A-τυπος και υπογραμμός: Να γυρίσει το ρολόι 2.500 χρόνια μπροστά

Χθες ήταν η Ραλλία Χρη­στί­δου, fake φωτο­γρα­φία της οποίας έκανε το γύρο του δια­δι­κτύου, δεί­χνο­ντάς την να μιλά στο βήμα της Βουλής με δήθεν ανοιχτό ντε­κολτέ, εμφανές προϊόν φωτο­μο­ντάζ.

Πιο πριν ήταν η Φώφη Γεν­νη­ματά που «χρε­ώ­θηκε» την ενδε­χό­μενη επί­σκεψη σε κομ­μω­τή­ριο ως πιθανή αιτία απου­σίας της από τη Βουλή.

Προη­γή­θη­καν σχόλια για τις ενδυ­μα­το­λο­γι­κές επι­λο­γές της Εφης Αχτσιό­γλου, της Εύας Καϊλλή, της Όλγας Κεφα­λο­γιάννη, της Θεο­δώ­ρας Τζάκρη, για το αν είναι κοντή η φούστα, αν είναι ανοιχτό το μπούστο, αν οι γόβες είναι Louboutin, αν η τσάντα είναι louis Vuitton, αν τα κοσμή­ματα είναι Bulgari…Μία γυναίκα στην πολι­τικη – σε κάθε βαθμίδα – κρί­νε­ται πρω­τί­στως από την εμφά­νισή της.

«Γκο­με­νά­κια», «καλ­τσο­δέ­τες», «δεν είστε νέα ούτε πολι­τικά, ούτε αισθη­τικά», «αργείτε πολύ να ολο­κλη­ρώ­σετε», είναι μερικές μόνο από τις εκφρά­σεις που έχουν κατα­γρα­φεί εντός της αιθού­σης, αλλά και πέριξ της Βουλής, λες και πρό­κει­ται για συνοι­κιακό καφε­νείο.

Ακόμα και το γεγονός ότι η Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου δεν έχει απο­κτή­σει παιδί, απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο σχο­λια­σμού σε συζή­τηση εντός της Βουλής.

Είναι οι άντρες βου­λευ­τές, συνά­δελ­φοί τους, που κρατούν τη μεζούρα για να μετρούν το μήκος της φούστας, το βάθος του ντε­κολτέ, το ύψος του τακου­νιού… Είναι εκείνοι που δεν τις υπε­ρα­σπί­ζο­νται όταν γίνο­νται αντι­κεί­μενο σεξι­στι­κών σχολίων.

Από το “άνδρες η πόλις εστίν” του Θου­κυ­δίδη που δυστυ­χώς εξα­κο­λου­θεί 2500 χρόνια μετά να απο­τε­λεί βασικό αξίωμα της δομής και της λει­τουρ­γίας του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος, μέχρι την εκλογή της Ελένης Σκούρα της πρώτης Ελλη­νί­δας βου­λευτή, την ανα­διορ­γά­νωση από τα κόμματα των μαζικών γυναι­κείων οργα­νώ­σεων μετά τη δικτα­το­ρία και την εκλογή επτά γυναι­κών βου­λευ­τών το 1974 στις πρώτες εκλογές της μετα­πο­λί­τευ­σης μέχρι τις… μόλις πέντε γυναί­κες υπουρ­γούς της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη, λίγα πράγ­ματα έχουν αλλάξει.

Ο σεξι­σμός παρα­μέ­νει ατι­μώ­ρη­τος, εντός κι εκτός Βουλής, κι αν μέσα στον «Ναό της Δημο­κρα­τίας» υπο­τί­θε­ται ότι πρέπει να δίδεται το καλό παρά­δειγμα, οι καφε­νεια­κού τύπου εκφρά­σεις και τα έμφυλα στε­ρε­ό­τυπα που ανα­πα­ρά­γο­νται από τους άνδρες βου­λευ­τές δεί­χνουν ότι έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα μπροστά μας, μέχρι να αντι­λη­φθούμε ότι το «δηλη­τή­ριο» αυτό δια­χέ­ε­ται στην κοι­νω­νία και εκπο­ρεύ­ε­ται από αυτήν, δημιουρ­γώ­ντας φαύλους κύκλους στους οποίους εγκλω­βί­ζο­νται γυναί­κες κάθε ηλικίας και από όλα τα κοι­νω­νικά στρώ­ματα.

Την ώρα που η πολι­τεία με δράσεις και πρω­το­βου­λίες της επι­χει­ρεί να εξα­λεί­ψει την ανι­σό­τητα των φύλων και την κάθε μορφής βία -ναι, ο σεξι­σμός είναι βία- εντός της Βουλής αλλά και στις δύο βαθ­μί­δες αυτο­διοί­κη­σης, δεν έχει γίνει ακόμα κατα­νοητό ότι στις πολι­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις απαντάς με πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα. Αν δεν είσαι ικανός να το πράξεις, τότε το πρό­βλημα έγκει­ται στην πολι­τική, κοι­νω­νική και μορ­φω­τική σου ανε­πάρ­κεια και όχι στο μήκος της φούστας της συνα­δέλ­φου σου.

Το ρολόι, πρέπει να γυρίσει 2.500 χρόνια μπροστά.