Γ. Παρασκευάς: «Εκρηκτικό μείγμα η συνεύρεση της οικονομικής κρίσης με την πολιτική ανεπάρκεια»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Με σκλη­ρή γλώσ­σα και χωρίς πε­ρι­στρο­φές, ο Γιάν­νης Πα­ρα­σκευάς, μιλά για όλους σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς την «δη­μο­κρα­τι­κή» τόσο για την κε­ντρι­κή όσο και για την το­πι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή.

Μιλά για τις προσ­δο­κί­ες του Αλέξη Τσί­πρα με τον νέο εκλο­γι­κό νόμο, απα­ντά σε όσους συ­γκρί­νουν τον πρω­θυ­πουρ­γό με τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, θε­ω­ρεί ότι η Φώφη Γεν­νη­μα­τά απο­φά­σι­σε να είναι η τε­λευ­ταία πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ γι αυτό και προ­χω­ρά σε «συ­νε­χείς πα­λι­νω­δί­ες», κάνει λόγο για «πο­λι­τι­κές μπα­ρού­φες» ανα­φε­ρό­με­νος στη συ­ζή­τη­ση για την συ­νέ­νω­ση των δυ­νά­με­ων της κε­ντρο­α­ρι­στέ­ρας, εκτι­μά ότι το νησί της Ρόδου πι­σω­δρο­μεί, δίνει… οδη­γί­ες στην δη­μο­τι­κή αρχή και μιλά για την νέα του συγ­γρα­φι­κή δου­λειά.

Ανα­λυ­τι­κά, η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά:

• Κύριε Πα­ρα­σκευά, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την γε­νι­κό­τε­ρη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση. Πώς βλέ­πε­τε τα πράγ­μα­τα;  Θα κα­τα­φέ­ρου­με να βγού­με από τον λα­βύ­ριν­θο;

Δεν θα έλεγα σε καμία πε­ρί­πτω­ση το «όσο ζω ελ­πί­ζω» αλλά δυ­στυ­χώς το «ελ­πί­ζω για να ζω». Έτσι όμως, όπως εξε­λίσ­σο­νται τα πράγ­μα­τα, δεν θα αρ­γή­σει να φτά­σει η στιγ­μή που δεν θα υπάρ­χει ούτε και αυτή η ψευ­δαί­σθη­ση της απέλ­πι­δος ελ­πί­δας. Απο­τε­λεί εκρη­κτι­κό μείγ­μα η συ­νεύ­ρε­ση της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης με την πο­λι­τι­κή ανε­πάρ­κεια. Εάν εί­χα­με ένα από τα δυο, ίσως τότε θα μπο­ρού­σε κά­ποιος να πει ότι ο γρί­φος, θα δε­χό­ταν κά­ποια λύση.

Η χώρα μας, ευ­τυ­χώς για κά­ποιους, δυ­στυ­χώς για κά­ποιους άλ­λους, είναι μέλος μιας Ένω­σης Κρα­τών με κοινό νό­μι­σμα και κοινή δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, που αυτές οι δυο δε­σμεύ­σεις πε­ριο­ρί­ζουν αφό­ρη­τα τις όποιες δυ­να­τές επι­λο­γές ξε­πε­ρά­σμα­τος της κρί­σης. Οι επι­λο­γές που μας επι­βάλ­λο­νται, δεν οδη­γούν σε οι­κο­νο­μι­κή ανά­καμ­ψη αλλά στην πα­γί­ω­ση μιας κοι­νω­νί­ας, όχι του ενός τρί­του αλλά του ενός δε­κά­του. Στα χρό­νια της κρί­σης και μετά από τόσα μνη­μό­νια, δεν προ­τά­θη­καν και δεν έγι­ναν εκεί­νες  οι πα­ρεμ­βά­σεις που θα οδη­γού­σαν στην ανα­γκαία διοι­κη­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση και την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση. Η λο­γι­κή των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και της λι­τό­τη­τας, νο­μο­τε­λεια­κά οδη­γεί στην φτώ­χεια και στην υπο­τέ­λεια.

