Αυξάνεται το προσωπικό της Βουλής

Η πρό­σλη­ψη οκτώ νέων ερ­γα­ζο­μέ­νων με σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου Ορι­σμέ­νου Χρό­νου ανα­κοι­νώ­θη­κε μόλις χθες, Δευ­τέ­ρα 11 Ιου­λί­ου. Ετσι, με­γα­λώ­νει πε­ραι­τέ­ρω ο ήδη αυ­ξη­θείς σε πο­σο­στό σχε­δόν 11%, συ­γκρι­τι­κά με τον Οκτώ­βριο 2015, αριθ­μός τέ­τοιων ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Κοι­νο­βού­λιο. Ανά­λο­γες συ­γκρί­σεις μαρ­τυ­ρούν ότι σε αυτό το διά­στη­μα, δη­λα­δή από την έναρ­ξη της θη­τεί­ας της ση­με­ρι­νής συ­γκυ­βέρ­νη­σης, δι­πλα­σιά­στη­καν οι με­τα­κλη­τοί στη Βουλή.

Ο επί­ση­μος πί­να­κας με τους υπαλ­λή­λους του Κοι­νο­βου­λί­ου κατά την 1^η Ιου­λί­ου, ανα­φέ­ρει πως υπη­ρε­τού­σαν εκεί­νη την ημέρα: 575 μό­νι­μοι υπάλ­λη­λοι, 630 Προ­σω­πι­κό Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου, 68 ει­δι­κοί φρου­ροί και 137 με­τα­κλη­τοί υπάλ­λη­λοι. Ο αντί­στοι­χος πί­να­κας για την 1^η Οκτω­βρί­ου 2015, ανέ­φε­ρε πως υπη­ρε­τού­σαν  581 μό­νι­μοι υπάλ­λη­λοι, 564 ως προ­σω­πι­κό Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου, 72 ει­δι­κοί φρου­ροί και μόλις 70 με­τα­κλη­τοί.

Οι 26 εκ των συ­νο­λι­κά 66 πε­ρισ­σο­τέ­ρων σε σχέση με πέ­ρι­συ υπαλ­λή­λων Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου, φαί­νε­ται να προ­σε­λή­φθη­σαν εντός του τρέ­χο­ντος έτους, ενώ και όπως προ­α­να­φέρ­θη­κε, συ­νε­χί­ζο­νται οι προ­σλή­ψεις: Οι νέοι ΙΔΟΧ, με διάρ­κεια συμ­βά­σε­ων από λί­γους μήνες έως ένα έτος, προ­σλαμ­βά­νο­νται με συ­νή­θη αι­τιο­λο­γία πως κα­λού­νται να κα­λύ­ψουν «λει­τουρ­γι­κές ανά­γκες του Τη­λε­ο­πτι­κού και Ρα­διο­φω­νι­κού Σταθ­μού της Βου­λής των Ελ­λή­νων και του Κοι­νο­βου­λί­ου γε­νι­κό­τε­ρα».

Ση­μειώ­νε­ται, τέλος, ότι βάσει των επι­σή­μων στοι­χεί­ων, την 1^ηΙου­λί­ου φαί­νε­ται να απα­σχο­λού­νται 573 ως επι­στη­μο­νι­κοί συ­νερ­γά­τες βου­λευ­τών.

Ο κ. Ν. Βού­τσης

Στο θέμα των προ­σλή­ψε­ων και με αφορ­μή έντο­νη κρι­τι­κή από μέρος της αντι­πο­λί­τευ­σης, ο Πρό­ε­δρος της Βου­λής Ν.Βού­τσης προ ημε­ρών στην Ολο­μέ­λεια, υπο­στή­ρι­ζε πως το προ­σω­πι­κό είναι μι­κρό­τε­ρο σε σχέση με το πα­ρελ­θόν, το­νί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων:

«Είναι σωστό να κά­νου­με έναν διά­λο­γο πάνω σε ένα κρί­σι­μο ζή­τη­μα που έχει δει και με επι­μο­νή το φως της δη­μο­σιό­τη­τας τις τε­λευ­ταί­ες μέρες, έχει να κάνει με διο­ρι­σμούς και λοιπά.

