Χαμένοι στον ψηφιακό βυθό

Κά­θο­νται στο δι­πλα­νό τρα­πέ­ζι στο πα­ρα­λια­κό καφέ, πέντε κο­ρί­τσια στην εφη­βεία. Έχουν μπρο­στά τους κα­φέ­δες και κρα­τά­νε στα χέρια τα κι­νη­τά τους. Δεν έχουν ανταλ­λά­ξει λέξη με­τα­ξύ τους, μόνο κατά δια­στή­μα­τα ακού­γε­ται από το στόμα τους κά­ποιο αμή­χα­νο γε­λά­κι. Μια παρέα αγό­ρια πιο κάτω κά­θο­νται επί­σης με τα κι­νη­τά τους ανά χεί­ρας. Ούτε λέξη, ούτε κί­νη­ση. Κά­πο­τε αιφ­νι­δί­ως κά­ποιο από τα κο­ρί­τσια ή τα αγό­ρια, χα­μο­γε­λώ­ντας τάχα, αυ­το­φω­το­γρα­φί­ζε­ται φι­λά­ρε­σκα και σε κλά­σμα­τα δευ­τε­ρο­λέ­πτου επι­στρέ­φει χα­μέ­νο πάλι στον ψη­φια­κό βυθό. Τα ακρο­δά­χτυ­λά τους  συ­νε­χί­ζουν να χτυ­πά­νε απαλά τις οθό­νες των κι­νη­τών, ερω­το­τρο­πώ­ντας με το τί­πο­τα… Αν μπο­ρού­σαν για λίγο μόνο να ση­κώ­σουν το κε­φά­λι, θα βλέ­πα­νε τα φλο­γε­ρά χρώ­μα­τα της δύσης… Ισως να ακού­γα­νε και το ψι­θύ­ρι­σμα της θά­λασ­σας μπο­ρεί και το τρα­γού­δι των κυ­μά­των… Την ίδια ώρα, δια­βά­ζω στις εφη­με­ρί­δες,  την έρευ­να  ψυ­χιά­τρων του King’s College του Λον­δί­νου, που δη­μο­σιεύ­ε­ται στην επι­θε­ώ­ρη­ση BMC Psychiatry: Οι νέοι ασχο­λού­νται επί τόσο πολύ χρόνο με τα κι­νη­τά τους τη­λέ­φω­να, ώστε η συ­μπε­ρι­φο­ρά τους θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί εθι­σμός. Στο συ­μπέ­ρα­σμα αυτό κα­τέ­λη­ξε. Οι Βρε­τα­νοί ερευ­νη­τές επι­ση­μαί­νουν ότι η εξάρ­τη­ση από τα κι­νη­τά ση­μαί­νει ότι τα παι­διά «πα­νι­κο­βάλ­λο­νται» ή «τα­ρά­ζο­νται» όταν κά­ποιος τους αρ­νη­θεί διαρ­κή πρό­σβα­ση σε αυτά. Επί­σης, οι επι­στή­μο­νες επι­ση­μαί­νουν ότι τα παι­διά αδυ­να­τούν να ελέγ­ξουν τον χρόνο που δα­πα­νούν στα κι­νη­τά τους και κρού­ουν τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου ότι τέ­τοιου εί­δους εθι­στι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές μπο­ρεί να έχουν εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρές συ­νέ­πειες.