Ευθύνη στους ίδιους τους καταστηματάρχες για την πορεία του εμπορίου στην Παλιά Πόλη

Γρά­φει

ο Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Το εμπό­ριο αρ­ρω­σταί­νει, μα δεν πε­θαί­νει. Ωστό­σο ο έμπο­ρος πε­θαί­νει και όσο κι αν ο δευ­τε­ρο­γε­νής το­μέ­ας μπο­ρεί να κρατά αντο­χές, δεν ισχύ­ει το ίδιο με τους κα­τα­στη­μα­τάρ­χες. Ει­δι­κά εκεί­νοι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη πο­ρεύ­ο­νται πρόσω ολο­τα­χώς προς την οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή και το χει­ρό­τε­ρο είναι πως για την εξέ­λι­ξη αυτή με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ευ­θύ­νης θα βα­ρύ­νει τους ίδιους.

Η έναρ­ξη της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, έφερε μαζί και την εκ­κί­νη­ση όλων εκεί­νων των πρα­κτι­κών που έχουν κα­τα­στή­σει το σπου­δαίο μνη­μείο ως το επί­κε­ντρο της θλί­ψης. Οι πρα­κτι­κές, για τις οποί­ες γί­νε­ται λόγος, ακο­λου­θού­νται από αρ­κε­τούς κα­τα­στη­μα­τάρ­χες της Με­σαιω­νι­κής Πόλης και έχουν ως επί­πτω­ση την ανα­δου­λειά. Ηδη, ο Μάρ­τιος και σχε­δόν ο μισός Απρί­λιος έχουν πα­ρέλ­θει και πάρα ταύτα δεν υπήρ­ξε ούτε μία ημέρα που να έδωσε αι­σιό­δο­ξο μή­νυ­μα στα τα­μεία των εμπό­ρων και των εστια­τό­ρων.

Ολες οι θέ­σεις

στάθ­μευ­σης δικές μας

Πρώτη συ­νή­θεια των κα­τα­στη­μα­ταρ­χών είναι η κα­τά­λη­ψη όλων των δια­θέ­σι­μων θέ­σε­ων στάθ­μευ­σης οχη­μά­των στις κε­ντρι­κές ει­σό­δους της Πα­λιάς Πόλης. Ολες οι θέ­σεις πάρ­κινγκ στη Θα­λασ­σι­νή Πύλη (Κο­λό­να) είναι μο­νί­μως κα­τει­λημ­μέ­νες από αυ­το­κί­νη­τα των ίδιων των κα­τα­στη­μα­ταρ­χών, των εστια­τό­ρων και των υπαλ­λή­λων που απα­σχο­λούν. Ακόμα και η μο­να­δι­κή θέση ανα­πή­ρων είναι τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές δε­σμευ­μέ­νη από εκεί­νους που στα­μα­τούν «μόνο για δυο λεπτά».

Ιδια ει­κό­να σε όλες τις πύλες. Ανά­λο­γα με τη θέση της επι­χεί­ρη­σης, γί­νε­ται και η αντί­στοι­χη κα­τά­λη­ψη θέ­σε­ως στάθ­μευ­σης. Κο­λό­να, πλα­τεία Σύμης (γρα­φεία ΔΕΗ), Πύλη Πα­να­γιάς (απέ­να­ντι από τους ψα­ρά­δες) μέχρι και το του­ρι­στι­κό λι­μά­νι. Όλα τα οχή­μα­τα ανή­κουν σε μη του­ρί­στες. Εδώ πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι ση­μα­ντι­κό αριθ­μό θέ­σε­ων κα­τα­λαμ­βά­νουν και οι επι­χει­ρή­σεις ενοι­κιά­σε­ως οχη­μά­των (αυ­το­κί­νη­τα, μη­χα­νά­κια). Αυτές επί μο­νί­μου βά­σε­ως έχουν μπρο­στά στα γρα­φεία τους τα δί­τρο­χα και τα τε­τρά­τρο­χα που μπο­ρεί να μι­σθώ­σει ο του­ρί­στας για τις με­τα­κι­νή­σεις του.

Το πρό­βλη­μα είναι πως δεν υπάρ­χουν επαρ­κείς θέ­σεις στάθ­μευ­σης γύρω από το μνη­μείο. Οι χι­λιά­δες επαγ­γελ­μα­τί­ες και ερ­γα­ζό­με­νοι της Πα­λιάς Πόλης κάπου πρέ­πει να αφή­σουν τα οχή­μα­τά τους. Τη λύση οφεί­λει να δώσει η δη­μο­τι­κή αρχή.