• Γιατί, κατά την άποψή σας, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας φέρ­νει τώρα τον εκλο­γι­κό νόμο και με αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις; Τι προσ­δο­κά να κα­τα­φέ­ρει;

Κατά την άποψή μου δυο είναι οι λόγοι, ο ένας άμε­σος βρα­χυ­πρό­θε­σμος και ο άλλος μα­κρο­πρό­θε­σμος. Ο κ. Τσί­πρας είχε ανά­γκη να αλ­λά­ξει γή­πε­δο, να πε­τά­ξει την μπάλα στην εξέ­δρα, ή από ανι­κα­νό­τη­τα ή από αδυ­να­μία. Δεν μπο­ρεί να ασχο­λη­θεί με τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα, ίσως γιατί δεν υπάρ­χει σχε­δια­σμός και δυ­να­τό­τη­τα απα­ντή­σε­ων.

Μα­κρο­πρό­θε­σμα, έχει να κάνει με τους σχε­δια­σμούς της προ­σω­πι­κής πο­λι­τι­κής του επι­βί­ω­σης. Πολλά μπο­ρεί να του κα­τα­μαρ­τυ­ρή­σει κά­ποιος, αυτό όμως που δεν μπο­ρεί να πει κα­νείς είναι ότι είναι βλά­κας. Τον θεωρώ έναν από τους κα­λύ­τε­ρους τα­κτι­κι­στές πο­λι­τι­κούς. Την  ανα­λο­γι­κή, έτσι όπως την προ­τεί­νει, δεν στο­χεύ­ει στο να μην γίνει ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης πρω­θυ­πουρ­γός αλλά στην δια­μόρ­φω­ση εκεί­νων των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων, ώστε να είναι ο ίδιος ο κύ­ριος ρυθ­μι­στής των κα­τα­στά­σε­ων.

Είναι μόνο σα­ρά­ντα χρο­νών, πι­στεύ­ει πως το μέλ­λον του ανή­κει, όποιος και αν είναι ο επό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός θα έχει και αυτός την τύχη όλων των μνη­μο­νια­κών πρω­θυ­πουρ­γών. Την προ­σω­πι­κή του επα­νά­καμ­ψη την θωρεί νο­μο­τε­λεια­κή εξέ­λι­ξη.

• Βλέ­πε­τε τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην εξου­σία για αρ­κε­τό καιρό; Ήρθε για να μεί­νει, όπως λένε πολ­λοί;

Η «δε­δη­λω­μέ­νη» της Βου­λής, δεν έχει πάντα την ανά­λο­γη Κοι­νω­νι­κή αντι­στοί­χη­ση. Ο Τσί­πρας και οι συν αυτώ, βέ­βαιο είναι ότι  επι­θυ­μούν να πα­ρα­μεί­νουν στην εξου­σία και αν είναι δυ­να­τόν, να εξα­ντλή­σουν τις Συ­νταγ­μα­τι­κές προ­θε­σμί­ες. Αλλο όμως οι επι­θυ­μί­ες και άλλο η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το βάρος των προ­βλη­μά­των θα είναι η αιτία που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εκου­σί­ως θα δρα­πε­τεύ­σει από την ευ­θύ­νη των κυ­βερ­νη­τι­κών κα­θη­κό­ντων και ευ­θυ­νών. Είναι αρ­κε­τά βο­λι­κό γι’ αυ­τούς να είναι άλλοι οι δια­χει­ρι­στές των απο­φά­σε­ων που έχουν πάρει, έχο­ντας στο πίσω μέρος του μυα­λού τους ότι άλλοι θα «πλη­ρώ­σουν το μάρ­μα­ρο» των επώ­δυ­νων απο­φά­σε­ών τους και όταν θα έρθει η ώρα της επό­με­νης εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης πι­στεύ­ουν ότι ο λαός θα τι­μω­ρή­σει τους δια­χει­ρι­στές και όχι αυ­τούς που ψή­φι­σαν τα μέτρα που επέ­βα­λαν οι δα­νει­στές. Πι­στεύ­ουν, και όχι άδικα, ότι ο λαός «έχει κοντή μνήμη».

• Εχει κοινά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά με τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου ο Αλέ­ξης Τσί­πρας;  Ποιους εξυ­πη­ρε­τεί, τε­λι­κά, αυτή η σύ­γκρι­ση;

Ημαρ­τον Πα­να­γία μου, όλοι αυτοί οι «ψο­φο­δε­είς» δη­μο­σιο­λο­γού­ντες, που επα­να­λαμ­βά­νουν σαν χα­λα­σμέ­να γραμ­μό­φω­να αυτήν την άποψη, δεν τους εν­δια­φέ­ρει ο Τσί­πρας αλλά η μνήμη του Πα­παν­δρέ­ου.

