα­τα δεν είναι όπως μπο­ρεί να τα έχεις στο μυαλό σου και ότι δεν περ­νά­νε όλα από το χέρι σου…

• Δύ­σκο­λες στιγ­μές, για έναν πυ­ρο­σβέ­στη, ποιες είναι;

Για μένα δύ­σκο­λο συμ­βάν είναι ένα τρο­χαίο με μικρό παιδί. Όχι γιατί είναι δύ­σκο­λο να το απε­γκλω­βί­σεις, αλλά γιατί εκεί το συ­ναί­σθη­μα είναι τόσο με­γά­λο, που πολ­λές φορές μπο­ρεί να σου δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα. Ει­δι­κά αν δεν έχεις την εμπει­ρία να αντε­πε­ξέλ­θεις, μπο­ρεί να σε ση­μα­δέ­ψει για πάντα ένα τέ­τοιο πε­ρι­στα­τι­κό.

• Εχετε κλη­θεί να φέ­ρε­τε εις πέρας τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά;

Δυ­στυ­χώς, πολ­λές φορές όλα αυτά τα 30 χρό­νια, διότι ήμουν πάντα μά­χι­μος. Είμαι πυ­ρο­σβέ­στης του πε­ζο­δρο­μί­ου – όπως συ­νη­θί­ζου­με να λέμε- και έχουν δει τα μάτια μου πάρα πολλά…

• Αρα, κλω­νί­ζε­ται και η ψυ­χο­λο­γία σας πολ­λές φορές.

Προ­σπα­θού­με μέσα από συ­νε­δρί­ες, μέσα από τις κα­τάλ­λη­λες εκ­παι­δεύ­σεις, να απο­φορ­τι­στού­με από το συ­ναί­σθη­μα και να δρού­με πε­ρισ­σό­τε­ρο με την λο­γι­κή. Το συ­ναί­σθη­μα δεν ταυ­τί­ζε­ται πάντα με την λο­γι­κή κι αυτό είναι το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα στις επι­χει­ρή­σεις. Είναι μια δια­δι­κα­σία που πρέ­πει να κάνει ο κα­θέ­νας μόνος του όμως, την ώρα του συμ­βά­ντος δεν μπο­ρεί κα­νείς να ασχο­λη­θεί μαζί σου. Μέχρι να φτά­σου­με στο συμ­βάν, υπάρ­χει ένα εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα που μπο­ρεί κα­νείς να αξιο­ποι­ή­σει για να μπο­ρέ­σει να προ­ε­τοι­μα­στεί ψυ­χο­λο­γι­κά, όσο αυτό είναι βέ­βαια εφι­κτό.

• Εχετε δη­μιουρ­γή­σει σχέ­σεις ζωής, φι­λί­ες μέσα από πε­ρι­στα­τι­κά;

Βε­βαί­ως. Εχω κρα­τή­σει επαφή με πο­λί­τες που σε δύ­σκο­λες για τους ίδιους στιγ­μές ήμα­σταν πα­ρό­ντες και κά­να­με το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό, πολ­λές φορές συ­να­ντιό­μα­στε για καφέ. Μέσα από τέ­τοιου εί­δους συ­να­να­στρο­φές, να ξέ­ρε­τε, ατσα­λώ­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο η διά­θε­ση γι αυτό που κά­νου­με.

• Τι κάνει καλό έναν διοι­κη­τή, τι στοι­χεία πρέ­πει να έχει για να είναι απο­δο­τι­κός σε αυτή την υπεύ­θυ­νη θέση;

Το πρώτο που πρέ­πει να έχει όποιος είναι σε υπεύ­θυ­νη θέση, είναι να είναι απο­φα­σι­στι­κός. Να παίρ­νει απο­φά­σεις, να λύνει προ­βλή­μα­τα γιατί η πο­λι­τεία σε ορί­ζει σε αυτή τη θέση ακρι­βώς γι αυτόν λόγο. Αυτό που σε ανα­δει­κνύ­ει είναι να είσαι χρή­σι­μος σε αυτό που κά­νεις. Θα πρέ­πει ο διοι­κη­τής, επει­δή είναι η ει­κό­να της υπη­ρε­σί­ας προς τα έξω, με την συ­μπε­ρι­φο­ρά του εντός και εκτός υπη­ρε­σί­ας να εμπνέ­ει σε­βα­σμό και εμπι­στο­σύ­νη στον πο­λί­τη ώστε ο πο­λί­της να νιώ­θει ασφα­λής. Το αί­σθη­μα της ασφά­λειας, στο οποίο δεν έχου­με δώσει την απα­ραί­τη­τη ση­μα­σία στην Ελ­λά­δα, πρέ­πει να εμπε­δώ­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά στην κοι­νω­νία. Είναι μια διαρ­κής μάχη που την δί­νου­με κα­θη­με­ρι­νά, κι εμείς και άλλες υπη­ρε­σί­ες και θα έλεγα ότι τα κα­τα­φέρ­νου­με καλά, όχι άρι­στα, αλλά καλά.