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι πριν από πε­ρί­που 15 χρό­νια, επί δη­μαρ­χί­ας Γιώρ­γου Γιαν­νό­που­λου, είχαν εφαρ­μο­στεί κυ­κλι­κά δρο­μο­λό­για εξ­πρές (Ακα­ντιά – Μα­ντρά­κι), με μίνι λε­ω­φο­ρεία που εξυ­πη­ρε­τού­σαν τους επαγ­γελ­μα­τί­ες (Με­σαιω­νι­κής Πόλης και κέ­ντρου).

Ολο το εμπό­ρευ­μα

στο δρόμο

Πρώτα βγαί­νει η ψυχή και μετά το χούι. Με το κα­λη­μέ­ρα της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, αρ­κε­τά από τα κε­ντρι­κά ση­μεία της Με­σαιω­νι­κής Πόλης με­τε­τρά­πη­σαν ξανά σε εμπο­ρο­πα­νη­γύ­ρεις. Με­γά­λος αριθ­μός κα­τα­στη­μα­ταρ­χών έχουν για άλλη μια φορά όλα τους τα εμπο­ρεύ­μα­τα στο δρόμο, σαν να είναι μι­κρο­πω­λη­τές, με πά­γκους. Εχουν ξε­χά­σει πώς είναι να κά­νουν εμπό­ριο μέσα στο μα­γα­ζί.

Ει­δι­κά η πλα­τεία Εβραί­ων Μαρ­τύ­ρων (μικρό σι­ντρι­βά­νι) είναι το χει­ρό­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα. Μά­λι­στα, ορι­σμέ­νοι επι­δί­δο­νται σε κό­ντρα για το ποιος θα βγά­λει πε­ρισ­σό­τε­ρα μέσα στο δρόμο και φτά­νουν σε ση­μείο αντι­πα­λό­τη­τας, καυ­γά­δων και στο τέλος της ημέ­ρας κα­τα­λή­γουν οι μισοί κα­τα­στη­μα­τάρ­χες να μην ανταλ­λάσ­σουν ούτε ένα «γεια», με τους άλ­λους μι­σούς.

Πα­ρό­λα αυτά, είναι ση­μα­ντι­κό να ση­μειω­θεί πως η γε­νι­κή, εμπο­ρι­κή ει­κό­να της Με­σαιω­νι­κής Πόλης εμ­φα­νί­ζε­ται φέτος να είναι πιο συμ­μα­ζε­μέ­νη σε σύ­γκρι­ση με πέ­ρυ­σι. Δεν είναι λίγοι εκεί­νοι που έχουν αλ­λά­ξει τα­κτι­κή ως προς την προ­βο­λή των εμπο­ρευ­μά­των τους και έχουν μα­ζέ­ψει τα βι­τρι­νά­κια κοντά στα κα­τα­στή­μα­τά τους. Ισως να βο­ή­θη­σε και η πλη­ρο­φο­ρία που θέλει φέτος τη Δη­μο­τι­κή Αρχή να είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να ακο­λου­θή­σει σκλη­ρή γραμ­μή τι­μω­ρί­ας ένα­ντι εκεί­νων που θα βε­βαιώ­νε­ται πως ασχη­μο­νούν μέσα στο μνη­μείο.

Αγε­νείς

Οι ίδιοι κρά­χτες, στα ίδια μα­γα­ζιά, με την ίδια έπαρ­ση και με το δε­δο­μέ­νο ότι «δεν υπάρ­χει τι­μω­ρία». Αυτοί είναι που βρί­σκο­νται ψηλά στην κλί­μα­κα της κακής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Όχι όλοι, καθώς υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις. Ωστό­σο, οι πολ­λοί ακο­λου­θούν όμοιες συ­μπε­ρι­φο­ρές. Φωνές, πα­ρε­μπό­δι­ση του επι­σκέ­πτη να περ­πα­τή­σει, ει­ρω­νι­κά σχό­λια και χλευα­σμός απο­τε­λούν πρα­κτι­κές που και φέτος έχουν αρ­χί­σει να γί­νο­νται πράξη.

Ωστό­σο, ηθικά χει­ρό­τε­ρη μορφή αγέ­νειας είναι εκεί­νη του κα­τα­στη­μα­τάρ­χη. Πρό­κει­ται για εκεί­νον που θε­ω­ρεί ότι ο κάθε του­ρί­στας του χρω­στά και αν του κάνει μία ερώ­τη­ση για κάτι που βρί­σκε­ται στην βι­τρί­να του, θα πρέ­πει υπο­χρε­ω­τι­κά να το αγο­ρά­σει. Η επι­στή­μη της ψυ­χο­λο­γί­ας είναι πιο αρ­μό­δια για να δώσει απα­ντή­σεις για τους λό­γους που οδη­γούν τους «επαγ­γελ­μα­τί­ες» (λίγοι αλλά υπάρ­χουν) να συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται με σκαιό­τη­τα προς τους απλούς επι­σκέ­πτες των κα­τα­στη­μά­των τους.