Με αυτήν την άποψη, το μόνο που επι­ζη­τούν, είναι την απα­ξί­ω­ση του Πα­παν­δρέ­ου γιατί εί­κο­σι χρό­νια μετά τον θά­να­τό του, τους τρο­μά­ζει η μνήμη του και βλέ­πουν εφιάλ­τες όταν δια­πι­στώ­νουν ότι είναι ζω­ντα­νές στη μνήμη του λαού οι πα­ρα­κα­τα­θή­κες του.

Κάθε φορά που κά­νουν αυτή την ανα­φο­ρά ανα­σύ­ρουν όλα τα κατά την άποψή τους, αρ­νη­τι­κά του Πα­παν­δρέ­ου και ότι μόνο αυτά εν­στερ­νί­στη­κε ο Τσί­πρας και ταυ­τό­χρο­να υμνο­λο­γούν τους δυο πρώην πρω­θυ­πουρ­γούς που τους ται­ριά­ζουν, τον Κα­ρα­μαν­λή τον πρε­σβύ­τε­ρο και τον Ση­μί­τη. Φα­νε­ρό είναι ποιους εξυ­πη­ρε­τούν τέ­τοιου εί­δους ανα­λύ­σεις και δήθεν πε­ρι­σπού­δα­στες, εάν κρε­μού­σαν τους ανα­λυ­τές θα πή­γαι­ναν αδι­κο­χα­μέ­νοι.

Θα ήταν ευ­λο­γία για τον τόπο αν ο Τσί­πρας έμοια­ζε του Πα­παν­δρέ­ου έστω και κατ ελά­χι­στο στην πο­λι­τι­κή του οξυ­δέρ­κεια και στην δυ­να­τό­τη­τα πρό­βλε­ψης των εξε­λί­ξε­ων.

• Την πο­ρεία του ΠΑΣΟΚ πώς την βλέ­πε­τε κ. Πα­ρα­σκευά; Απ΄ό,τι φαί­νε­ται αδυ­να­τεί να ανα­κάμ­ψει και οι πα­λιές έν­δο­ξες μέρες του κόμ­μα­τος ανή­κουν πλέον στην ιστο­ρία.

Η κ. Γεν­νη­μα­τά φαί­νε­ται πως απο­φά­σι­σε να είναι η τε­λευ­ταία πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ, άλλη εξή­γη­ση δεν μπορώ να δώσω.

Όλες αυτές οι πα­λι­νω­δί­ες με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια οδη­γούν στην πε­ραι­τέ­ρω απα­ξί­ω­ση του πο­λι­τι­κού χώρου. Κάτω από την πίεση του κα­τε­στη­μέ­νου, έγινε πρω­τα­γω­νι­στής μιας φαρ­σο­κω­μω­δί­ας που ακού­ει στο όνομα Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά. Διά­φο­ροι βο­λε­μέ­νοι του κα­τε­στη­μέ­νου, σπρωγ­μέ­νοι, βρέ­θη­καν μπρο­στά με την κί­νη­ση των 58,πα­ρέ­συ­ραν μαζί τους και κά­ποιους άλ­λους που πο­λι­τι­κά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, και όλοι μαζί ανα­μα­σούν και δήθεν αγω­νιούν για το μέλ­λον του με­σαί­ου χώρου. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία δου­λειά με όλους αυ­τούς, είναι ο μόνος πο­λι­τι­κός χώρος που έχει ιστο­ρία, έχει πα­ρελ­θόν, έχει στοι­χειώ­δη ορ­γα­νω­τι­κή δομή και αυτό που είναι βέ­βαιο, είναι ότι έχει μέλ­λον. Σή­με­ρα το ΠΑΣΟΚ αντι­με­τω­πί­ζει δυο προ­βλή­μα­τα. Δεν κα­τά­φε­ρε να δια­τυ­πώ­σει  με σα­φή­νεια την δική του πρό­τα­ση υπέρ­βα­σης της κρί­σης και να ανα­κα­λύ­ψει εκεί­νον που θα τρα­βή­ξει το κάρο μπρο­στά.