• Τα νέα παι­διά, εν­δια­φέ­ρο­νται να εντα­χθούν στην Πυ­ρο­σβε­στι­κή Υπη­ρε­σία;

Από πέ­ρυ­σι που η ΠΥΡ εντά­χθη­κε στις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις, το εν­δια­φέ­ρον είναι τε­ρά­στιο.

• Οσον αφορά τις φω­τιές, ποιο είναι το με­γά­λο στοί­χη­μα για έναν πυ­ρο­σβέ­στη;

Αυτό που έχω απο­κο­μί­σει από την εμπει­ρία μου και από τις γνώ­σεις μου γύρω από το αντι­κεί­με­νο, στις δα­σι­κές πυρ­κα­γιές, και στις αστι­κές αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο στις δα­σι­κές, είναι πως ο χρό­νος από­κρι­σης είναι το κρι­σι­μό­τε­ρο στοι­χείο. Δη­λα­δή, μια πυρ­κα­γιά στον πρώτο χρόνο εκ­δή­λω­σής της μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί με ένα υδρο­φό­ρο όχημα. Αν ο χρό­νος αυτός με­γα­λώ­σει η φωτιά θα γίνει μέ­τω­πο, μετά θα γίνει πυρ­κα­γιά και από εκεί και πέρα είναι πολύ δύ­σκο­λη η αντι­με­τώ­πι­σή της, ει­δι­κά όταν έχου­με αέ­ρη­δες, όταν έχου­με μελ­τέ­μια, όπως συμ­βαί­νει στη Ρόδο. Αν η πυρ­κα­γιά δεν αντι­με­τω­πι­στεί άμεσα με την εκ­δή­λω­σή της, τότε κα­τα­λα­βαί­νε­τε ότι είναι πολύ δύ­σκο­λο έως ακα­τόρ­θω­το να την αντι­με­τω­πί­σεις. Εμεις, ως Υπη­ρε­σία, έχου­με δια­σπεί­ρει τις δυ­νά­μεις μας κατά την αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δο σε ση­μεία που εμείς νο­μί­ζου­με με βάση τον επι­χει­ρη­σια­κό σχε­δια­σμό ότι χρειά­ζε­ται, ακρι­βώς γι αυτό τον λόγο, για να μπο­ρού­με να έχου­με το δυ­να­τόν συ­ντο­μό­τε­ρο χρόνο από­κρι­σης όταν θα εκ­δη­λω­θεί το συμ­βάν.

• Για τη Ρόδο ποιο στόχο έχετε θέσει ως διοι­κη­τής;

Ο στό­χος είναι να έχου­με όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρη κα­μέ­νη γη. Δεν έχου­με πε­ρι­θώ­ρια να έχου­με ανά­λο­γες κα­τα­στρο­φές. Ο δα­σι­κός πλού­τος του νη­σιού έχει μειω­θεί αρ­κε­τά και θα πρέ­πει αυτόν που έχει απο­μεί­νει είναι να τον δια­φυ­λά­ξου­με ως κόρη οφθαλ­μού. Ο στό­χος λοι­πόν κάθε διοι­κη­τή που υπη­ρε­τεί εδώ και όχι μόνο ο δικός μου, είναι να δια­φυ­λά­ξου­με ως κόρη οφθαλ­μού τον δα­σι­κό μας πλού­το, αυτό είναι για μένα το με­γά­λο στοί­χη­μα. Θέλω να πι­στεύω ότι, φεύ­γο­ντας θα αφήσω όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρη κα­μέ­νη γη πίσω μου, διότι να μην έχου­με πυρ­κα­γιές δεν γί­νε­ται…