Στήριξη φοιτητών και γονέων από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μετά την άγρια δολοφονία της Eλένης Tοπαλούδη

Σε μια σειρά από ενέρ­γειες για την στή­ρι­ξη των φοι­τη­τών και των οι­κο­γε­νειών τους θα προ­χω­ρή­σει το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου, έπει­τα από το τρα­γι­κό πε­ρι­στα­τι­κό με την δο­λο­φο­νία της άτυ­χης φοι­τή­τριας Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, που συ­γκλό­νι­σε όχι μόνο την φοι­τη­τι­κή κοι­νό­τη­τα και την το­πι­κή κοι­νω­νία αλλά ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα.

Η πρύ­τα­νις του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου κυρία Χρυσή Βι­τσι­λά­κη, με δη­λώ­σεις της στη «δη­μο­κρα­τι­κή», πέρα από την ποι­νι­κή και την κοι­νω­νι­κή διά­στα­ση του θέ­μα­τος, θέτει και την ανά­γκη στή­ρι­ξης των φοι­τη­τών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου στη Ρόδο.

Η πρύ­τα­νις του Πα­νε­πι­στη­μί­ου, επι­ση­μαί­νει στη «δη­μο­κρα­τι­κή» την ανά­γκη να λη­φθούν μέτρα για να μην επα­να­λη­φθούν πα­ρό­μοια φαι­νό­με­να στο μέλ­λον, όχι μόνο στη Ρόδο αλλά σε ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα και το­νί­ζει ότι για να γίνει αυτό είναι απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση η συ­νερ­γα­σία όλων αλλά και τα αυ­ξη­μέ­να αντα­να­κλα­στι­κά της κοι­νω­νί­ας και τα ευ­ή­κοα ώτα των σω­μά­των ασφα­λεί­ας.

«Μπρο­στά στο εξαι­ρε­τι­κά τρα­γι­κό και επαί­σχυ­ντο αυτό εγκλη­μα­τι­κό συμ­βάν, με την απώ­λεια της ζωής μιας νε­α­ρής κο­πέ­λας που μόλις ξε­κι­νού­σε τη ζωή της και την αβά­στα­χτη απώ­λεια που αντι­με­τω­πί­ζει η οι­κο­γέ­νεια που έχει χάσει το παιδί της, θα πρέ­πει ως Πα­νε­πι­στή­μιο Νο­τί­ου Αι­γαί­ου να προ­σπα­θή­σου­με να στη­ρί­ξου­με όλα τα άτομα της πα­νε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας και τις οι­κο­γέ­νειές τους για να αντι­με­τω­πί­σουν αυτό το βαρύ πλήγ­μα και να το κα­τα­νο­ή­σουν. Επι­κοι­νώ­νη­σα πολ­λές φορές και με τον πα­τέ­ρα της άτυ­χης φοι­τή­τριας ενόσω ήταν στη Ρόδο, για να του με­τα­φέ­ρω ότι το Πα­νε­πι­στή­μιο είναι δίπλα του και το ίδιο θα κά­νου­με και με μια σειρά από ενέρ­γειες που θα αφο­ρούν τους φοι­τη­τές και τις φοι­τή­τριές μας εσω­τε­ρι­κά αλλά και με εξω­τε­ρι­κές δρά­σεις σε συ­νερ­γα­σία με άλ­λους φο­ρείς», ανέ­φε­ρε η κ. Χρ. Βι­τσι­λά­κη.

«Να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με

την κοι­νω­νία»

Αυτό στο οποίο δίνει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία η πρύ­τα­νις του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, είναι η αλ­λα­γή της «πα­τριαρ­χι­κής και σε­ξι­στι­κής αντί­λη­ψης» που διέ­πει την κοι­νω­νία, όπως λέει, και που κα­θι­στά κάθε γυ­ναί­κα η οποία λέει «ΟΧΙ», δυ­νη­τι­κό θύμα ενός άνδρα.

