Οδός Καμείρου: Ένας ακόμη δρόμος με μεγάλη ιστορία

Η ιστο­ρία της οδού Κα­μεί­ρου ξε­κι­νά από το έτος 1970, όταν το Γρα­φείο Δο­ξιά­δη, ένα από τα πλέον έγκυ­ρα πα­γκο­σμί­ως γρα­φεία συμ­βού­λων πο­λε­ο­δό­μων, κα­ταρ­τί­ζει μια με­λέ­τη «ΡΥΡ­ΜΙ­ΣΤΙ­ΚΟΥ ΣΧΕ­ΔΙΟΥ» για την πόλη της Ρόδου. Μια με­λέ­τη που προ­ε­τοί­μα­σε και οδή­γη­σε τη Ρόδο στη ση­με­ρι­νή της μορφή και προ­έ­βλε­ψε αρ­κε­τά επι­τυ­χη­μέ­να το πο­λε­ο­δο­μι­κό και ανα­πτυ­ξια­κό της μέλ­λον. Η με­λέ­τη αυτή συ­μπλη­ρώ­θη­κε λίγο αρ­γό­τε­ρα, το 1974, από μια κυ­κλο­φο­ρια­κή και συ­γκοι­νω­νια­κή με­λέ­τη από το γρα­φείο Ι.Μ. Φρα­γκε­σκά­κης και Συ­νερ­γά­τες Ε.Π.Ε., κα­θη­γη­τή του Ε.Μ.Π. Με αυτές τις προ­σπά­θειες η τότε δη­μο­τι­κή αρχή απέ­δει­ξε πως είχε κα­τα­νο­ή­σει ότι η Ρόδος ανα­πτύσ­σο­νταν ρα­γδαία και ότι δεν έπρε­πε να αφε­θούν στην τύχη τους αυτά τα θέ­μα­τα. Άξιοι και σο­βα­ροί ταγοί μιας κοι­νω­νί­ας που απέ­βλε­πε στην συ­νο­λι­κή ευ­δαι­μο­νία των κα­τοί­κων της και όχι στα προ­σω­πι­κά συμ­φέ­ρο­ντα!

Οι πο­λι­τι­κοί λοι­πόν εκεί­νοι μπό­ρε­σαν να προ­βλέ­ψουν αυτό που θα ακο­λου­θού­σε και έτσι απευ­θύν­θη­καν στους πλέον ει­δι­κούς, οι οποί­οι πε­ριέ­γρα­ψαν με λε­πτο­μέ­ρεια αυτό που θα συ­νέ­βαι­νε και με τρόπο που δεν έχει επα­να­λη­φθεί από τότε. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους επό­με­νους πο­λι­τι­κούς μας Άρ­χο­ντες φά­νη­κε ότι δεν κα­τά­λα­βαν τί­πο­τε από αυτά τα πράγ­μα­τα και όσοι προ­σπά­θη­σαν να μι­μη­θούν εκεί­νους δεν τα κα­τά­φε­ραν, αφού υπέ­κυ­πταν, θε­λη­μέ­να ή αθέ­λη­τα, σε ένα πε­ρί­γυ­ρο που έχει σαν μο­να­δι­κή ασχο­λία την εξυ­πη­ρέ­τη­ση προ­σω­πι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Υπάρ­χουν βέ­βαια πολ­λές εξαι­ρέ­σεις σε επί μέ­ρους ζη­τή­μα­τα, όμως η συ­νο­λι­κή ει­κό­να είναι αυτή και μας έχει οδη­γή­σει σε αδιέ­ξο­δα.

Εν προ­κει­μέ­νω λοι­πόν η οδός Κα­μεί­ρου, ένα έργο πνοής για την πόλη, ακο­λού­θη­σε την τύχη της γε­νι­κής ει­κό­νας. Αν δούμε το συ­νημ­μέ­νο χάρτη, παρ­μέ­νο από τη σε­λί­δα 402 του 2ου τόμου του «ΡΥΘ­ΜΙ­ΣΤΙ­ΚΟΥ ΣΧΕ­ΔΙΟΥ» της πόλης της Ρόδου και αν δια­βά­σου­με την σχε­τι­κή πα­ρά­γρα­φο την οποία με­τα­φέ­ρω ως έχει: «Οι άξο­νες βορρά – Νότου πε­ρι­λαμ­βά­νουν τρεις λε­ω­φό­ρους οι οποί­ες αντι­στοι­χούν με τις τρεις ση­με­ρι­νές κύ­ριες εξό­δους της πόλης, αυτή προς Ια­λυ­σό, Λίνδο και Καλ­λι­θέα. Οι λε­ω­φό­ροι αυτοί θα εξυ­πη­ρε­τούν την δυ­τι­κή ακτή, την κε­ντρι­κή πε­ριο­χή και την ανα­το­λι­κή ακτή της πόλης αντί­στοι­χα. Επί πλέον προ­βλέ­πε­ται μια αρ­τη­ρία με­τα­ξύ των λε­ω­φό­ρων Ια­λυ­σού και Λίν­δου, ανα­το­λι­κά της δια­χω­ρι­στι­κής ζώνης η οποία δη­μιουρ­γεί­ται από την αρ­χαιο­λο­γι­κή πε­ριο­χή και τη δυ­τι­κή από­το­μη κλιτύ. Οι άξο­νες ανα­το­λής – δύσης πε­ρι­λαμ­βά­νουν, ξε­κι­νώ­ντας από δυ­τι­κά, την Λε­ω­φό­ρο Πα­πα­λου­κά – Βε­νι­ζέ­λου η οποία συ­νε­χί­ζε­ται ως λε­ω­φό­ρος νότια της πα­λαιάς πό­λε­ως και ως αρ­τη­ρία βό­ρεια από αυτήν, την ση­με­ρι­νή πε­ρι­φε­ρεια­κή οδό της πόλης (Άννας Μα­ρί­ας, Γρη­γο­ρί­ου Ε΄, Κλαυ­δί­ου Πέπερ) η οποία δια­μορ­φώ­νε­ται σε αρ­τη­ρία, δύο ακόμη αρ­τη­ρί­ες που διέρ­χο­νται από τα δύο πε­ρά­σμα­τα των δυ­τι­κών ορει­νών όγκων και μιας πε­ρι­φε­ρεια­κής αρ­τη­ρί­ας της πόλης του έτους 2000», (σε­λί­δα 401 του 2ου  τόμου). Η πρό­βλε­ψη λοι­πόν για τη λε­ω­φό­ρο αυτή, όπως την ανα­φέ­ρει πα­ρα­πά­νω η με­λέ­τη και που αρ­γό­τε­ρα ονο­μά­στη­κε οδός Κα­μεί­ρου, δεν έμελ­λε να υλο­ποι­η­θεί. Κά­ποιοι δεν άφη­ναν επί χρό­νια να δια­νοι­χθεί, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την Αρ­χαιο­λο­γι­κή Υπη­ρε­σία ως αίτιο, αλλά τα αίτια είναι προ­φα­νώς άλλα. Φτά­νει να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και το Σχέ­διο Πόλης και θα κα­τα­νο­ή­σου­με και την πραγ­μα­τι­κή ιστο­ρία. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως, όποιες και αν είναι οι εν­στά­σεις, πρέ­πει να δια­νοι­χθεί πλή­ρως η λε­ω­φό­ρος αυτή που θα δώσει ανάσα στη πόλη και μά­λι­στα είναι άμε­σης ανά­γκης σε μια πόλη που ασφυ­κτιά κυ­κλο­φο­ρια­κά.

