Εχουν υπερβεί στη ΔΕΗ και τα πιο ακραία όρια ανοχής

Ολοι οι Ροδίτες, από την μια ως την άλλη άκρη του νησιού, φωνά­ζουν από τα βάθη της ψυχής τους καθη­με­ρινά, «η ΔΕΗ έχει υπερβεί και τα πιο ακραία όρια ανοχής».

Τους ακούει κανείς; Αν ναι, γιατί την ανέ­χε­ται;

Αν όχι, μήπως καθί­στα­ται συνέ­νο­χος του μαρ­τυ­ρίου που ζουν καθη­με­ρινά οι… «ιθα­γε­νείς» που ζουν σ’ αυτόν τον ταλαι­πω­ρη­μένο τόπο;

Πράγ­ματι, αυτά που συμ­βαί­νουν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ με την ΔΕΗ, εδώ και είκοσι, του­λά­χι­στον ημέρες, δεν έχουν προη­γού­μενο στην ιστορία του νησιού, από την Απε­λευ­θέ­ρωση μέχρι και σήμερα.

Καθη­με­ρι­νές οι δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, ενίοτε και τα μπλακ άουτ, τερά­στιες οι βλάβες που υφί­στα­νται τα νοι­κο­κυ­ριά και οι επι­χει­ρή­σεις, η οικο­νο­μική και κοι­νω­νική ζωή μαζί με την καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη, τινά­ζο­νται στον αέρα, αλλά για την καλή μας την ΔΕΗ… πέρα βρέχει. Δεν φταίει σε τί-πο-τα! Για ΟΛΑ φταίει ο… κακός μας ο καιρός.

Προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες και απρο­γραμ­μά­τι­στες (πολύ­ω­ρες) δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, χωρίς λογική εξήγηση για τη συχνό­τητα, την έκταση και τις αιτίες.

Δεν συνάδει με την λογική, κάποιος θα φταίει.

Προχθές η ΔΕΗ ανα­κοί­νωσε, τοπο­θε­τώ­ντας μάλιστα και σχετικά ειδο­ποι­η­τή­ρια στα σπίτια και στις επι­χει­ρή­σεις (η… ευγέ­νειά τους συγκί­νησε τους κατα­να­λω­τές) ότι χθες θα διέ­κο­πτε την ηλε­κτρο­δό­τηση τις ώρες 11.00 – 13.30.

Οι δικτά­το­ρες, όμως, του δημό­σιου αυτού φορέα, κατέ­βα­σαν τους δια­κό­πτες στις 09.30, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θούν ανα­στά­τωση και έντονες αντι­δρά­σεις, ως ήτο φυσικό.

Χρειά­στηκε να απει­λή­σουν οι κατα­να­λω­τές με μηνύ­σεις, αγωγές και αυτό­φωρα (καθώς μάλιστα οι ζημιές ήταν και πάλι πολλές), για να ανα­κλη­θούν στην τάξη οι «απο­φα­σί­ζο­μεν και δια­τάσ­σο­μεν».

Τελικά η «προ­γραμ­μα­τι­σμένη» πολύωρη διακοπή δεν έγινε, αλλά ανα­κοι­νώ­θη­καν για σήμερα το πρωί… πεντά­λε­πτες δια­κο­πές.

Η πολύωρη διακοπή θα γίνει, ίσως, άλλη μέρα, για να κρατά η ΔΕΗ σε ομηρία τους κατα­να­λω­τές ή για να γίνει σε ώρες, που τα προ­βλή­ματα θα είναι περισ­σό­τερα και οξύτερα.

Είναι προ­φα­νές ότι η κατά­σταση δεν πάει πλέον άλλο και αν δεν επέμβει η κεντρική διοί­κηση της επι­χεί­ρη­σης για να μπει μια τάξη και να σέβο­νται τον κατα­να­λωτή, τον λόγο θα πρέπει πλέον να έχει ο αρμό­διος εισαγ­γε­λέας, ως θεμα­το­φύ­λα­κας των δικαιω­μά­των του πολίτη και πάνω απ’ όλα της αξιο­πρέ­πειας και των συμ­φε­ρό­ντων του.