Εκτακτη παρέμβαση του πρωθυπουργού για τα ελληνοτουρκικά

 Σε δη­λώ­σεις προ­έ­βη σή­με­ρα ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, σχε­τι­κά με τα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά και τις τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ενη­μέ­ρω­σε την κοινή γνώμη σε σχέση με τις εξε­λί­ξεις και θα το­νί­σει την πρό­θε­ση της Ελ­λά­δος για ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη με τους γεί­το­νες αλλά και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά της να δια­φυ­λά­ξει πάση θυσία την εθνι­κή της κυ­ριαρ­χία.

Από τη Δευ­τέ­ρα, το τουρ­κι­κό Oruc Reis πλέει στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και ο πρω­θυ­πουρ­γός έχει επι­δο­θεί σε δι­πλω­μα­τι­κό μα­ρα­θώ­νιο, έχο­ντας κάνει επα­φές τόσο με τον Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλ­τεν­μπεργκ, όσο και με ευ­ρω­παί­ους αξιω­μα­τού­χους.

Επι­πλέ­ον, έχει κάνει και κύκλο ενη­με­ρώ­σε­ων με τους υπό­λοι­πους πο­λι­τι­κούς αρ­χη­γούς.

 Μή­νυ­μα ότι η Ελ­λά­δα δεν απει­λεί αλλά και δεν εκ­βιά­ζε­ται έστει­λε με δή­λω­σή του ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, σχε­τι­κά με τα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά και τις τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών.

Η Ελ­λά­δα είναι μία χώρα υπε­ρή­φα­νη και ισχυ­ρή. Μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής οι­κο­γέ­νειας και πυ­λώ­νας στα­θε­ρό­τη­τας στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Μέ­νου­με ατα­λά­ντευ­τα προ­ση­λω­μέ­νοι στις αρχές του Διε­θνούς Δι­καί­ου και στους κα­νό­νες καλής γει­το­νί­ας. Επι­διώ­κου­με με όλους γέ­φυ­ρες ει­ρή­νης, καλής πί­στης και συ­νερ­γα­σί­ας.

Η πα­τρί­δα μας δεν απει­λεί αλλά και δεν εκ­βιά­ζε­ται. Και για αυτό ακρι­βώς και δεν υπο­κύ­πτει σε απει­λές και εκ­βια­σμούς. Ούτε, όμως, και ανέ­χε­ται προ­κλη­τι­κές ενέρ­γειες.

Με αυτή την πο­λι­τι­κή αρχών δια­πραγ­μα­τευ­τή­κα­με και υπο­γρά­ψα­με τις συμ­φω­νί­ες οριο­θέ­τη­σης των Θα­λασ­σί­ων Ζωνών μας με την Ιτα­λία και, πρό­σφα­τα, με την Αί­γυ­πτο. Συμ­φω­νί­ες απο­λύ­τως συμ­βα­τές με το Δί­καιο της Θά­λασ­σας.

Συμ­φω­νί­ες που απο­δει­κνύ­ουν ότι όταν υπάρ­χει καλή διά­θε­ση και κλίμα εμπι­στο­σύ­νης μπο­ρούν τε­λι­κά να επι­λυ­θούν πο­λυ­ε­τείς δια­φο­ρές. Που δια­σφα­λί­ζουν την πρό­ο­δο και την ευ­η­με­ρία των λαών, πάντα στο πλαί­σιο του Διε­θνούς Δι­καί­ου.

Στο ίδιο πλαί­σιο νο­μι­μό­τη­τας, με αυ­το­πε­ποί­θη­ση και χωρίς εκ­πτώ­σεις, εί­μα­στε έτοι­μοι να συ­ζη­τή­σου­με με όλους τους γεί­το­νές μας.

Δεν φο­βό­μα­στε τον διά­λο­γο, ακόμη και τον πιο δύ­σκο­λο, γιατί έχου­με πίστη στο δί­καιο των θέ­σε­ών μας. Όμως διά­λο­γος με προ­κλή­σεις και σε κλίμα έντα­σης είναι, προ­φα­νώς, άνευ αντι­κει­μέ­νου.

