Πόσα παιδιά;

Οι ει­κό­νες από τη Γάζα και το Ισ­ρα­ήλ δεν αντέ­χο­νται. Και πιο πολύ αυτές με τα παι­διά. Παι­διά με τρόμο στα μάτια, παι­διά που τ΄αρ­πά­ζουν από την αγκα­λιά των μα­νά­δων τους, παι­διά νεκρά. Δε­κά­δες νεκρά παι­διά, κάθε ώρα, αλλά κα­νείς δεν τε­λειώ­νει τώρα αυτόν τον πό­λε­μο. Στο πρώτο παιδί, η τρα­γω­δία ξε­κί­νη­σε. Στα 140, τόσα πρό­λα­βε η μέρα να πάρει – η νύχτα έχει δρόμο ακόμα μπρο­στά της- η θη­ριω­δία ολο­κλη­ρώ­θη­κε. Δεν υπάρ­χουν δι­καιο­λο­γί­ες για κα­νέ­ναν να μένει απα­θής. Πόσα παι­διά θα θυ­σια­στούν μέχρι να φέξει; Είναι εγκλη­μα­τι­κά ανού­σιες οι το­πο­θε­τή­σεις αρ­χη­γών κρα­τών, Συμ­μα­χιών, Ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών και ορ­γά­νων για στή­ρι­ξη του ενός ή του άλλου που βά­ζουν στο ζύγι τα αθώα θύ­μα­τα της μιας με της άλλης πλευ­ράς.  Του Ισ­ρα­ήλ ή της Πα­λαι­στί­νης. Το αίμα στην αρένα αφη­νια­σμέ­νο, πρέ­πει να στα­μα­τή­σει. Πάμε ολο­τα­χώς προς τα πίσω, χωρίς όμως να μας ακο­λου­θούν τα παι­διά με τα κόκ­κι­να από το αίμα ρούχα, ούτε μας βλέ­πουν πια… Η απά­ντη­ση μας στη βία στο θά­να­το και την κα­τα­στρο­φή θα πρέ­πει πάντα να είναι η επι­μο­νή σε μια κοι­νω­νία ανοι­χτή, στην προ­ά­σπι­ση των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και των ατο­μι­κών ελευ­θε­ριών, αλλά και η κα­τα­δί­κη οποιασ­δή­πο­τε άλλης μορ­φής ακραί­ας ιδε­ο­λο­γί­ας, είτε θρη­σκευ­τι­κής, είτε πο­λι­τι­κής. Το φυ­τί­λι του φα­να­τι­σμού πολύ εύ­κο­λα μπο­ρεί να πυ­ρο­δο­τή­σει βία και πόνο.