Όμως, πρώ­τοι στην κλί­μα­κα της κακής συ­μπε­ρι­φο­ράς βρί­σκο­νται εκεί­νοι που δεν κοι­τά­ζουν τις επι­χει­ρή­σεις τους (κα­τα­στή­μα­τα, εστια­τό­ρια, κα­τα­λύ­μα­τα), μα επι­κε­ντρώ­νο­νται στο να πα­ρα­κο­λου­θούν τις επι­χει­ρή­σεις των άλλων. Με τη λο­γι­κή «μόνο εγώ θα δου­λέ­ψω και κα­νέ­νας άλλος», επι­δί­δο­νται σε ατέρ­μο­νες κα­ταγ­γε­λί­ες, μη­νύ­σεις, φα­σα­ρί­ες, ηχο­ρυ­πάν­σεις και ταυ­τό­χρο­να είναι μο­νί­μως πα­ρα­πο­νού­με­νοι για τις μειω­μέ­νες τους ει­σπρά­ξεις. Είναι ασύλ­λη­πτο το μέ­γε­θος των προ­βλη­μά­των που δη­μιουρ­γούν συ­γκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα προς όλους τους υπό­λοι­πους που δρα­στη­ριο­ποιού­νται κοντά τους. Δεν θα ήταν υπερ­βο­λή να ση­μειω­θεί ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πρό­στι­μα που επι­βάλ­λο­νται στην αγορά, έχουν τη ρίζα τους σε κα­ταγ­γε­λί­ες λόγω ζη­λο­φθο­νί­ας.

Υπάρ­χουν καλά

πα­ρα­δείγ­μα­τα

Η Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου είναι σαν ένα με­γά­λο παρ­τέ­ρι. Υπάρ­χουν αγριό­χορ­τα, υπάρ­χουν και λου­λού­δια. Δεν είναι λίγοι εκεί­νοι που είναι από­λυ­τα προ­ση­λω­μέ­νοι στις δου­λειές τους, που δη­μιουρ­γούν εξαι­ρε­τι­κής αι­σθη­τι­κής εμπο­ρεύ­μα­τα, χώ­ρους φι­λο­ξε­νί­ας, χώ­ρους εστί­α­σης και όλα αυτά χωρίς να λει­τουρ­γούν σε βάρος των υπο­λοί­πων. Εντός των τει­χών υπάρ­χουν πρό­σω­πα με τέ­τοιο βαθμό επαγ­γελ­μα­τι­σμού, που εύ­κο­λα θα μπο­ρού­σαν να δη­μιουρ­γή­σουν σχολή ποιό­τη­τας και συ­μπε­ρι­φο­ράς. Η ανα­φο­ρά αυτή είναι απα­ραί­τη­τη, καθώς θα ήταν άδικο για τα πρό­σω­πα αυτά να βρε­θούν στο ίδιο «τσου­βά­λι» με όλους τους υπό­λοι­πους.

Η εμπο­ρι­κή αγορά

υπο­φέ­ρει

Η εκ­κί­νη­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου προς το παρόν δεν έχει απο­δώ­σει έσοδα στην εμπο­ρι­κή αγορά. Τα κα­τα­στή­μα­τα, τόσο στις του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές, όσο και στο κέ­ντρο της Ρόδου, πα­ρα­μέ­νουν με ελά­χι­στες ει­σπρά­ξεις. Τα τσάρ­τερ και τα λι­γο­στά κρουα­ζιε­ρό­πλοια των τεσ­σά­ρων πρώ­των εβδο­μά­δων της σεζόν δεν στά­θη­καν ικανά να προ­κα­λέ­σουν κά­ποιο αι­σιό­δο­ξο μή­νυ­μα.

Δυ­στυ­χώς, ούτε και η πε­ρί­ο­δος του Πάσχα κί­νη­σε την αγορά του κέ­ντρου. Οι ίδιοι οι κα­τα­στη­μα­τάρ­χες κά­νουν λόγο για μειω­μέ­νες ει­σπρά­ξεις σε πο­σο­στό 70% σε σύ­γκρι­ση με πέ­ρυ­σι. Οι μόνες επι­χει­ρή­σεις που πραγ­μα­τι­κά έκα­ναν Ανά­στα­ση ήταν εκεί­νες που ανή­κουν σε πο­λυ­ε­θνι­κές αλυ­σί­δες, καθώς επί­σης και τα super market. Ολες οι υπό­λοι­πες, εξα­κο­λου­θούν να βρί­σκο­νται σε δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση.