Εκλογές 2023: Κωδικός 158 κατά της ξαπλώστρας

Ο στόχος της ισχυρής αυτο­δυ­να­μίας και η στρα­τη­γική της Ν.Δ. για να απο­φευ­χθεί η χαλαρή ψήφος

Στην τελική ευθεία προς την ανα­μέ­τρηση της 25ης Ιουνίου, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ευλόγως επι­ση­μαί­νει πως οι νέες κάλπες θα είναι άδειες, απο­φεύ­γο­ντας να θέσει αριθ­μη­τι­κούς στόχους. Ομως δεν είναι τυχαίο ότι ολοένα και συχνό­τερα ανα­φέ­ρε­ται στην ανάγκη επί­τευ­ξης «ασφα­λούς αυτο­δυ­να­μίας».

Στην Πει­ραιώς αντι­λαμ­βά­νο­νται πλήρως πως μια οριακή κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία 151-152 εδρών θα ήταν πιθανόν να απο­δει­χθεί πύρ­ρειος νίκη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρό­σφατη συνέ­ντευξη (στην ΕΡΤ) ο κ. Μητσο­τά­κης δήλωσε με σαφή­νεια πως «για εμένα η αυτο­δυ­να­μία και μια ασφαλής αυτο­δυ­να­μία, όχι οριακή αυτο­δυ­να­μία –την οποία προ­φα­νώς κανείς δεν θα ήθελε, πιστεύω για λόγους που είναι απο­λύ­τως αντι­λη­πτοί–, είναι προ­ϋ­πό­θεση για να μπο­ρέ­σουμε να προ­χω­ρή­σουμε πολύ γρήγορα τις μεγάλες αλλαγές για τις οποίες έχουμε δεσμευ­τεί».

Ετσι, επί της ουσίας στο «γαλάζιο» στρα­τό­πεδο έχουν «κλει­δω­θεί» ως στόχος οι 158 έδρες, όσες δηλαδή είχε η Ν.Δ. κατά την πρώτη κυβερ­νη­τική θητεία της, μετά τις εκλογές του Ιουλίου του 2019. Οπως επι­ση­μαί­νε­ται, με τη συγκε­κρι­μένη κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία ο κ. Μητσο­τά­κης:

– Δεν υπήρξε σε καμία φάση της τετρα­ε­τίας δέσμιος εσω­κομ­μα­τι­κών ισορ­ρο­πιών.

– Ηταν σε θέση να λαμ­βά­νει άμεσα και χωρίς κρα­δα­σμούς δύσκο­λες απο­φά­σεις, με χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα τη μεγάλη υγειο­νο­μική κρίση, στην πρώτη φάση της οποίας επι­βλή­θηκε ένα ιδιαί­τερα σκληρό lockdown.

– Είχε τη δυνα­τό­τητα να αντιδρά άμεσα και απο­φα­σι­στικά σε «φάουλ» βου­λευ­τών του, όπως κατέ­δειξε με τις δια­γρα­φές αρχικά του Κ. Μπο­γδά­νου για τις αντι­κομ­μου­νι­στι­κές ανα­φο­ρές του και στη συνέ­χεια του Ανδρ. Πάτση για τις επαγ­γελ­μα­τι­κές του δρα­στη­ριό­τη­τες.

Με δεδο­μένο ότι σύμφωνα με το τελευ­ταίο κύμα των δημο­σκο­πή­σεων η επόμενη Βουλή μπορεί να είναι επτα­κομ­μα­τική –με τη συμ­με­τοχή της Πλεύσης Ελευ­θε­ρίας της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου και, πιθα­νό­τατα, της Νίκης–, προ­κει­μέ­νου η Ν.Δ. να επι­τύ­χει τον στόχο της «ασφα­λούς αυτο­δυ­να­μίας» θα χρεια­στεί ένα ποσοστό στην περιοχή του 40%. Και τούτο καθώς ανα­μέ­νε­ται να μειωθεί κατα­κό­ρυφα το άθροι­σμα των εκτός Βουλής κομ­μά­των, που στις προη­γού­με­νες εκλογές έφθασε το 16%. Σημειώ­νε­ται πως, σύμφωνα με εκλο­γι­κούς ανα­λυ­τές, το άθροι­σμα των εκτός Βουλής σχη­μα­τι­σμών μπορεί να πέσει ακόμη και κάτω από 6%, εάν Πλεύση Ελευ­θε­ρίας και Νίκη επι­τύ­χουν την είσοδο στη Βουλή και οι ψηφο­φό­ροι που επέ­λε­ξαν κόμματα με μικρά ποσοστά –γνω­ρί­ζο­ντας πλέον πως αυτά δεν έχουν καμία τύχη– στρα­φούν σε άλλες επι­λο­γές μεταξύ των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών κομ­μά­των ή οδη­γη­θούν στην αποχή.

Ο πήχυς των 2,4 εκατ.

