Με… σφαλιάρα οι εορτασμοί

Επεσε Κυριακή η 8η του Μάρτη και δεν μπό­ρε­σαν να μοι­ρά­σουν λου­λού­δια και μπα­λό­νια τα κατα­στή­ματα λια­νι­κής, που άλλες χρονιές επε­δεί­κνυαν ψευδο-φεμινιστικά – δια­φη­μι­στικά ανα­κλα­στικά. Γυναι­κείες οργα­νώ­σεις έδωσαν το «παρών» με δηλώ­σεις, ακόμη πιο λίγες εκδη­λώ­σεις και μέχρι εκεί. ΄Ισως και καλύ­τερα, να αρχίσει να φθίνει μια από τις πλέον υπο­κρι­τι­κές Παγκό­σμιες Ημέρες. Ηταν κι η απόφαση του δικα­στη­ρίου, που απάλ­λαξε τον βου­λευτή για τη σφα­λιάρα στη βου­λευτή του ΚΚΕ, που δεν έδινε και πολλούς λόγους πανη­γυ­ρι­σμού, αλλά δεν είδα να έδωσε και λόγο δια­μαρ­τυ­ρίας από τις κατά τα λοιπά λαλί­στα­τες γυναι­κείες οργα­νώ­σεις. Κάπως έτσι έκλει­σαν οι «εορ­τα­σμοί». Με μια… σφα­λιάρα για την Κλάρα Τσέτκιν , 105 χρόνια μετά την καθιέ­ρωση της Παγκό­σμιας Ημέρας της Εργα­ζό­με­νης Γυναί­κας προς τιμήν, των απεργών εργα­τριών της Νέας Υόρκης ( μην ξεχνάμε και για ποιο λόγο θεσπί­στηκε, δηλαδή η ημέρα. Κοινώς, καμιά σχέση με τις γυναι­κο­συ­νά­ξεις στα μπα­ρά­κια, ως ένδειξη απε­λευ­θέ­ρω­σης…)