«Καλλιτέχνες» και υποκριτές

Αστική εικα­στική παρέμ­βαση να το πεις; Street art να το πεις; Βαν­δα­λι­σμό να το πεις; Γκρά­φιτι πάντως δεν το λες αυτό το μαύρο και άραχλο με λευκά σχέδια που καλύ­πτει απ’ άκρη σ’ άκρη τον τοίχο του Πολυ­τε­χνείου επί της Στουρ­νάρη μέχρι τη γωνία στην Πατη­σίων. Και φυσικά, οι πιο συντη­ρη­τι­κές έως και κίτρι­νες φωνές των μίντια, συστρα­τεύ­θη­καν ενα­ντίον της κακής αισθη­τι­κής πάνω στο νεο­κλα­σικό κτίριο – λες και οι εν λόγω φωνές αντι­προ­σω­πεύ­ουν την αισθη­τική στο πιο ψηλό της σημείο. Να κλαις με κρο­κο­δεί­λια δάκρυα, επειδή ένα μέρος του κεντρι­κού κτιρίου απέ­κτησε ένα ασπρό­μαυρο γκρά­φιτι, ειδικά όταν το υπό­λοιπο κτίριο, γύρω-γύρω, μοιάζει με γαϊ­τα­νάκι, είναι απλώς υπο­κρι­σία. Που είναι όλοι αυτοί για το τσίρκο της Νομικής, που οι πολύ­χρω­μες αφίσες είναι στρώ­ματα στους τοίχους; «Tο γκρά­φιτι κατέ­λαβε επι­θε­τικά το ΕΜΠ και αλλοί­ωσε την ιστο­ρική του φυσιο­γνω­μία», δήλωσε ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Νίκος Ξυδάκης. Κανο­νικά, αν κάποιος θέλει να σεβα­στεί ουσια­στικά αυτό το κτίριο, ή μάλλον αυτά τα κτίρια γιατί δεν είναι ένα μόνο, θα έπρεπε να κλείσει εντελώς, να μετα­φερ­θεί το Πολυ­τε­χνείο αλλού, να γίνει Μουσείο – ή μάλλον Μουσεία.

Υ.Γ. Ενη­με­ρω­τικά ας δούμε τι λέει κάποιος από τους «καλ­λι­τέ­χνες» για τα ασπρό­μαυρα «έργα» που καλύ­πτουν πολλά σημεία και κτίρια εσχάτως: « Αυτοί που τα δημιουρ­γούν υπο­γρά­φουν με τα ονόματα «Icos&Case» και κατα­τάσ­σο­νται κατά κάποιο τρόπο στη βερο­λι­νέ­ζικη σχολή του graffiti…. Πριν λίγες μέρες οι συγκε­κρι­μέ­νοι καλ­λι­τέ­χνες παρου­σί­α­σαν μια μονα­δική εικα­στική πρόταση για την πόλη της Αθήνας στο κτίριο του Πολυ­τε­χνείου Πατη­σίων και Στουρ­νάρη γωνία. Πραγ­μα­τικά όταν το αντι­κρί­ζεις νοιώ­θεις δέος ως προς τον όγκο του, τη σύνθεση, τη ταχύ­τητα της διεκ­πε­ραί­ω­σης, την επι­κιν­δυ­νό­τητα της απο­στο­λής. Το έργο έγινε μέσα σε 3 δια­φο­ρε­τικά sessions με ρολό και πλα­στικό χρώμα, όχι σπρέι, η πράξη αυτή έχει αρκετά μηνύ­ματα για όλους εμάς. Οι καλ­λι­τέ­χνες θέλουν να υπεν­θυ­μί­σουν μάλλον ότι το graffiti σαν τέχνη έχει τερά­στια δυνα­μική χωρίς όρια και μπορεί να γίνει παντού. Όλα βάφο­νται: παρά­θυρα, αφίσες, πεζο­δρό­μια, στάσεις λεω­φο­ρείων, κολώνες και ότι άλλο φυσικό εμπόδιο υπάρχει, με ανε­λέ­ητο τρόπο ακριβώς για να προ­κα­λέ­σει το σοκ. Καλό θα ήταν να μην κρίνεις αρνη­τικά ότι δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται η οπτική σου αντί­ληψη, υπάρ­χουν «ψυχές» που αντι­δρούν με αυτό τον τρόπο σε αυτό το παγκό­σμιο δράμα που λέγεται κρίση. Εσύ αντι­δράς έτσι, ο άλλος αλλιώς. Για το συγκε­κρι­μένο graffiti μαί­νε­ται ένας πόλεμος ανάμεσα στους υπο­στη­ρι­κτές και τους πολέ­μιους αλλά για τους καλ­λι­τέ­χνες που το υπό­γρα­ψαν έχει ήδη απο­πε­ρα­τώ­σει την απο­στολή του»….