Με βάση, λοιπόν, τα αριθ­μη­τικά δεδο­μένα της ανα­μέ­τρη­σης της 21ης Μαΐου, βασικός στόχος της Πει­ραιώς είναι να την ξανα­ψη­φί­σουν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι από τους 2.407.750 ψηφο­φό­ρους που την επέ­λε­ξαν τότε. Ο στόχος είναι, ενδε­χο­μέ­νως, φιλό­δο­ξος για δύο λόγους. Πρώτον, καθώς οι δεύ­τε­ρες κάλπες στή­νο­νται εν μέσω θέρους, υπάρχει ο κίν­δυ­νος αυξη­μέ­νης αποχής ειδικά στους νέους, όπου παρά τις αρχικές εκτι­μή­σεις η Ν.Δ. τελικώς υπε­ρί­σχυσε του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύ­τε­ρον, διότι σε μια μερίδα πολιτών που δεν είναι εξοι­κειω­μέ­νοι με τα μυστικά του εκλο­γι­κού νόμου μπορεί να δημιουρ­γη­θεί η αίσθηση πως η αυτο­δυ­να­μία Μητσο­τάκη είναι δεδο­μένη και άρα δεν είναι απα­ραί­τητο να προ­σέλ­θουν στις κάλπες ή να ξανα­ψη­φί­σουν τη Νέα Δημο­κρα­τία.

Ομως, στον αντί­ποδα, ακόμη και με λιγό­τε­ρες ψήφους σε σχέση με τον Μάιο, το ποσοστό του 40% παρα­μέ­νει ρεα­λι­στική προ­ο­πτική, καθώς πρέπει να επι­ση­μαν­θεί πως το πρό­βλημα της αποχής δεν θα το αντι­με­τω­πί­σει μόνο η Ν.Δ., την οποία εξάλλου, ως πρώτο κόμμα, ευνοεί η σμί­κρυνση του σώματος των ψηφο­φό­ρων. Η «ψήφος στην ξαπλώ­στρα» συνιστά αγκάθι και για τα άλλα κόμματα, πρω­τί­στως δε για τον ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλο­γική βάση του οποίου είναι ανα­με­νό­μενο να επι­κρα­τεί απο­γο­ή­τευση μετά την εκλο­γική κατάρ­ρευση της 21ης Μαΐου.

Παράλ­ληλα, η Ν.Δ. μπορεί να ελπίζει σε πρό­σθε­τες εισροές κάποιων ψηφο­φό­ρων από δύο συγκε­κρι­μέ­νες δεξα­με­νές:

• Από το ΠΑΣΟΚ. Στην Πει­ραιώς εκτι­μούν πως η μετα­κί­νηση του Νίκου Ανδρου­λάκη από το «ναι σε κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας χωρίς Μητσο­τάκη ή Τσίπρα» στο απόλυτο και κατη­γο­ρη­μα­τικό «όχι» και στην επιλογή των εδράνων της αντι­πο­λί­τευ­σης ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος, μπορεί να οδη­γή­σει ορι­σμέ­νους από τους ψηφο­φό­ρους του ΠΑΣΟΚ, του Μαΐου, που προ­τάσ­σουν τη στα­θε­ρό­τητα και απεύ­χο­νται τις τρίτες κάλπες, στην επιλογή της Ν.Δ.

• Από την Ελλη­νική Λύση και τη Νίκη. Οπως λέγεται, τους δύο σχη­μα­τι­σμούς στα δεξιά της Ν.Δ. μπορεί να επέ­λε­ξαν και πιο «πολι­τι­κο­ποι­η­μέ­νοι» συντη­ρη­τι­κοί ψηφο­φό­ροι προ­κει­μέ­νου –εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την απλή ανα­λο­γική– να στεί­λουν μήνυμα δια­μαρ­τυ­ρίας στο «γαλάζιο» στρα­τό­πεδο. Ως εκ τούτου, προ­στί­θε­ται, μια μικρή έστω μερίδα τους είναι πιθανόν να επα­να­πα­τρι­στεί στο παρά ένα της κάλπης, καθώς το δια­κύ­βευμα των εκλογών της 25ης Ιουνίου είναι η δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ο κ. Μητσο­τά­κης, επι­κα­λού­με­νος και τη στάση του ΠΑΣΟΚ, θέτει πλέον ευθέως το δίλημμα «αυτο­δυ­να­μία ή τρίτες κάλπες τον Αύγου­στο». Κατά πολλούς, δε, απο­τε­λεί σημα­ντικό στρα­τη­γικό πλε­ο­νέ­κτημα για τη Ν.Δ. ότι προ­τάσ­σει ένα καθαρό δίλημμα στο εκλο­γικό σώμα, σε αντί­θεση με τον ΣΥΡΙΖΑ που, εγκλω­βι­σμέ­νος στο ιδιαί­τερα αρνη­τικό απο­τέ­λε­σμα του Μαΐου, ανα­φέ­ρε­ται σε «ανα­τροπή των συσχε­τι­σμών» και εμφα­νί­ζε­ται να ταλα­ντεύ­ε­ται μεταξύ της διεκ­δί­κη­σης της πρώτης θέσης στις εκλογές και της δια­μόρ­φω­σης ενός ισχυρού αντι­πο­λι­τευ­τι­κού πόλου που θα λει­τουρ­γεί ως ανάχωμα στην παντο­δυ­να­μία της Ν.Δ.

Πηγή kathimerini.gr