Η αντί­δρα­ση της Τουρ­κί­ας στην καθ’ όλα νό­μι­μη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ με την Αί­γυ­πτο δεί­χνει, δυ­στυ­χώς, ότι δεν μπο­ρεί να συμ­φι­λιω­θεί με τις Ευ­ρω­παϊ­κές αρχές του 21ου αιώνα. Και ότι πα­ρα­μέ­νει προ­σκολ­λη­μέ­νη στη λο­γι­κή του εξα­να­γκα­σμού και των εκ­φο­βι­σμών. Λο­γι­κή που ανή­κει σε άλλες επο­χές.

Με τη στάση της αυτή, όμως, απο­δει­κνύ­ει και τον προ­σχη­μα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της δήθεν ετοι­μό­τη­τάς της για διά­λο­γο. Γιατί, πώς είναι δυ­να­τόν μια κα­θό­λα νό­μι­μη συμ­φω­νία ενός κρά­τους με ένα άλλο να χρη­σι­μο­ποιεί­ται από ένα τρίτο κρά­τος ως πρό­σχη­μα απο­χώ­ρη­σης από τις διε­ρευ­νη­τι­κές επα­φές πριν αυτές καν επα­νεκ­κι­νή­σουν;

Την ίδια στιγ­μή, μά­λι­στα, που η ίδια η Τουρ­κία υπέ­γρα­ψε με τη Διοί­κη­ση της Τρί­πο­λης, στη Λιβύη, ένα ανυ­πό­στα­το και πα­ρά­νο­μο μνη­μό­νιο. Και η οποία, με τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­κλή­σεις, δο­κι­μά­ζει τις αντο­χές της Ελ­λά­δας και της Ευ­ρώ­πης.

Η στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση της κα­τά­στα­σης από την πλευ­ρά της Τουρ­κί­ας απο­τε­λεί επί­σης και πα­ρα­δο­χή ανυ­παρ­ξί­ας νο­μι­κά ισχυ­ρών θέ­σε­ων. Γιατί η προ­βο­λή ισχύ­ος δεν είναι παρά από­πει­ρα να αντι­σταθ­μι­στεί η αδυ­να­μία της σε θέ­μα­τα Δι­καί­ου.

Απα­ντώ­ντας στην ανά­πτυ­ξη του στό­λου της, ανα­πτύ­ξα­με και εμείς τον δικό μας, θέ­το­ντας τις Ένο­πλες Δυ­νά­μεις μας σε επι­φυ­λα­κή. Είμαι σί­γου­ρος ότι όλοι οι Έλ­λη­νες έχουν την ίδια από­λυ­τη εμπι­στο­σύ­νη στις δυ­να­τό­τη­τες των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ών μας που έχω και εγώ.

Στις προ­κλή­σεις δια­τη­ρού­με το σθέ­νος που πη­γά­ζει από την ψυ­χραι­μία και τη σω­φρο­σύ­νη μας. Αλλά, ταυ­τό­χρο­να, μέ­νου­με σε από­λυ­τη πο­λι­τι­κή και επι­χει­ρη­σια­κή ετοι­μό­τη­τα.

Πα­ράλ­λη­λα, ενερ­γο­ποιού­με τη δι­πλω­μα­τία μας. Ενη­με­ρώ­νου­με φίλες χώρες και τη διε­θνή κοινή γνώμη. Και κι­νη­το­ποιού­με συμ­μά­χους και εταί­ρους.

Δεν εί­μα­στε μόνοι σε αυτήν την προ­σπά­θεια. Η άμεση αντα­πό­κρι­ση της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης στο αί­τη­μά μας να συ­γκλη­θεί το Συμ­βού­λιο Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων επι­βε­βαιώ­νει ότι το ζή­τη­μα δεν αφορά μόνο τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις. Αλλά και τις σχέ­σεις όλης της Ευ­ρώ­πης με την Τουρ­κία.

