Στο Δήμο Κέρκυρας περιήλθε μεγάλο ακίνητο στη Ρόδο!

Στην ιδιο­κτη­σία του Δήμου Κέρ­κυ­ρας πε­ρι­ήλ­θε δια χρη­σι­κτη­σί­ας, με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ένα ακί­νη­το στη Ρόδο.

Ο Δήμος Κέρ­κυ­ρας προ­σέ­φυ­γε ενώ­πιον του αστι­κού δι­κα­στη­ρί­ου κατά δύο κα­τοί­κων της Ρόδου, που ερη­μο­δι­κά­στη­καν.

Στην αγωγή του εξέ­θε­σε ότι στην κτη­μα­τι­κή πε­ρι­φέ­ρεια γαιών Ιξιάς βρί­σκε­ται ένα ακί­νη­το, νο­μι­κής φύσης μουλκ, αρ­χι­κής εκτά­σε­ως 8277 τμ (και μετά από διόρ­θω­ση δυ­νά­μει δια­τάγ­μα­τος, εκτά­σε­ως 4361 τμ). Το ακί­νη­το αυτό δυ­νά­μει της υπ’ αριθμ. 136/1927 δια­τά­ξε­ως του Προ­έ­δρου της επί των κα­τα­γρα­φών επι­τρο­πής ήταν εγ­γε­γραμ­μέ­νο από τη θε­με­λιώ­δη κα­τα­γρα­φή στο όνομα δύο κα­τοί­κων του νη­σιού ανά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του.

Το ακί­νη­το αυτό πε­ρι­ήλ­θε σε κλη­ρο­νό­μους τους και το 1979 κρί­θη­κε δι­κα­στι­κά ότι ένας Ρο­δί­της από το έτος 1960 μέχρι και το θά­να­τό του, το έτος 2001, κα­τεί­χε και ενέ­με­το με διά­νοια κυ­ρί­ου, σύμ­φω­να με τη φύση και τον προ­ο­ρι­σμό του, τμήμα εκτά­σε­ως 2.026 τ.μ., και δη διέ­με­νε σε έναν οι­κί­σκο που ανοι­κο­δό­μη­σε στο τμήμα αυτό του ακι­νή­του, καλ­λιερ­γού­σε δε την υπό­λοι­πη ακά­λυ­πτη έκτα­ση με οπω­ρο­κη­πευ­τι­κά, φυ­τεύ­ο­ντας οπω­ρο­φό­ρα δέ­ντρα (πορ­το­κα­λιές, λε­μο­νιές, συ­κιές κλπ) και συλ­λέ­γο­ντας τους καρ­πούς τους, χωρίς κατά το ως άνω χρο­νι­κό διά­στη­μα να αμ­φι­σβη­τή­σει κα­νείς ή να ενα­ντιω­θεί στην κα­λό­πι­στη ιδίω ονό­μα­τι και με διά­νοια κυ­ρί­ου νομή και κα­το­χή του.

Ο Ρο­δί­της απε­βί­ω­σε την 9η Ιου­λί­ου 2001 και κα­τέ­λι­πε την από 14-4-1978 δη­μό­σια δια­θή­κη του με την οποία εγκα­τέ­στη­σε κλη­ρο­νό­μους του μια κά­τοι­κο της Ρόδου και την (τότε) Κοι­νό­τη­τα Αγίου Προ­κο­πί­ου Κέρ­κυ­ρας, η οποία ακο­λού­θως απο­τέ­λε­σε δη­μο­τι­κό δια­μέ­ρι­σμα του Ν.Π.Δ.Δ. με την επω­νυ­μία «ΔΗΜΟΣ ΑΧΙΛ­ΛΕΙΩΝ» που έδρευε στη θέση Πού­ντη Κέρ­κυ­ρας, κα­θο­λι­κός δε διά­δο­χος του τε­λευ­ταί­ου είναι ο Δήμος Κέρ­κυ­ρας.

Το Ν.Π.Δ.Δ. με την επω­νυ­μία «ΔΗΜΟΣ ΑΧΙΛ­ΛΕΙΩΝ» με την ιδιό­τη­τά του ως εκ δια­θή­κης κλη­ρο­νό­μος της ψιλής κυ­ριό­τη­τας της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του απο­βιώ­σα­ντος υπέ­βα­λε στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου την από 04-10-2005 αί­τη­σή του για χο­ρή­γη­ση κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου επί της οποί­ας από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου και του χο­ρη­γή­θη­κε κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο, με το οποίο πι­στο­ποιεί­ται ότι ο απο­βιώ­σας το εγκα­τέ­στη­σε κλη­ρο­νό­μο της ψιλής κυ­ριό­τη­τας όλης της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του.

Την 27 Ιου­νί­ου 1982 απε­βί­ω­σε στη Ρόδο η κατά πο­σο­στό 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του τι­τλού­χος του ακι­νή­του και κα­τέ­λι­πε πλη­σιέ­στε­ρους συγ­γε­νείς και μό­νους εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μους τον σύ­ζυ­γό της (με­τα­πο­βιώ­σα­ντα) κατά πο­σο­στό 2/8 και τα τέκνα της, ανά πο­σο­στό 3/8.

Ακο­λού­θη­σαν κι άλλες με­τα­βι­βά­σεις της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του και τε­λι­κώς ο Δήμος Κέρ­κυ­ρας ζή­τη­σε να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι συ­μπλη­ρώ­θη­κε στο πρό­σω­πο του δι­καιο­πα­ρό­χου του και σε βάρος του δι­καιο­πα­ρό­χου των ενα­γο­μέ­νων ο νό­μι­μος χρό­νος κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής του άρ­θρου 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού προς κτήση της πλή­ρους κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του.

Η αγωγή του έγινε δεκτή.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Αικ. Κού­ρου.