Ένωση Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου: Αφιέρωμα μνήμης, τιμής και δόξας στην Κυρά της Ρω

ΤΗΝ ΝΗ­ΣΙΩ­ΤΙΣ­ΣΑ ΠΟΥ ΥΨΩΝΕ ΤΗΝ ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΣΗ­ΜΑΙΑ ΓΙΑ 40 ΧΡΟ­ΝΙΑ ΣΤΟ ΕΡΗ­ΜΟ­ΝΗ­ΣΙ ΤΟΥ ΑΙ­ΓΑΙΟΥ…

Σαν σή­με­ρα, στις 13 Μάϊου 1982, μια γυ­ναί­κα σύμ­βο­λο για την Ελ­λά­δα, η Κυρά της Ρώ άφησε την τε­λευ­ταία της πνοή και κί­νη­σε για το με­γά­λο τα­ξί­δι στη «γει­το­νιά των αγ­γέ­λων»…

Το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της Ένω­σης Στρα­τιω­τι­κών Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ενό­τη­τας Ρόδου εκ­φρά­ζει την βαθιά ευ­γνω­μο­σύ­νη και υπε­ρη­φά­νεια του, με ένα μικρό αφιέ­ρω­μα, ως ελά­χι­στο φόρο τιμής και δόξας στην μνήμη της Κυρά της Ρώ, την κατά κό­σμον Δέ­σποι­να Αχλα­διώ­τη, την ηρω­ι­κή κυρά της Ρω­μιο­σύ­νης που ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλ­λους για 40) χρό­νια την ελ­λη­νι­κή ση­μαία μια ανάσα από τα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια, σαν έν­δει­ξη των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των της χώρας μας σε αυτή. Σε μια μικρή βρα­χο­νη­σί­δα που ήταν το σπίτι της, η άκρη της πα­τρί­δας που λά­τρευε.

‘‘ Τα ξε­ρο­νή­σια του Κα­στε­λό­ρι­ζου και της Ρω τ’ αγαπώ. Έμει­να μόνη μου το 1943 στο Κα­στε­λό­ρι­ζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευ­γαν όλοι οι κά­τοι­κοι του νη­σιού στη Μέση Ανα­το­λή και στην Κύπρο. Με την Ελ­λη­νι­κή ση­μαία υψω­μέ­νη και την αγάπη για την Ελ­λά­δα βαθιά ρι­ζω­μέ­νη μέσα μου πέ­ρα­σα όλες τις κα­κου­χί­ες… …βέ­βαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευ­χά­ρι­στη, αλλά νιώ­θεις πιο πολύ την Ελ­λά­δα, χα­μέ­νος όπως είσαι στο πέ­λα­γος, λίγες εκα­το­ντά­δες μέτρα από τις Τουρ­κι­κές ακτές. Την Ελ­λη­νι­κή Ση­μαία θέλω να μου τη βά­λουν μαζί μου στον Τάφο. ’’

Η Κυρά της Ρώ απε­βί­ω­σε σε ηλι­κία 92 ετών (1890-1982), κα­τα­γό­ταν από το Κα­στε­λό­ρι­ζο. Από το 1927 ως το 1940, ζούσε στη Ρω με τον σύ­ζυ­γό της Κώστα και ασχο­λού­νταν με την κτη­νο­τρο­φία. Το 1940, ο σύ­ζυ­γός της πέ­θα­νε.

Το 1943 επέ­στρε­ψε στη Ρω από το Κα­στε­λό­ρι­ζο όπου έμει­νε για λίγο, παίρ­νο­ντας μαζί της την τυφλή μη­τέ­ρα της. Δύο γυ­ναί­κες μόνες στην κα­το­χή. Ήταν τότε που άρ­χι­σε να υψώ­νει κάθε πρωί την Ελ­λη­νι­κή ση­μαία και να την κα­τε­βά­ζει το βράδυ. Από τη Ρω προ­σέ­φε­ρε υπη­ρε­σί­ες σε στρα­τιώ­τες του Ιερού Λόχου. Με “δυ­να­τή φωνή και γοργή περ­πα­τη­σιά”, όπως την πε­ρι­γρά­φει ο βιο­γρά­φος της Κυ­ριά­κος Χον­δρός, δεν εγκα­τέ­λει­ψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Κα­στε­λό­ρι­ζο, που βομ­βαρ­δί­στη­κε από τους Γερ­μα­νούς μετά τη συν­θη­κο­λό­γη­ση της Ιτα­λί­ας, το 1943, ερή­μω­σε σχε­δόν από τους κα­τοί­κους του, εκ των οποί­ων οι πε­ρισ­σό­τε­ροι εξα­να­γκά­στη­καν στο δρόμο της προ­σφυ­γιάς.

