Μαθήτρια ετών 78 στη Ρόδο

«Λέω πότε θα έρθει η ώρα να ξεκι­νήσω για το σχολείο. Είμαι πολύ ενθου­σια­σμένη». «Βρέθηκα στη φάση να χάσω το ενδια­φέ­ρον μου για τη ζωή. Εχασα τον σύζυγό μου προ τριε­τίας, δεν ήθελα να βγαίνω, φορούσα μαύρα». Αυτές οι δύο φράσεις της 78χρονης κ. Σοφίας μού ήρθαν έντονα στο μυαλό όταν ανέ­τρεξα στη συνο­μι­λία μας. Πόσο αλλάζει η ζωή μας όταν κάνουμε αυτό που θέλουμε, όταν πραγ­μα­το­ποιούμε τα όνειρά μας ακόμη και σε μεγάλη ηλικία!

Η Σοφία Παπουλίδου-Ρωμνάκη είναι μαθή­τρια στο Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας στη Ρόδο. Είναι σαν να ξανά­νιωσε επι­στρέ­φο­ντας στα θρανία 64 μετά. Ή, καλύ­τερα, χωρίς «σαν». Η ζωή της μοιάζει να απο­τυ­πώ­νει τα δύσκολα χρόνια που πέρασαν πολλοί Ελληνες τις πρώτες δεκα­ε­τίες μετά τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο. Η χώρα προ­σπα­θούσε να ορθο­πο­δή­σει, οι κοι­νω­νίες κλει­στές, ο ρόλος των γυναι­κών στη σκιά των ανδρών.

Γεν­νή­θηκε στο Κιλκίς το 1945 και στα τέσσερά της η οικο­γέ­νειά της μετα­κό­μισε στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Δέκα χρόνια μετά, και ενώ ήταν καλή μαθή­τρια, ανα­γκά­στηκε να εγκα­τα­λεί­ψει το γυμνά­σιο –έφτασε μέχρι τη Β΄ τάξη– για να εργα­στεί στο μαγαζί με ξηρούς καρπούς που είχε ο πατέρας της. «Επρεπε να στα­μα­τήσω το σχολείο επειδή σπου­δά­ζαμε τον αδελφό μου. Βέβαια, καθώς δεν πήγαινα σχολείο, ο μπαμπάς με έγραψε στα γαλλικά», θυμάται. Ο γάμος ήρθε κάποια στιγμή, κατόπιν τα παιδιά, δύο κορί­τσια. Σήμερα πια έχει και έξι εγγόνια.

Κατόπιν ακο­λού­θησε τη «μεγάλη της» (κόρη) στην Αγγλία, η οποία πήγε εκεί για σπουδές, παντρεύ­τηκε και έμεινε μόνιμα. «Στην Αγγλία ήταν καλά γιατί ήμουν μαζί με τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου», λέει, θυμί­ζο­ντας την παρα­δο­σιακή Ελλη­νίδα μάνα. Αλλωστε επι­βε­βαιώ­νει τον χαρα­κτη­ρι­σμό μου αυτό, αφού σήμερα ζει στη Ρόδο, δίπλα στη «μικρή μου». Η κόρη της είναι νηπια­γω­γός, ο γαμπρός της αρχαιο­λό­γος, πανε­πι­στη­μια­κός. «Δεν παρα­πο­νιέ­μαι. Εχω και υπέροχα εγγόνια. Είμαι καλά», μου λέει με πλη­ρό­τητα.

«Χθες συμπλη­ρώ­θη­καν τρία χρόνια από την απώλεια του συζύγου. Πήγα “μαυ­ρι­σμένη” στο σχολείο. Αλλά προ­σπαθώ να μη με παίρνει από κάτω, να βλέπω αλλιώς τη ζωή, να χαί­ρο­μαι».

Βέβαια, η απώλεια του άνδρα της –ήταν πάνω από 50 χρόνια μαζί– την κατέ­βαλε. Η στα­διακή παραί­τηση από τη ζωή, κατα­νοητή μετά ένα πένθος. «Τα παιδιά μού πρό­τει­ναν να τελειώσω το σχολείο. Το είχα απω­θη­μένο, αλλά… Στην αρχή είπα όχι. Και μόνο που το άκουσα, αγχώ­θηκα πώς θα βγάλω πέρα τα μαθή­ματα. Εγώ, σε τέτοια ηλικία;» γελάει σήμερα διη­γού­μενη τα γεγο­νότα. Αλλωστε τώρα πια όλα πηγαί­νουν περί­φημα.