Συ­νε­χί­ζο­ντας, συ­νε­πώς, την πο­λι­τι­κή των επι­θε­τι­κών προ­κλή­σε­ων, η Τουρ­κία τον μόνο δρόμο που ανοί­γει είναι αυτός των ισχυ­ρών κυ­ρώ­σε­ων ενα­ντί­ον της. Κι αυτό την ίδια στιγ­μή που ισχυ­ρά κράτη, με ση­μα­ντι­κή πα­γκό­σμια και πε­ρι­φε­ρεια­κή ισχύ, συ­ντάσ­σο­νται με το δί­καιο των θέ­σε­ων μας.

Ξα­να­το­νί­ζω: Απα­ντού­με, δεν προ­κα­λού­με. Και με στι­βα­ρό­τη­τα προ­σβλέ­που­με να επι­κρα­τή­σει, επι­τέ­λους, η λο­γι­κή στη γει­το­νι­κή μας χώρα. Ώστε να μπο­ρέ­σει να ξε­κι­νή­σει ένας κα­λό­πι­στος διά­λο­γος.

Βα­σι­σμέ­νος στο Διε­θνές Δί­καιο και στον αμοι­βαίο σε­βα­σμό για τη μία δια­φο­ρά που απο­τε­λεί το αντι­κεί­με­νο συ­ζή­τη­σης και εν­δε­χό­με­νης προ­σφυ­γής σε διε­θνές δι­καιο­δο­τι­κό όρ­γα­νο: Την οριο­θέ­τη­ση Θα­λασ­σί­ων Ζωνών στο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Δεν ση­κώ­νου­με ση­μαί­ες ευ­και­ρί­ας. Υψώ­νου­με τη στάση της ευ­θύ­νης και της νο­μι­μό­τη­τας. Γιατί δεν γί­νε­ται σο­βα­ρή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή με προ­πα­γαν­δι­στι­κές φω­το­γρα­φί­ες από ανύ­παρ­κτες σει­σμι­κές έρευ­νες. Ούτε και με εθνι­κι­στι­κούς πα­ρο­ξυ­σμούς προς ελεγ­χό­με­να μέσα ενη­μέ­ρω­σης.

Ας το γνω­ρί­ζουν όλοι: Ο κίν­δυ­νος ατυ­χή­μα­τος κα­ρα­δο­κεί, όταν συ­γκε­ντρώ­νο­νται τόσες στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις σε πε­ριο­ρι­σμέ­νη έκτα­ση. Και την ευ­θύ­νη σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση θα την έχει εκεί­νος που προ­κα­λεί τις συν­θή­κες αυτές.

Πα­ρα­μέ­νου­με στα­θε­ροί στην προ­σή­λω­σή μας στη Διε­θνή Νο­μι­μό­τη­τα και στη δύ­να­μη της δι­πλω­μα­τί­ας να επι­λύ­σει ακόμη και τα πιο σύν­θε­τα ζη­τή­μα­τα.

Δεν θα εί­μα­στε ποτέ αυτοί που πρώ­τοι θα οξύ­νου­με τα πράγ­μα­τα. Όμως, η αυ­το­συ­γκρά­τη­ση είναι μόνο η μία όψη της ισχύ­ος μας.

Καμία πρό­κλη­ση δεν θα μεί­νει ανα­πά­ντη­τη. Το έχου­με, εξάλ­λου, απο­δεί­ξει στην πράξη. Και θα το απο­δεί­ξου­με ξανά εάν χρεια­στεί.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός θα ενη­με­ρώ­σει την κοινή γνώμη σε σχέση με τις εξε­λί­ξεις και θα το­νί­σει την πρό­θε­ση της Ελ­λά­δος για ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη με τους γεί­το­νες αλλά και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά της να δια­φυ­λά­ξει πάση θυσία την εθνι­κή της κυ­ριαρ­χία.