Εγώ ανα­φέρ­θη­κα ανα­λυ­τι­κά στο γιατί και πώς έχου­με φτά­σει σή­με­ρα στο ση­μείο να συμ­μα­ζεύ­ου­με μια κα­τά­στα­ση και να κλεί­νου­με ίσα-ίσα τις γκρί­ζες πε­ριο­χές, οι οποί­ες υπήρ­χαν και επέ­τρε­παν πολ­λούς διο­ρι­σμούς, οι οποί­οι μά­λι­στα δεν ήταν για τις συ­γκε­κρι­μέ­νες Υπη­ρε­σί­ες, αλλά δια­χέ­ο­νταν ύστε­ρα μέσα σε όλη τη Βουλή. Εδωσα πολύ συ­γκε­κρι­μέ­να στοι­χεία που αν ζη­τη­θούν, θα επα­να­λη­φθούν και με πε­ριό­δους της Βου­λής και με αριθ­μό υπαλ­λή­λων και με Υπη­ρε­σία προς Υπη­ρε­σία το πόσοι μπή­κα­νε και για ποιους λό­γους. Και αυτό δεν αφορά κα­θό­λου την πα­ρού­σα Κυ­βέρ­νη­ση ή το παρόν Προ­ε­δρείο της Βου­λής.

Σή­με­ρα ση­κώ­νου­με έναν κουρ­νια­χτό για να σκε­πά­σου­με απο­λύ­τως –και το επα­να­λαμ­βά­νω για τρίτη φορά, λυ­πά­μαι γιατί χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ένας τέ­τοιος λόγος- τα εξαι­ρε­τι­κά θε­τι­κά θε­σμι­κά βή­μα­τα που γί­νο­νται στη Βουλή που απο­τρέ­πουν ακρι­βώς αυτές τις κα­τα­στά­σεις, δη­λα­δή διο­ρι­σμούς είτε από το πα­ρά­θυ­ρο είτε αλ­λιώς, πέρα από αξιο­κρα­τία ή από χρη­σι­μό­τη­τα. Ο αριθ­μός των ερ­γα­ζο­μέ­νων στη Βουλή είναι ίδιος ή μι­κρό­τε­ρος από αυτόν που ήταν πριν από δε­κα­πέ­ντε μήνες. Προ­κα­λώ, λοι­πόν, επ’ αυτού.

Εχου­με θέσει υπ’ όψιν σας εδώ και μια βδο­μά­δα όλο τον σχε­τι­κά φά­κε­λο και τα στοι­χεία. Το να συ­νε­χί­ζε­τε, φο­βά­μαι πως έχει να κάνει με μια κακής ποιό­τη­τας επι­κοι­νω­νια­κή πο­λι­τι­κή χρήση επί στοι­χεί­ων, τα οποία δεν επι­δέ­χο­νται καμία αμ­φι­σβή­τη­ση και για τα οποία και εμείς δεν επι­δε­χό­μα­στε ούτε μύγα στο σπαθί μας.

Θα πα­ρα­κα­λού­σα πολύ να στα­μα­τή­σει αυτή η προ­πα­γάν­δα, που συ­γκυ­ρια­κά μεν είναι ενα­ντί­ον της Κυ­βερ­νή­σε­ως και ενα­ντί­ον του Προ­ε­δρεί­ου της Βου­λής –κι ως τέ­τοιο μπορώ να το αντι­λη­φθώ, διότι εδώ έχου­με μια πο­λι­τι­κή αντι­πα­λό­τη­τα-, αλλά δρα με­σο­πρό­θε­σμα και με­σο­μα­κρο­πρό­θε­σμα ενα­ντί­ον της Βου­λής και της δη­μο­κρα­τί­ας και σαν τέ­τοια δεν τη δέ­χο­μαι».