Κοινή επιστολή Τόσκα-Μουζάλα προς Αβραμόπουλο για το προσφυγικό

Κοινή επι­στολή προς τον Ευρω­παίο Επί­τροπο Μετα­νά­στευ­σης, Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων και Ιθα­γέ­νειας Δημήτρη Αβρα­μό­πουλο έστει­λαν την Παρα­σκευή, ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Προ­στα­σίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής Γιάννης Μου­ζά­λας.

Στην επι­στολή παρα­θέ­τουν τις θέσεις της Ελλάδας σχετικά με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, ενόψει της προ­σε­χούς Συνόδου Κορυφής της 17ης Δεκεμ­βρίου, ενώ κάνουν ιδιαί­τερη αναφορά στην ελεύ­θερη κυκλο­φο­ρία των προ­σώ­πων εντός της Ζώνης Σένγκεν.

«Η προ­σφυ­γική κρίση δοκι­μά­ζει την ενότητα και την αλλη­λεγ­γύη της Ελλάδας. Οι κανο­νι­σμοί πρέπει να ανα­θε­ω­ρη­θούν εκ βάθρων ώστε το σύστημα δια­χεί­ρι­σης της μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης να μετα­τρα­πεί σε ένα δίκαιο σύστημα κατα­νο­μής όσων αιτού­νται άσυλο, με αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια, μειώ­νο­ντας τη σημασία του κρι­τη­ρίου της χώρας εισόδου, και ανα­βαθ­μί­ζο­ντας το κρι­τή­ριο που θα δίνει έμφαση στην επα­νέ­νωση οικο­γε­νειών και την προ­σω­πική επι­θυ­μία των προ­σφύ­γων για τη χώρα δια­μο­νής τους», ανα­φέ­ρουν οι δύο υπουρ­γοί.

Μην συγ­χέ­ουμε την προ­σφυ­γική κρίση με την τρο­μο­κρα­τία

«Η απο­τυ­χία να δρά­σουμε απο­φα­σι­στικά θα κατα­λή­ξει να επη­ρε­ά­σει απευ­θείας την ασφά­λεια των συνόρων μας. Είναι γεγονός ότι οι τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις στο Παρίσι ασκούν πιέσεις για την ανάγκη του ουσια­στι­κού ελέγχου των συνόρων μας, είναι παρ’ όλα αυτά ξεκά­θαρο ότι δεν πρέπει να συγ­χέ­ουμε την τρο­μο­κρα­τία και τη μετα­νά­στευση. Οι ευρω­παϊ­κές αξίες και το κεκτη­μένο σε αυτό το πεδίο πρέπει να δια­φυ­λα­χθούν», σημειώ­νουν στην επι­στολή τους οι δυο υπουρ­γοί.

Η Σέγκεν μέρος της ταυ­τό­τη­τάς μας ως Ένωση

Μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρο­νται και στην ανάγκη τήρηση της Ζώνης Σένγκεν. «Η ελεύ­θερη κυκλο­φο­ρία των φυσικών προ­σώ­πων μέσα στο χώρο Σένγκεν είναι ανα­πό­σπα­στο μέρος της ευρω­παϊ­κής ιθα­γέ­νειας (άρθρα 20-21 της Λισα­βό­νας) και συνεπώς είναι σημα­ντικό, όταν εξε­τά­ζουμε οποιεσ­δή­ποτε προ­τά­σεις στον κώδικα να μην σπα­τα­λή­σουμε τις προ­σπά­θειες στο πλαίσιο της δια­φύ­λα­ξης αυτής της θεμε­λιώ­δους αρχής, η οποία απο­τε­λεί μέρος της ταυ­τό­τη­τάς μας ως Ένωση. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να εξε­τά­σουμε τη σωστή ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην ασφά­λεια και την ελευ­θε­ρία μετα­κί­νη­σης», υπο­γραμ­μί­ζουν.

Πρέπει να υπάρξει αλλαγή στον κανο­νι­σμό του Δου­βλίνο

Οι δύο υπουρ­γοί ανα­φέ­ρο­νται και στον κανο­νι­σμό του Δου­βλί­νου, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως πρέπει να υπάρξει αλλαγή στο σύστημα κατα­νο­μής των αιτού­ντων άσυλο βάσει αντι­κει­με­νι­κών κρι­τη­ρίων.

«Η προ­σφυ­γική κρίση έχει ανα­δεί­ξει τα όρια του κανο­νι­σμού και των παρα­λεί­ψεων του Δου­βλί­νου στην σημε­ρινή του μορφή. Οι παρα­με­θό­ριες χώρες της ΕΕ το τονί­ζουν αυτό όλο αυτό το διά­στημα. Ο κανο­νι­σμός αυτός πρέπει να ανα­θε­ω­ρη­θεί εις βάθος ώστε να υπάρξει αλλαγή στο σύστημα κατα­νο­μής των αιτού­ντων άσυλο βάσει αντι­κει­με­νι­κών κρι­τη­ρίων. Στο πλαίσιο αυτό, το κρι­τή­ριο της πρώτης εισόδου, θα πρέπει ή να καταρ­γη­θεί ή να υπο­βαθ­μι­στεί. Αντί­θετα θα πρέπει να ανα­βαθ­μι­σθούν τα κρι­τή­ρια της οικο­γε­νεια­κής επα­νέ­νω­σης με την ελεύ­θερη βούληση του αιτού­ντος άσυλο».

Με τη συγκα­τά­θεση των κρατών – μελών η επέμ­βαση της Frontex

Ανα­φο­ρικά με το ενδε­χό­μενο ενί­σχυ­σης των εξω­τε­ρι­κών συνόρων της ΕΕ με δυνά­μεις της Frontex, οι Γιάννης Μου­ζά­λας και Νίκςο Τόσκας υπο­γραμ­μί­ζουν τον κανο­νι­σμό της Frontex περί συγκα­τά­θε­σης των αιτού­ντων κρατών-μελών για την εκτέ­λεση μιας επι­χεί­ρη­σης.

«Ήδη από τον Οκτώ­βριο οι αρχηγοί κρατών και κυβερ­νή­σεων της ΕΕ απο­φά­σι­σαν ότι το η εντολή της Frontex πρέπει να ενι­σχυ­θεί. Πάντα σύμφωνα με το πλαίσιο που προ­βλέ­πει η Συνθήκη και με πλήρη σεβασμό των εθνικών αρμο­διο­τή­των των κρατών-μελών. Ο κανο­νι­σμός της Frontex προ­βλέ­πει τη συγκα­τά­θεση των αιτού­ντων κρατών-μελών, ώστε να απο­φα­σι­στεί να οργα­νω­θεί και να εκτε­λε­στεί μια επι­χεί­ρηση. Αυτή η αρχή, ανα­φέ­ρε­ται σε μια σειρά από άρθρα του κανο­νι­σμού και απηχεί τη λογική που διέπει την αρχή της αλλη­λεγ­γύης, όπως ανα­φέ­ρε­ται στη Συνθήκη της Λισα­βό­νας, στο άρθρο 222. Είναι λοιπόν απα­ραί­τητο να δια­τη­ρή­σουμε την αρχή της ενί­σχυ­σης, ειδικά εφόσον οι απο­φά­σεις σε αυτό το πλαίσιο της υπη­ρε­σίας λαμ­βά­νο­νται με πλειο­ψη­φία», τονί­ζουν.