Πώς οι πολίτες θα νιώσουν και πάλι δημότες

Πε­ρί­που ένας στους δύο εγ­γε­γραμ­μέ­νους ψη­φο­φό­ρους δεν πήγε να ψη­φί­σει σε επί­πε­δο Eπι­κρά­τειας. Σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις το πο­σο­στό απο­χής μόνο ως εντυ­πω­σια­κό μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί και ως τέ­τοιο να προ­βλη­μα­τί­σει. Λι­γό­τε­ροι ψη­φο­φό­ροι απο­φα­σί­ζουν για την τύχη των τόπων, για κάτι που έχει άμεση επί­πτω­ση στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους. Πρό­κει­ται για ένα σύμ­πτω­μα κό­πω­σης της δη­μο­κρα­τί­ας, που πρέ­πει να προ­βλη­μα­τί­σει, γιατί είναι άμε­σος δεί­κτης της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής. Είναι πο­λί­τες που μπο­ρεί να αι­σθά­νο­νται απο­κομ­μέ­νοι από τις απο­φά­σεις και πι­στεύ­ουν ότι η ψήφος τους δεν θα κάνει ση­μα­ντι­κή δια­φο­ρά, πι­στεύ­ουν ότι δεν έχουν καμιά δύ­να­μη να επη­ρε­ά­σουν τα πράγ­μα­τα και γυ­ρί­ζουν την πλάτη στην πο­λι­τι­κή. Είναι πο­λί­τες που αι­σθά­νο­νται αυ­ξη­μέ­νη πό­λω­ση. Κοι­νω­νι­κές διαι­ρέ­σεις, εχθρό­τη­τα με­τα­ξύ δια­φο­ρε­τι­κών ομά­δων εντός της κοι­νω­νί­ας, με εκλεγ­μέ­νους που έχουν έντο­νη δυ­σα­νε­ξία στην κρι­τι­κή και την άλλη άποψη. Η δαι­μο­νο­ποί­η­ση της «άλλης πλευ­ράς», συ­νή­θης πρα­κτι­κή, δεν κάνει το άτομο δη­μό­τη. Το να ικα­νο­ποιείς τους αν­θρώ­πους που συμ­φω­νούν μαζί σου είναι το εύ­κο­λο κομ­μά­τι της διοί­κη­σης. Το δύ­σκο­λο μέρος της είναι να χτί­σεις ένα σύ­στη­μα που κερ­δί­ζει και τη συ­γκα­τά­θε­ση των αντι­πά­λων. Να με­του­σιώ­νεις  τις δια­φο­ρές σε λει­τουρ­γία. Η κοι­νω­νι­κή συμ­φω­νία είναι απα­ραί­τη­τη για τη διοι­κη­τι­κή υγεία και εν τέλει την Δη­μο­κρα­τία. Πρέ­πει να σκε­φτού­με πώς οι πο­λί­τες θα νιώ­σουν ξανά ότι έχουν δύ­να­μη. Πώς οι πο­λί­τες θα νιώ­σουν και πάλι συ­μπο­λί­τες. Θα νιώ­σουν και πάλι δη­μό­τες, που δεν θα εξο­βε­λί­ζε­ται η άποψή τους, που δεν θα έχουν απέ­να­ντί τους αλα­ζό­νες εκ­προ­σώ­πους, που δεν θα κα­τη­γο­ρού­νται  «μί­ζε­ροι» γιατί ασκούν κρι­τι­κή, που δεν θα ει­σπράτ­τουν ει­ρω­νεία και απα­ξία γιατί δεν είναι «δικός» τους.