ΑΠΟΨΕΙΣ

Οδός Καμείρου: Ένας ακόμη δρόμος με μεγάλη ιστορία

Νικολός Φαρμακίδης
4 λεπτά ανάγνωση

Η ιστορία της οδού Καμεί­ρου ξεκινά από το έτος 1970, όταν το Γραφείο Δοξιάδη, ένα από τα πλέον έγκυρα παγκο­σμίως γραφεία συμ­βού­λων πολε­ο­δό­μων, καταρ­τί­ζει μια μελέτη «ΡΥΡΜΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ» για την πόλη της Ρόδου. Μια μελέτη που προ­ε­τοί­μασε και οδήγησε τη Ρόδο στη σημε­ρινή της μορφή και προ­έ­βλεψε αρκετά επι­τυ­χη­μένα το πολε­ο­δο­μικό και ανα­πτυ­ξιακό της μέλλον. Η μελέτη αυτή συμπλη­ρώ­θηκε λίγο αργό­τερα, το 1974, από μια κυκλο­φο­ριακή και συγκοι­νω­νιακή μελέτη από το γραφείο Ι.Μ. Φρα­γκε­σκά­κης και Συνερ­γά­τες Ε.Π.Ε., καθη­γητή του Ε.Μ.Π. Με αυτές τις προ­σπά­θειες η τότε δημο­τική αρχή απέ­δειξε πως είχε κατα­νο­ή­σει ότι η Ρόδος ανα­πτύσ­σο­νταν ραγδαία και ότι δεν έπρεπε να αφεθούν στην τύχη τους αυτά τα θέματα. Άξιοι και σοβαροί ταγοί μιας κοι­νω­νίας που απέ­βλεπε στην συνο­λική ευδαι­μο­νία των κατοί­κων της και όχι στα προ­σω­πικά συμ­φέ­ρο­ντα!

Οι πολι­τι­κοί λοιπόν εκείνοι μπό­ρε­σαν να προ­βλέ­ψουν αυτό που θα ακο­λου­θούσε και έτσι απευ­θύν­θη­καν στους πλέον ειδι­κούς, οι οποίοι περιέ­γρα­ψαν με λεπτο­μέ­ρεια αυτό που θα συνέ­βαινε και με τρόπο που δεν έχει επα­να­λη­φθεί από τότε. Οι περισ­σό­τε­ροι από τους επό­με­νους πολι­τι­κούς μας Άρχο­ντες φάνηκε ότι δεν κατά­λα­βαν τίποτε από αυτά τα πράγ­ματα και όσοι προ­σπά­θη­σαν να μιμη­θούν εκεί­νους δεν τα κατά­φε­ραν, αφού υπέ­κυ­πταν, θελη­μένα ή αθέλητα, σε ένα περί­γυρο που έχει σαν μονα­δική ασχολία την εξυ­πη­ρέ­τηση προ­σω­πι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Υπάρ­χουν βέβαια πολλές εξαι­ρέ­σεις σε επί μέρους ζητή­ματα, όμως η συνο­λική εικόνα είναι αυτή και μας έχει οδη­γή­σει σε αδιέ­ξοδα.

Εν προ­κει­μένω λοιπόν η οδός Καμεί­ρου, ένα έργο πνοής για την πόλη, ακο­λού­θησε την τύχη της γενικής εικόνας. Αν δούμε το συνημ­μένο χάρτη, παρμένο από τη σελίδα 402 του 2ου τόμου του «ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ» της πόλης της Ρόδου και αν δια­βά­σουμε την σχετική παρά­γραφο την οποία μετα­φέρω ως έχει: «Οι άξονες βορρά – Νότου περι­λαμ­βά­νουν τρεις λεω­φό­ρους οι οποίες αντι­στοι­χούν με τις τρεις σημε­ρι­νές κύριες εξόδους της πόλης, αυτή προς Ιαλυσό, Λίνδο και Καλ­λι­θέα. Οι λεω­φό­ροι αυτοί θα εξυ­πη­ρε­τούν την δυτική ακτή, την κεντρική περιοχή και την ανα­το­λική ακτή της πόλης αντί­στοιχα. Επί πλέον προ­βλέ­πε­ται μια αρτηρία μεταξύ των λεω­φό­ρων Ιαλυσού και Λίνδου, ανα­το­λικά της δια­χω­ρι­στι­κής ζώνης η οποία δημιουρ­γεί­ται από την αρχαιο­λο­γική περιοχή και τη δυτική απότομη κλιτύ. Οι άξονες ανα­το­λής – δύσης περι­λαμ­βά­νουν, ξεκι­νώ­ντας από δυτικά, την Λεωφόρο Παπα­λουκά – Βενι­ζέ­λου η οποία συνε­χί­ζε­ται ως λεω­φό­ρος νότια της παλαιάς πόλεως και ως αρτηρία βόρεια από αυτήν, την σημε­ρινή περι­φε­ρειακή οδό της πόλης (Άννας Μαρίας, Γρη­γο­ρίου Ε΄, Κλαυ­δίου Πέπερ) η οποία δια­μορ­φώ­νε­ται σε αρτηρία, δύο ακόμη αρτη­ρίες που διέρ­χο­νται από τα δύο περά­σματα των δυτικών ορεινών όγκων και μιας περι­φε­ρεια­κής αρτη­ρίας της πόλης του έτους 2000», (σελίδα 401 του 2ου  τόμου). Η πρό­βλεψη λοιπόν για τη λεωφόρο αυτή, όπως την ανα­φέ­ρει παρα­πάνω η μελέτη και που αργό­τερα ονο­μά­στηκε οδός Καμεί­ρου, δεν έμελλε να υλο­ποι­η­θεί. Κάποιοι δεν άφηναν επί χρόνια να δια­νοι­χθεί, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία ως αίτιο, αλλά τα αίτια είναι προ­φα­νώς άλλα. Φτάνει να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα και το Σχέδιο Πόλης και θα κατα­νο­ή­σουμε και την πραγ­μα­τική ιστορία. Σε κάθε περί­πτωση όμως, όποιες και αν είναι οι ενστά­σεις, πρέπει να δια­νοι­χθεί πλήρως η λεω­φό­ρος αυτή που θα δώσει ανάσα στη πόλη και μάλιστα είναι άμεσης ανάγκης σε μια πόλη που ασφυ­κτιά κυκλο­φο­ριακά.

