Δήλωση 16 καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου

Οι υπο­γρα­φό­με­νοι ομό­τι­μοι καθη­γη­τές, εν ενερ­γεία καθη­γη­τές και λοιποί διδά­σκο­ντες Συνταγ­μα­τικό Δίκαιο στις δύο παλαιό­τε­ρες νομικές σχολές και τα άλλα πανε­πι­στή­μια της χώρας, εκφρά­ζουμε τη ζωηρή μας ανη­συ­χία για την υπ’ αριθμ. 1/2023 γνω­μο­δό­τηση του εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου, σε ερώτημα τηλε­πι­κοι­νω­νια­κού παρόχου. Και τούτο διότι η γνω­μο­δό­τηση αυτή υπο­πί­πτει σε μια σειρά σοβαρών ατο­πη­μά­των:

1. Ο κ. εισαγ­γε­λέας συγχέει αβα­σά­νι­στα το δικαί­ωμα ενη­μέ­ρω­σης των θιγο­μέ­νων με την ελεγ­κτική αρμο­διό­τητα της ΑΔΑΕ. Το μεν πρώτο, μπορεί πράγ­ματι να ρυθ­μι­στεί από τον νομο­θέτη, όπως έγινε πρό­σφατα με τον ν. 5002/2022. Η ρύθμιση του τελευ­ταίου και ειδικά η προ­βλε­πό­μενη τριετία, είναι προ­βλη­μα­τική. Εν τούτοις, μέχρις ότου κριθεί αντι­συ­νταγ­μα­τική ή και αντί­θετη με την Ευρω­παϊκή Σύμβαση των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που, ισχύει.

2. Του­να­ντίον, η ελεγ­κτική αρμο­διό­τητα της ΑΔΑΕ, απο­νέ­με­ται σε αυτήν απευ­θείας από το Σύνταγμα (άρθρο 19§2) και η έκτασή της δεν μπορεί να περιο­ρι­στεί ουδ’ επ’ ελά­χι­στο από τον νομο­θέτη. Αρμόδια κατά το Σύνταγμα να δια­σφα­λί­ζει το απόρ­ρητο, η ΑΔΑΕ δεν έχει απλώς τη δυνα­τό­τητα αλλά την υπο­χρέ­ωση να ελέγχει την ΕΥΠ, τους παρό­χους και κάθε άλλον εμπλε­κό­μενο παρά­γο­ντα για το αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και τούτο ανά πάσα στιγμή, αυτε­παγ­γέλ­τως, ή κατόπιν καταγ­γε­λίας και χωρίς να μπορεί να της αντι­τα­χθεί οποιο­δή­ποτε απόρ­ρητο, ακόμη και για λόγους εθνικής ασφα­λείας. Είναι άλλο η ενη­μέ­ρωση του θιγο­μέ­νου, ύστερα από αίτησή του, και άλλο ο έλεγχος της ΑΔΑΕ, ο οποίος απο­βλέ­πει στην τήρηση της αντι­κει­με­νι­κής νομι­μό­τη­τας. Αυτό θέλησε ο συνταγ­μα­τι­κός νομο­θέ­της και η περί του αντι­θέ­του άποψη του κ. εισαγ­γε­λέα, ότι δηλαδή ο εκά­στοτε νομο­θέ­της μπορεί να καθο­ρί­ζει κατά το δοκούν την έκταση της ελεγ­κτι­κής αρμο­διό­τη­τας της ΑΔΑΕ, δεν έχει το παρα­μι­κρό έρεισμα.

3. Σε κάθε περί­πτωση, ενόψει της εκκρε­μούς δίκης ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας για το δικαί­ωμα ενη­μέ­ρω­σης των θιγο­μέ­νων, η έκδοση της ανωτέρω γνω­μο­δό­τη­σης ήταν άτοπη, διότι, όπως έχει απο­φαν­θεί παλαιό­τερα η Εισαγ­γε­λία του Αρείου Πάγου, γνω­μο­δο­τή­σεις δεν εκδί­δο­νται για υπο­θέ­σεις «επί των οποίων επε­λή­φθη­σαν ήδη ή πρό­κει­ται να επι­λη­φθούν οι αρμό­διες δικα­στι­κές αρχές». Και τούτο, «προς αποφυγή επη­ρε­α­σμού της κρίσης τους». (ΓνωμΕισΑΠ 10/2018, 15/2021 και 3/2022). Για το ζήτημα άλλωστε του αθέ­μι­του επη­ρε­α­σμού εκκρε­μών δικών έχουν απο­φαν­θεί από μακρού οι Ολο­μέ­λειες τόσο του Αρείου Πάγου όσο και του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, κάθε φορά που η κυβερ­νώσα πλειο­ψη­φία θέλησε να παρα­κάμ­ψει την ετυ­μη­γο­ρία της Δικαιο­σύ­νης [ΑΠ(Ολ.)40/1988, ΣτΕ(Ολ.) 542/1999, 677/2010].

4. Μια φράση, τέλος, όσον αφορά την αναφορά του κ. εισαγ­γε­λέα για πιθανή άσκηση ποι­νι­κής δίωξης ενα­ντίον, μεταξύ άλλων, και μελών της ΑΔΑΕ, ακόμη και για κατα­σκο­πεία (άρθρο 148 ΠΚ). Επι­ση­μαί­νουμε ότι η δύσκολα απο­κρυ­πτό­μενη αυτή απειλή δεν είναι σε καμιά περί­πτωση ο προ­σή­κων τρόπος για την υπέρ­βαση των δια­φω­νιών δύο άμεσων οργάνων του κράτους.

Νίκος Κ. Αλι­βι­ζά­τος (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος (Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης), Γιώργος Δελλής (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Γιάννης Δρόσος (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Ακρίτας Καϊ­δα­τζής (Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης), Ιφι­γέ­νεια Καμ­τσί­δου (Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης), Αλέ­ξαν­δρος Κεσ­σό­που­λος (Πανε­πι­στή­μιο Κρήτης), Ξενοφών Κοντιά­δης (Πανε­πι­στή­μιο Πελο­πον­νή­σου), Χαρά­λα­μπος Κου­ρουν­δής (Ανοικτό Πανε­πι­στή­μιο), Πανα­γιώ­της Μαν­τζού­φας (Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης), Λίνα Παπα­δο­πού­λου (Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης), Νίκος Παπα­σπύ­ρου (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Φίλιπ­πος Σπυ­ρό­που­λος (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Γιώργος Σωτη­ρέ­λης (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Γιάννης Τασό­που­λος (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Βασι­λική Χρήστου (Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών).

Πηγή kathimerini.gr