Πλην Λακεδαιμονίων

Το παρα­κάτω κείμενο, είναι από έναν δάσκαλο, τον Ευθύμη Δημό­πουλο και ανα­φέ­ρε­ται στους δασκά­λους/δασκά­λες που από την πρώτη στιγμή που έκλει­σαν τα σχολεία, βρί­σκο­νται σε επαφή με τους μαθητές τους, κάνο­ντας μαθή­ματα μέσω skype, πολύ πιο πριν κινη­το­ποι­η­θεί το υπουρ­γείο με πλατ­φόρ­μες κλπ, που ακόμη δυστυ­χώς έχουν προ­βλή­ματα. Σε αντί­θεση με την συν­δι­κα­λι­στική τους ηγεσία και συνα­δέλ­φων τους  που ενα­ντιώ­νο­νται, προ­φα­νώς γιατί τους χάλαγαν την «σούπα» και τις… δια­κο­πές. Αφιε­ρω­μένο το κείμενο στην δασκάλα – σε δημόσιο σχολείο-της εγγονής μου, μαθή­τριας της Α’ Δημο­τι­κού, η οποία από την επομένη κιόλας του λου­κέ­του στα σχολεία, επι­κοι­νώ­νησε με τους γονείς, οργα­νώ­θη­καν και ξεκί­νη­σαν μαθή­ματα μέσω skype. Kάτι, για το οποίο της επι­τέ­θη­καν συνά­δελ­φοί της, όταν το πήραν χαμπάρι, με την δασκάλα να… απο­λο­γεί­ται στην Διευ­θύ­ντρια, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ της είπε πως δεν προ­βλέ­πε­ται και άλλα φαιδρά, αλλά με την με την στήριξη των γονιών οι οποίοι,  συνέ­τα­ξαν -με την βοήθεια νομικού- κείμενο πως άπαντες συμ­φω­νούν με τον τρόπο αυτό διδα­σκα­λίας, προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λά­ξουν την δασκάλα, καθώς ακόμη δεν υπήρχε το «πράσινο φως» από το υπουρ­γείο, το μάθημα εξα­κο­λού­θησε  να γίνεται κάτι σαν «κρυφό σχολειό».

Γράφει λοιπόν ο κ. Ευθύμης Δημό­που­λος και με τίτλο: «Ολοι πλην Λακε­δαι­μο­νίων»

«Στο δημόσιο δημο­τικό σχολείο που δουλεύω είμαστε κάπου 30, δάσκα­λοι και ειδι­κό­τη­τες μαζί. Τον μέσο όρο ηλικίας δεν τον λες και μικρό. Οι περισ­σό­τε­ροι περιο­ρι­σμέ­νες γνώσεις έχουμε σχετικά με τους υπο­λο­γι­στές, κανείς δεν είχε εμπει­ρία εξ απο­στά­σεως διδα­σκα­λίας και αρκετοί έχουν έναν υπο­λο­γι­στή σπίτι τους που συχνά τον χρειά­ζο­νται δύο άτομα για τηλερ­γα­σία. Όμως όλοι προ­σπα­θούν, κανένας δεν κρύ­βε­ται, ούτε έφυγε για το χωριό του. Όλοι έχουμε κατα­φέ­ρει με ξενύχτι, με βοή­θειες άλλων, με αρκετή προ­σπά­θεια και άγχος να ανοί­ξουμε έναν αγωγό εκπαι­δευ­τι­κής επι­κοι­νω­νίας με τα παιδιά και ετοι­μα­ζό­μα­στε για επι­πλέον βήματα. Και έχεις από την άλλη τους συν­δι­κά­λες των Συσπει­ρώ­σεων, αυτούς τους «φανα­τι­κούς υπε­ρα­σπι­στές της δημό­σιας εκπαί­δευ­σης», αυτούς τους «ούλτρα ανθρω­πι­στές» που αρνού­νται : – να «καλω­διω­θούν» όπως λένε – να στεί­λουν email στα παιδιά – να φτιά­ξουν ψηφια­κές τάξεις – να συμ­με­τέ­χουν σε δια­δι­κτυα­κές συνε­δριά­σεις – -κάθε παρά­ταση του σχο­λι­κού έτους αλλά «περι­μέ­νουν με ανυ­πο­μο­νη­σία να ανοίξει το σχολείο για να επι­κοι­νω­νή­σουν με τους μαθητές»… Εντάξει «συνά­δελ­φοι», κατα­λά­βαμε. Μην ανυ­πο­μο­νείτε τόσο και μην σπρώ­χνε­στε. Το δημόσιο σχολείο και η ελλη­νική οικο­γέ­νεια δεν θα ξεχά­σουν ποτέ τη βοήθειά σας. Ούτε οι μαθητές σας.»