Με το Γε­νι­κό Πο­λε­ο­δο­μι­κό Σχέ­διο της Ρόδου του 1987, προ­βλέ­φθη­κε από εμένα ο Πε­ρι­με­τρι­κός Δα­κτύ­λιος, που θα έδινε διέ­ξο­δο σε όλα σχε­δόν τα προ­βλή­μα­τα της κυ­κλο­φο­ρί­ας της πόλης, όμως και αυτό το σχέ­διο «που­λή­θη­κε» από τις Δη­μο­τι­κές αρχές… Βέ­βαια οι πα­ρα­νο­μί­ες δεν κα­λύ­πτο­νται και ελ­πί­ζω να βρε­θεί κά­ποιος και να απο­δώ­σει τα δέ­ο­ντα!

Δεν θα ήθελα να ανα­φερ­θώ με λε­πτο­μέ­ρειες στο τι συ­νέ­βη όλα αυτά τα χρό­νια για την οδό Κα­μεί­ρου γιατί δεν έχει νόημα να σκα­λί­ζου­με τις πα­θο­γέ­νειες μας. Όμως η ση­με­ρι­νή Δη­μο­τι­κή Αρχή πρέ­πει επι­τέ­λους να δει το πρό­βλη­μα αυτό με την δέ­ου­σα προ­σο­χή! Επι­συ­νά­πτω και το Σχέ­διο Πόλης της πε­ριο­χής για να μην δη­μιουρ­γού­νται πα­ρε­ξη­γή­σεις…, αφού κά­ποιοι το επι­κα­λού­νται αναί­τια! Θα μπο­ρού­σα μά­λι­στα να επι­συ­νά­ψω και δε­κά­δες απο­φά­σεις του Σ.τ.Ε που απα­γο­ρεύ­ουν ρητά την οποια­δή­πο­τε απο­μοί­ω­ση κοι­νό­χρη­στου χώρου. Το ερώ­τη­μα όμως που πρέ­πει να ελεγ­χθεί και να απα­ντη­θεί είναι, πως δό­θη­καν οι οι­κο­δο­μι­κές άδειες στην πε­ριο­χή και ρευ­μα­το­δο­τή­θη­καν οι οι­κο­δο­μές;

Θα ήθελα πα­ρε­μπι­πτό­ντως να ανα­φερ­θώ και σε μια άλλη πο­λύ­πα­θη Λε­ω­φό­ρο, αυτήν που οδη­γεί στην Ια­λυ­σό. Το Γρα­φείο Δο­ξιά­δη το 1970 ανα­φέ­ρει: «Έχει εκ­πο­νη­θεί με­λέ­τη για τη δια­μόρ­φω­ση της οδού λε­ω­φό­ρος Τρια­ντών σε αρ­τη­ρία δι­πλού κλά­δου, δύο λω­ρί­δων κυ­κλο­φο­ρί­ας σε κάθε κα­τεύ­θυν­ση μα δια­χω­ρι­στι­κή νη­σί­δα 4,00 μέ­τρων». (σε­λί­δα 403 του 2ου  τόμου). Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας δη­λώ­νω ότι δεν μπορώ να κα­τα­νο­ή­σω όλους τους αν­θρώ­πους αυ­τούς, που πί­στε­ψαν πως μπο­ρού­σαν να διοι­κή­σουν αυτόν τον τόπο και που θε­ω­ρούν ότι δεν έχουν την υπο­χρέ­ω­ση να δι­καιο­λο­γή­σουν στους κα­τοί­κους του νη­σιού την στάση τους που οδή­γη­σε όλα αυτά τα χρό­νια τον τόπο στην κα­τα­στρο­φή, αφού δεν μπο­ρούν να κρυ­φτούν πίσω από το ότι δεν ήξε­ραν.

Του Νι­κο­λού Φαρ­μα­κί­δη

Πο­λι­τι­κού Μη­χα­νι­κού Συ­γκοι­νω­νιο­λό­γου