Οι πε­ρι­πέ­τειες για την Κυρά της Ρω δεν τε­λεί­ω­σαν με την απε­λευ­θέ­ρω­ση. Τον Αύ­γου­στο του 1975, ο Τούρ­κος δη­μο­σιο­γρά­φος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας τη Ρω και εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την ολι­γο­ή­με­ρη απου­σία της Δέ­σποι­νας Αχλα­διώ­του για λό­γους υγεί­ας, απο­βι­βά­στη­καν εκεί και το­πο­θέ­τη­σαν πάνω σ’ ένα κο­ντά­ρι 4 μέ­τρων τη ση­μαία τους. Η Κυρά της Ρω την κα­τέ­βα­σε αμέ­σως, όταν γύ­ρι­σε. Την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου του 1975, κα­τά­πλευ­σε στο Κα­στε­λό­ρι­ζο το αν­θυ­πο­βρυ­χια­κό σκά­φος «Γ. Πε­ζό­που­λος» για συ­μπα­ρά­στα­ση στην κυρά της Ρω.

Το 1975 βρα­βεύ­τη­κε από την Ακα­δη­μία Αθη­νών, το Πο­λε­μι­κό Ναυ­τι­κό, τη Βουλή των Ελ­λή­νων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος και άλ­λους φο­ρείς. Το Υπουρ­γείο Εθνι­κής Άμυ­νας έστει­λε ναυ­τι­κό άγημα και αντι­προ­σω­πεία του ΓΕΝ στο Κα­στε­λό­ρι­ζο όπου, στις 23 Νο­εμ­βρί­ου 1975, της απέ­νει­με το με­τάλ­λιο για την πο­λε­μι­κή πε­ρί­ο­δο 1941-1944 για τις «προ­σφερ­θεί­σες εθνι­κές υπη­ρε­σί­ες της», όπως ανέ­φε­ρε η από­φα­ση του Υπουρ­γού Άμυ­νας.

O Πρό­ε­δρος και ο Γεν. Γραμ­μα­τέ­ας της Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Ρ. στην νη­σί­δα Ρω, έξω από το μνη­μείο της Κυράς της Ρω

Σή­με­ρα, οι Κά­τοι­κοι του Κα­στε­λό­ρι­ζου και τα στε­λέ­χη της 95 ΑΔΤΕ είναι οι άγρυ­πνοι φρου­ροί της νήσου Ρω και της γύρω πε­ριο­χής, όπου κα­θη­με­ρι­νά είναι εκεί για να υψώ­νουν την Ελ­λη­νι­κή ση­μαία και να υπεν­θυ­μί­ζουν σε όλους τους Έλ­λη­νες ότι, σε αυτό τον τόπο η ψυχή όλων μας γε­μί­ζει Ελ­λά­δα. Γιατί εδώ γί­νε­ται άμεσα αντι­λη­πτή η άλλη Ελ­λά­δα. Η Ελ­λά­δα του χρέ­ους, της τιμής, της συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας και ευ­θύ­νης και είναι έτοι­μοι να αφιε­ρώ­σουν τη ζωή τους την υπη­ρε­σία του ανώ­τε­ρου και υπέρ­τα­του αγα­θού, που δεν είναι άλλο από την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα και την εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία της χώρας

ΑΘΑ­ΝΑ­ΤΗ

Για το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο

Ο Πρό­ε­δρο Ο Γεν. Γραμ­μα­τέ­ας

Αθα­νά­σιος Μα­κρής Αντώ­νιος Καρ­τσω­νά­κης

Επ.Οπ Λχιας (ΔΒ) Επ.Οπ Λχιας (Τ.ΠΖ)