«Πράσινα» λόγια

Κι αν δεν ακού­σα­με λόγια, με την ευ­και­ρία της Πα­γκό­σμιας ημέ­ρας Πε­ρι­βάλ­λο­ντος από τους πο­λι­τι­κούς μας, για να μας  δεί­ξουν όλοι πόσο «πρά­σι­νοι» μπο­ρούν να γί­νουν, να γρά­ψουν, να πουν ή να κά­νουν κάτι «πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό». Άλλο Βέ­βαια πο­λι­τι­κή οι­κο­λο­γία και άλλο πε­ρι­βαλ­λο­ντι­σμός, αλλά που εξη­γείς τώρα τη δια­φο­ρά. Κράτη και όμι­λοι επι­χει­ρή­σε­ων κά­νουν τα πάντα για να απο­φύ­γουν οποια­δή­πο­τε πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή δέ­σμευ­ση  που θα τους επέ­φε­ρε κά­ποιο οι­κο­νο­μι­κό κό­στος. Δήμοι στέλ­νουν «πρά­σι­να» μη­νύ­μα­τα εν μέσω ξε­χει­λι­σμέ­νων κάδων. Ταυ­τό­χρο­να, εμείς οι απλοί πο­λί­τες με πε­ρισ­σή ευ­κο­λία ανοί­γου­με το πα­ρά­θυ­ρο του αυ­το­κι­νή­του μας για να ρί­ξου­με έξω ένα μικρό σκου­πι­δά­κι  και αφή­νου­με πίσω μας σε δάση και πα­ρα­λί­ες μι­κρούς και με­γά­λους σω­ρούς σκου­πι­διών. Σε μια αγα­στή συ­νερ­γα­σία, κυ­βερ­νή­σεις, επι­χει­ρη­μα­τί­ες και πο­λί­τες έχου­με πυ­ρο­δο­τή­σει την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή ωρο­λο­για­κή βόμβα και είτε κά­ποιοι θέ­λουν να ακού­σουν το «τικ-τακ» της αντί­στρο­φης μέ­τρη­σης είτε όχι, το μόνο βέ­βαιο είναι ότι η στιγ­μή που θα ακού­σου­με όλοι το με­γά­λο μπαμ, δεν είναι πλέον μα­κριά.