• Αρα τον διά­λο­γο για τη συ­νερ­γα­σία των δυ­νά­με­ων της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, μάλ­λον προ­σχη­μα­τι­κό τον βλέ­πε­τε. Γί­νε­ται για την ουσία ή για το θε­α­θή­ναι;

Σε δου­λειά να βρι­σκό­μα­στε… Στα τόσα χρό­νια μου δεν έχω ακού­σει πε­ρισ­σό­τε­ρες «πο­λι­τι­κές μπα­ρού­φες» από αυτές που άκου­σα και διά­βα­σα όλη αυτή την πε­ρί­ο­δο, για  την γέν­νη­ση της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Ο ένας το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του. Ανα­ρω­τιέ­μαι, όλοι αυτοί που κά­θι­σαν στο ίδιο τρα­πέ­ζι τι έχουν να δώ­σουν στο ΠΑΣΟΚ;  Ποια είναι η κοι­νω­νι­κή τους αντι­στοί­χη­ση; Ποιο είναι το πο­λι­τι­κό τους πα­ρελ­θόν; Από όπου και αν πέ­ρα­σαν, κου­βά­λη­σαν μαζί τους τη μι­ζέ­ρια. Την Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και το Σο­σια­λι­στι­κό χώρο τον εκ­φρά­ζει το ΠΑΣΟΚ, κα­νέ­νας δεν εμπό­δι­σε κα­νέ­να να συ­μπλεύ­σει με το ΠΑΣΟΚ και αν πράγ­μα­τι μπο­ρεί, να βοη­θή­σει στο ξή­λω­μα όλων των αρ­νη­τι­κών του Κι­νή­μα­τος και να συμ­με­τά­σχει στη δια­τύ­πω­ση εκεί­νου του προ­γράμ­μα­τος που θα ανα­γκά­σει τον πο­λί­τη να ακού­σει και να προ­βλη­μα­τι­στεί.

Όλοι οι ανι­στό­ρη­τοι πι­πι­λούν την ίδια κα­ρα­μέ­λα ότι δήθεν το όνομα δεν που­λά­ει… Δεν φταί­ει ο μα­νά­βης όταν οι ντο­μά­τες είναι σά­πιες. Ολοι αυτοί που πρω­τα­γω­νι­στούν, για την Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά δεν έχουν να προ­σφέ­ρουν τί­πο­τα παρά μόνο «θλίψη και κα­τή­φεια».

• Την ση­με­ρι­νή ει­κό­να της Βου­λής πώς θα την χα­ρα­κτη­ρί­ζα­τε σε σχέση με αυτήν της πε­ριό­δου που ήσα­σταν βου­λευ­τής;

Δυ­στυ­χώς είναι η ει­κό­να της απο­διαρ­θρω­μέ­νης κοι­νω­νί­ας.

Κα­νέ­νας από τους βου­λευ­τές δεν βρέ­θη­κε εκεί από πρα­ξι­κό­πη­μα, εκεί τον έστει­λε η ψήφος του κό­σμου. Αυτό που θα πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­ζει, είναι το πώς και γιατί ο κό­σμος ψη­φί­ζει με αυτόν τον τρόπο. Τα πρώτα δείγ­μα­τα υπο­βάθ­μι­σης του Κοι­νο­βου­λί­ου θα πρέ­πει να τα ανα­ζη­τή­σου­με τότε που κάθε τη­λε­α­στέ­ρας, πο­δο­σφαι­ρι­στής, κα­λα­θο­σφαι­ρι­στής, στη λο­γι­κή να μα­ζέ­ψου­με ψή­φους, γι­νό­ταν βου­λευ­τής. Σί­γου­ρα μέσα σε αυτές τις κα­τη­γο­ρί­ες υπήρ­χαν και εξαι­ρέ­σεις, ήταν όμως τόσο λίγες που δεν δι­καιο­λο­γούν τον κα­νό­να. Τα φαι­νό­με­να Χρυ­σής Αυγής, Λε­βέ­ντη, Καμ­μέ­νου και του κυ­ρί­ου Σταύ­ρου είναι γεν­νή­μα­τα κοι­νω­νι­κής αγα­νά­κτη­σης. Το πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύ­στη­μα θέλει πο­λι­τι­κούς πιό­νια και δικά του φε­ρέ­φω­να.