«Το βα­σι­κό­τε­ρο στο οποίο πρέ­πει να στα­θού­με αυτή τη στιγ­μή είναι τα αίτια της πα­τριαρ­χι­κής και σε­ξι­στι­κής αντί­λη­ψης που διέ­πουν την κοι­νω­νία μας μέσα στην οποία όλες και όλοι από την μεριά μας, αντι­με­τω­πί­ζου­με μια γυ­ναί­κα ως αυ­το­νο­ή­τως δυ­νη­τι­κό θύμα ενός άνδρα που μπο­ρεί να ασκή­σει πάνω της σω­μα­τι­κή βία, μόνο και μόνο επει­δή η γυ­ναί­κα θε­ω­ρεί­ται κα­τώ­τε­ρη, επει­δή θε­ω­ρεί­ται ότι πρέ­πει να αντα­πο­κρί­νε­ται “γιατί αυτή είναι η φύση της και ο ρόλος της” στις αρ­ρω­στη­μέ­νες ορέ­ξεις ενός άνδρα ο οποί­ος αι­τιο­λο­γεί­ται τε­λι­κά γι αυτό που κάνει, γιατί “προ­κλή­θη­κε”, γιατί η γυ­ναί­κα “φο­ρού­σε μίνι φού­στα”, και όχι γιατί έτσι του αρέ­σει και γιατί θε­ω­ρεί τον εαυτό του ανώ­τε­ρο και θε­ω­ρεί δε­δο­μέ­νο ότι μια γυ­ναί­κα πρέ­πει να υπο­κύ­ψει και ότι ο ίδιος δεν πρέ­πει να ακού­σει το “ΟΧΙ”. Aυτό είναι το με­γά­λο πρό­βλη­μα. Μόνο αν ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία μας θα μπο­ρέ­σου­με να μειώ­σου­με και ει δυ­να­τόν να εξα­λεί­ψου­με στη συ­νέ­χεια συμ­βά­ντα αυτού του εί­δους. Η σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση της κο­πέ­λας εξε­λί­χθη­κε στον φρι­κτό θά­να­τό της, επει­δή είπε “ΟΧΙ” στην απαί­τη­ση δύο αν­δρών, να συ­νευ­ρε­θεί μαζί τους, και επει­δή μά­λι­στα τους εγκά­λε­σε, απ΄ό­σο γνω­ρί­ζου­με, ότι θα τους κα­ταγ­γεί­λει και θα προ­σφύ­γει στη δι­καιο­σύ­νη γι­΄αυ­τή την εγκλη­μα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά απέ­να­ντί της. Η αυ­το­χει­ρία για την αυ­το­προ­στα­σία σε αυτό το επί­πε­δο, μετά από άσκη­ση εγκλη­μα­τι­κής σε­ξουα­λι­κής βίας είναι κάτι το οποίο δεν θα πρέ­πει να συμ­βαί­νει στην κοι­νω­νία, γι αυτό και πρέ­πει να κά­νου­με ό,τι μπο­ρού­με όχι για να ανα­δεί­ξου­με ποιος έκανε τι και πώς σε ποιον, αλλά ότι έστω και τα λίγα ή πολλά που γνω­ρί­ζου­με γι­΄αυ­τήν την πε­ρί­πτω­ση, θα πρέ­πει να μας οδη­γή­σουν να λά­βου­με μέτρα για να μην συ­νε­χί­σει να συμ­βαί­νει αυτό το πράγ­μα. Ας θυ­μό­μα­στε αυτές τις γιορ­τές, ότι μια νεαρή κο­πέ­λα η οποία δεν υπέ­κυ­ψε και ίσως δεν υπέ­κυ­ψε επει­δή είχε και στο πα­ρελ­θόν -όπως ανα­φέ­ρε­ται- βια­στεί, δεν θα είναι μαζί μας. Του­λά­χι­στον το συμ­βάν της δικής της απου­σί­ας με αυτόν τον φρι­κτό τρόπο, θα πρέ­πει να μας ευαι­σθη­το­ποι­ή­σει ως κοι­νω­νία. Ο κα­θέ­νας και ατο­μι­κά από το με­τε­ρί­ζι του αλλά και συλ­λο­γι­κά δεν θα πρέ­πει να επι­τρέ­πει να γί­νο­νται τέ­τοια συμ­βά­ντα, θα πρέ­πει όλες και όλοι το πα­ρα­μι­κρό στοι­χείο που έχου­με να το κα­ταγ­γέλ­λου­με. Θα πρέ­πει να συ­νερ­γα­στού­με και με τα σώ­μα­τα ασφα­λεί­ας, που από τη μεριά τους θα πρέ­πει να διε­ρευ­νούν διε­ξο­δι­κά ακόμα και την πα­ρα­μι­κρή υπό­νοια κα­κο­ποί­η­σης η οποία έρ­χε­ται ως ενη­μέ­ρω­ση ή ως κα­ταγ­γε­λία. Τα νεαρά κο­ρί­τσια φο­βού­νται και ντρέ­πο­νται να κα­ταγ­γεί­λουν σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση, διότι αυτό τους έχου­με μάθει ως κοι­νω­νία, να αι­σθά­νο­νται. Τα σώ­μα­τα ασφα­λεί­ας, οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, οι φοι­τη­τές και οι φοι­τή­τριες, όλα τα μέλη της κοι­νω­νί­ας θα πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σουν ότι η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση –που είναι προ­οί­μιο σε­ξουα­λι­κής βίας- και η σε­ξουα­λι­κή βία, βα­σί­ζο­νται σε μια φαλ­λο­κρα­τι­κή αντί­λη­ψη περί του “δι­καιώ­μα­τος” των αν­δρών να χρη­σι­μο­ποιούν για τις ορέ­ξεις τους τις γυ­ναί­κες».