Με το Γενικό Πολε­ο­δο­μικό Σχέδιο της Ρόδου του 1987, προ­βλέ­φθηκε από εμένα ο Περι­με­τρι­κός Δακτύ­λιος, που θα έδινε διέξοδο σε όλα σχεδόν τα προ­βλή­ματα της κυκλο­φο­ρίας της πόλης, όμως και αυτό το σχέδιο «που­λή­θηκε» από τις Δημο­τι­κές αρχές… Βέβαια οι παρα­νο­μίες δεν καλύ­πτο­νται και ελπίζω να βρεθεί κάποιος και να απο­δώ­σει τα δέοντα!

Δεν θα ήθελα να ανα­φερθώ με λεπτο­μέ­ρειες στο τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια για την οδό Καμεί­ρου γιατί δεν έχει νόημα να σκα­λί­ζουμε τις παθο­γέ­νειες μας. Όμως η σημε­ρινή Δημο­τική Αρχή πρέπει επι­τέ­λους να δει το πρό­βλημα αυτό με την δέουσα προσοχή! Επι­συ­νά­πτω και το Σχέδιο Πόλης της περιο­χής για να μην δημιουρ­γού­νται παρε­ξη­γή­σεις…, αφού κάποιοι το επι­κα­λού­νται αναίτια! Θα μπο­ρούσα μάλιστα να επι­συ­νάψω και δεκάδες απο­φά­σεις του Σ.τ.Ε που απα­γο­ρεύ­ουν ρητά την οποια­δή­ποτε απο­μοί­ωση κοι­νό­χρη­στου χώρου. Το ερώτημα όμως που πρέπει να ελεγ­χθεί και να απα­ντη­θεί είναι, πως δόθηκαν οι οικο­δο­μι­κές άδειες στην περιοχή και ρευ­μα­το­δο­τή­θη­καν οι οικο­δο­μές;

Θα ήθελα παρε­μπι­πτό­ντως να ανα­φερθώ και σε μια άλλη πολύ­παθη Λεωφόρο, αυτήν που οδηγεί στην Ιαλυσό. Το Γραφείο Δοξιάδη το 1970 ανα­φέ­ρει: «Έχει εκπο­νη­θεί μελέτη για τη δια­μόρ­φωση της οδού λεω­φό­ρος Τρια­ντών σε αρτηρία διπλού κλάδου, δύο λωρίδων κυκλο­φο­ρίας σε κάθε κατεύ­θυνση μα δια­χω­ρι­στική νησίδα 4,00 μέτρων». (σελίδα 403 του 2ου  τόμου). Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας δηλώνω ότι δεν μπορώ να κατα­νο­ήσω όλους τους ανθρώ­πους αυτούς, που πίστε­ψαν πως μπο­ρού­σαν να διοι­κή­σουν αυτόν τον τόπο και που θεωρούν ότι δεν έχουν την υπο­χρέ­ωση να δικαιο­λο­γή­σουν στους κατοί­κους του νησιού την στάση τους που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια τον τόπο στην κατα­στροφή, αφού δεν μπορούν να κρυ­φτούν πίσω από το ότι δεν ήξεραν.

 

Του Νικολού Φαρ­μα­κίδη

Πολι­τι­κού Μηχα­νι­κού Συγκοι­νω­νιο­λό­γου

 

 

 

 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.