• Να πε­ρά­σου­με στα της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, στην λει­τουρ­γία του Δήμου Ρόδου, για τον οποί­ον εν­δια­φερ­θή­κα­τε να ηγη­θεί­τε ψη­φο­δελ­τί­ου. Πώς θα την χα­ρα­κτη­ρί­ζα­τε;

Αν δεν σπά­σεις αυγά ομε­λέ­τα δεν μπο­ρείς να κά­νεις. Η λει­τουρ­γία ενός θε­σμού αυ­το­διοί­κη­σης κρί­νε­ται σε δυο επί­πε­δα. Το πρώτο αφορά την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του δη­μό­τη και το δεύ­τε­ρο αφορά τις προ­ο­πτι­κές και τις στο­χεύ­σεις που βάζει για το μέλ­λον. Το νησί πι­σω­δρο­μεί και κάθε χρόνο δια­πι­στώ­νου­με ότι χλω­μιά­ζουν τα συ­γκρι­τι­κά του πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και παύ­ουν να είναι αντα­γω­νι­στι­κά.

Θεωρώ ότι ο Δήμος οφεί­λει άμεσα και χωρίς ανα­στο­λές να δώσει απα­ντή­σεις στην ορ­γα­νω­τι­κή του δομή, στην λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών του, στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση του δη­μό­τη και στον σχε­δια­σμό του μο­ντέ­λου ανά­πτυ­ξης και πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης.

Η δια­χει­ρι­στι­κή λο­γι­κή θυ­μί­ζει θε­ρα­πεί­ες καρ­κι­νο­πα­θούς η κα­τά­λη­ξη του οποί­ου είναι δε­δο­μέ­νη.

• Για την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ποιο είναι το σχό­λιό σας;

Τα πε­ρι­θώ­ρια είναι ασφυ­κτι­κά για την επι­λο­γή μιας άλλης μορ­φής λει­τουρ­γί­ας. Το θε­σμι­κό πλαί­σιο είναι λειψό και ο ασφυ­κτι­κός ενα­γκα­λι­σμός της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας με­τα­τρέ­πει τις Πε­ρι­φέ­ρειες σε εκτε­λε­στι­κά όρ­γα­νά της. Η ελευ­θε­ρία επι­λο­γών για τα μικρά και ασή­μα­ντα που δί­νε­ται στις Πε­ρι­φέ­ρειες, είναι το τυ­ρά­κι για να οδη­γη­θούν στην φάκα της απα­ξί­ω­σης. Κύριο ζη­τού­με­νο από τους Αυ­το­διοι­κη­τι­κούς θε­σμούς δεν θα πρέ­πει να είναι η ανα­ζή­τη­ση κά­ποιων πόρων αλλά η πλή­ρης ανα­τρο­πή του ση­με­ρι­νού θε­σμι­κού πλαι­σί­ου, η νέα διοι­κη­τι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας και η διοι­κη­τι­κή αυ­το­τέ­λεια και οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­δυ­να­μία των θε­σμών Αυ­το­διοί­κη­σης. Στα δί­σε­κτα χρό­νια που βιώ­νου­με οι μι­κρο­διευ­θε­τή­σεις και μι­κρές πα­ρεμ­βά­σεις δεν αφή­νουν το απο­τύ­πω­μα αυτών που ασκούν εξου­σία, χά­νο­νται στον χρόνο και προ­σθέ­τουν μελ­λο­ντι­κά προ­βλή­μα­τα.

• Τέλος, κ. Πα­ρα­σκευά, θα ήθελα να μου πείτε αν συγ­γρα­φι­κά ετοι­μά­ζε­τε κάτι και­νούρ­γιο, αφού πλέον αφή­σα­τε πίσω την πο­λι­τι­κή και ασχο­λεί­στε με την συγ­γρα­φή.

Το να ανα­με­τριέ­σαι με μια λευκή κόλλα χαρτί και να με­τράς στο τέλος το μπόι σου με αυτά που σου αντα­να­κλά, απο­τε­λεί την πιο πα­ρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία αυ­το­γνω­σί­ας και προ­σω­πι­κής ολο­κλή­ρω­σης. Πολ­λές είναι οι φορές που οι­κτί­ρεις τον εαυτό σου και πολ­λές είναι πάλι οι φορές που συμ­φι­λιώ­νε­σαι μαζί του.

Νοιώ­θω ότι χρω­στώ πολλά σε αυτόν τον ευ­λο­γη­μέ­νο τόπο που γεν­νή­θη­κα και πήρα την από­φα­ση κάτι να γράψω για αυτόν.

Το και­νούρ­γιο μου βι­βλίο θα είναι μια μυ­θο­πλα­σία, μια προ­σπά­θεια ανά­δει­ξης ηρώων, μύθων  και κα­τα­στά­σε­ων την πε­ρί­ο­δο του Τρω­ι­κού πο­λέ­μου.