“Είδε φως και μπήκε ο κ. Μαχαιρίδης!”

Είδε φως και μπήκε ο κ. Μα­χαι­ρί­δης! Ο τρα­γέ­λα­φος της πο­λι­τι­κής ζωής του τόπου συ­νε­χί­ζε­ται με πρω­τα­γω­νι­στές εκεί­νους που η εποχή τους έχει προ­σπε­ρά­σει ορι­στι­κά και αμε­τά­κλη­τα και που ψά­χνουν απε­γνω­σμέ­να αφορ­μή για να βρε­θούν στο προ­σκή­νιο.

Αυ­τό­κλη­τος υπο­στη­ρι­κτής (ή μήπως κα­τό­πιν πα­ρά­κλη­σης;) του Χα­ρά­λα­μπου Κόκ­κι­νου, ο Γιάν­νης Μα­χαι­ρί­δης, προ­σπα­θεί να αξιο­ποι­ή­σει την συ­γκυ­ρία για ίδιον πο­λι­τι­κό όφε­λος. Οι εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες και οι αθέ­α­τες δια­δρο­μές τώρα απο­κα­λύ­πτο­νται σε όλη τους την με­γα­λο­πρέ­πεια!

Από εκεί και πέρα, είναι αστείο ο κ. Μα­χαι­ρί­δης να νου­θε­τεί την ση­με­ρι­νή Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή και να ασκεί κρι­τι­κή για την πα­ρα­γω­γή έργου.

Ο άν­θρω­πος που επί 30 χρό­νια επι­βί­ω­νε με κομ­μα­τι­κά δε­κα­νί­κια, ση­κώ­νο­ντας κομ­μα­τι­κά λά­βα­ρα και ση­μαί­ες,

ο άν­θρω­πος που ερω­το­τρο­πού­σε με τους κομ­μα­τι­κούς «αντι­πά­λους» του για να δια­τη­ρη­θεί στην εξου­σία,

ο άν­θρω­πος που η πο­ρεία του στα κοινά συ­νέ­πε­σε με την πιο φαύλη πε­ρί­ο­δο δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, με απο­τέ­λε­σμα την χρε­ο­κο­πία,

ο άν­θρω­πος που δια­χει­ρί­στη­κε πα­κτω­λό χρη­μα­το­δο­τι­κών πόρων, ευ­ρω­παϊ­κών και εθνι­κών αφή­νο­ντας πίσω του συ­ντρίμ­μια, έχει το θρά­σος να ασκεί κρι­τι­κή στην πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα της ση­με­ρι­νής πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής, λες και η το­πι­κή κοι­νω­νία έχει υπο­στεί μα­ζι­κή λο­βο­το­μή!

Μέσα σε όλα ο κ. Μα­χαι­ρί­δης, άθελά του, είπε και κά­ποια αλή­θεια: Ότι ο τόπος είναι μι­κρός και γνω­ρι­ζό­μα­στε όλοι καλά. Έχει δίκιο! Ει­δι­κά τον ίδιο, ο τόπος είχε την ευ­και­ρία να τον μάθει καλά επί 30 συ­να­πτά έτη.