Ας θυμηθούμε λοιπόν…

“Τα μικρά παιδιά τίποτε δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται και δεν αισθά­νο­νται τόσο πολύ, όσο την αδικία.” (Κάρολος Ντίκενς

Αλλη μια Παγκό­σμια Ημέρα για το Παιδί για να δια­βά­ζουμε νούμερα βίας, θανάτων, ανέ­χειας και δυστυ­χίας των παιδιών, στο σκληρό κόσμο που τους φτιά­ξαμε. Την λες και Παγκό­σμια Ημέρα Υπο­κρι­σίας  Ας θυμη­θούμε λοιπόν ένα παιδί που πεθαί­νει κάθε 3 δευ­τε­ρό­λε­πτα. Ας θυμη­θούμε την εξα­θλί­ωση, τον αναλ­φα­βη­τι­σμό, την έλλειψη υγειο­νο­μι­κής περί­θαλ­ψης, τα άστεγα και ασυ­νό­δευτα παιδιά όλου του κόσμου. Την ανε­παρκή προ­στα­σία των παιδιών από την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία η οποία έχει εκτο­ξευ­θεί στα ύψη στη χώρα μας,  ενώ οι αποκεντρωµένες υπη­ρε­σίες υγείας και πρό­νοιας, για τη διά­γνωση, τη συµβουλευτική, την περί­θαλψη και την υπο­στή­ριξη των θυµάτων, είναι υποστελεχωµένες και χωρίς εξειδικευµένο προ­σω­πικό. Συνήθως δεν συμ­βα­δίζω με τις Παγκό­σμιες Ημέρες. Γνωρίζω τη σημασία τους, αλλά πάντοτε δυσκο­λεύ­ο­μαι με το πώς εξο­ρί­ζουμε τη ζωή στην ασφά­λεια μικρών, ελά­χι­στων κελιών του ημε­ρο­λο­γίου. Παγκό­σμια Ημέρα Παιδιού… Ονο­μά­στε την όπως θέλετε, αν θέλετε. Κάπου εκεί , σε μια άγνωστη μέρα- και νύχτα – ενυ­πάρ­χει κάθε ανεί­πω­τος πόνος, κάθε όνειρο κι ελπίδα μας . Για τα παιδιά της Ελλάδας που στε­ρού­νται βασικών αγαθών, που πεινούν, που υπο­σι­τί­ζο­νται, που κρυώ­νουν, που μετα­να­στεύ­ουν . Αρκεί μονάχα ένα κοί­ταγμα σ’ ένα παιδικό πρόσωπο για να θυμη­θούμε ότι ο άνθρω­πος έρχεται στη γη όμορφος και αγνός. Ας προ­σπα­θή­σουμε όλοι μαζί να την δια­τη­ρή­σουμε αυτήν την ομορφιά! Να είναι αυτή η ημέρα, μια ημέρα θύμησης της άπειρης ομορ­φιάς που απλό­χερα μας χαρί­ζουν τα παιδιά.