«Δια­σκε­δάζω στο σχολείο, με ευχα­ρι­στεί, μου φέρο­νται πολύ ευγε­νικά οι συμ­μα­θη­τές μου, είναι σαν παιδιά μου. Μου λένε πως τους δίνω κου­ρά­γιο να συνε­χί­σουν, είμαι η μασκότ της τάξης. Οι περισ­σό­τε­ροι συμ­μα­θη­τές μου είναι εργα­ζό­με­νοι και παράλ­ληλα σπου­δά­ζουν για το απο­λυ­τή­ριο».

Βέβαια, οι συμ­μα­θη­τές της δεν είναι οι μόνοι ένθερ­μοι υπο­στη­ρι­κτές της κ. Σοφίας. «Οι συνο­μή­λι­κοί μου στο ΚΑΠΗ μόλις άκουσαν ότι ξαναπάω σχολείο με χει­ρο­κρό­τη­σαν. Και οι δάσκα­λοί μου εκεί ενθου­σιά­στη­καν», λέει.

Κατα­λα­βαίνω ότι της κάνει πολύ καλό να βγαίνει από το σπίτι. «Με παρα­κί­νη­σαν να πάω στο ΚΑΠΗ τα παιδιά μου. Είναι πολύ ωραία, μας κάνουν χορό, ασκή­σεις για το σώμα. Μάλιστα ξεκί­νησα να πηγαίνω με μπα­στούνι γιατί έχω πρό­βλημα με τη μέση, αλλά με άσκηση και περ­πά­τημα το παρά­τησα στην άκρη. Να, το βλέπω εκεί στη γωνιά», μου λέει γελώ­ντας.

«Μαγει­ρεύω, μου αρέσει και η κηπου­ρική, μου τα χαλάνε βέβαια τα γατιά αλλά δεν πει­ρά­ζει. Χθες συμπλη­ρώ­θη­καν τρία χρόνια από την απώλεια του συζύγου. Πήγα “μαυ­ρι­σμένη” στο σχολείο. Αλλά προ­σπαθώ να μη με παίρνει από κάτω, να βλέπω αλλιώς τη ζωή, να χαί­ρο­μαι. Αυτό, να χαί­ρο­μαι».

Διετείς σπουδές και ευε­λι­ξία

Στην Ελλάδα λει­τουρ­γούν 67 Σχολεία Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας (ΣΔΕ) με 4.322 εκπαι­δευό­με­νους και άλλα 12 σε σωφρο­νι­στικά κατα­στή­ματα με 771 εκπαι­δευό­με­νους. «Το Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας βασί­ζε­ται στην εκπαί­δευση ενη­λί­κων. Υπάρχει ευε­λι­ξία στην ύλη, προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε στις ανάγκες των μαθητών. Δεν υπάρ­χουν βιβλία, δια­γω­νί­σματα, εξε­τά­σεις. Ο μαθητής καλεί­ται να μάθει έχοντας ως βάση και αυτά που γνω­ρί­ζει», λέει στην «Κ» ο κ. Αθα­νά­σιος Κλέτσας, διευ­θυ­ντής του ΣΔΕ Ρόδου, φιλό­λο­γος και υπο­ψή­φιος διδά­κτωρ του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου στην εκπαί­δευση ενη­λί­κων και στην εκπαι­δευ­τική πολι­τική. Τα ΣΔΕ λει­τουρ­γούν από τις 5 το από­γευμα έως τις 9 το βράδυ, οι σπουδές είναι διετείς και δέχο­νται ενή­λι­κους μαθητές που δεν έχουν ολο­κλη­ρώ­σει την υπο­χρε­ω­τική εκπαί­δευση. «Κάνουμε ελλη­νικά, γραμ­μα­τική, αγγλικά, υπο­λο­γι­στές, κοι­νω­νιο­λο­γία, καλ­λι­τε­χνικά, περι­βαλ­λο­ντικά θέματα και φυσικές επι­στή­μες. Εχω παρα­τη­ρή­σει ότι τους αρέσει πολύ η αστρο­νο­μία», λέει ο κ. Κλέτσας. Και μιλώ­ντας για τη μαθή­τριά του, τονίζει: «Η κ. Σοφία είναι εξαι­ρε­τική. Εχει έρθει συνει­δη­το­ποι­η­μένη και δίνει σημα­ντικά μηνύ­ματα. Δείτε στην ηλικία αυτή μια γυναίκα που δεν παρα­τάει τα όνειρά της».

Πηγή kathimerini.gr

Από­στο­λος Λακασάς