Ξεκινά η δίκη για τον βιασμό και την δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη

Ενώπιον του Α’ Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου Αθηνών ξεκινά αύριο (πρώτη στο οικείο πινάκιο του δικα­στη­ρίου) η δίκη για την υπόθεση του βιασμού και της δολο­φο­νίας της Ελένης Τοπα­λούδη.

Κατη­γο­ρού­με­νοι για ανθρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σεως σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση κατά συναυ­τουρ­γία και για βιασμό, από δράστες που ενερ­γού­σαν από κοινού είναι ένας 20χρονος Αλβανός κι ένας 21χρονος ημε­δα­πός.

Αξιο μνείας είναι το γεγονός ότι ο ποι­νι­κο­λό­γος κ. Ακης Δημη­τριά­δης δεν θα παρα­στα­θεί στη δίκη ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του τελευ­ταίου και την υπε­ρά­σπισή του έχει ανα­λά­βει απο­κλει­στικά ο δικη­γό­ρος Αθηνών κ. Θεό­δω­ρος Μαντάς. Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης του 20χρονου θα παρα­στα­θούν οι δικη­γό­ροι Ρόδου κ.κ. Στέλιος Κιουρ­τζής και Γιώργος Κυπραίος.

Ως συνή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας θα παρα­στα­θούν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Αλέξης Κούγιας και Ευάγ­γε­λος Γκιου­γκής.

Θεω­ρεί­ται βέβαιο ότι η δίκη δεν θα ολο­κλη­ρω­θεί αύριο κι ότι θα δια­κο­πεί για άλλη ημε­ρο­μη­νία.

Σημειώ­νε­ται ότι οι κατη­γο­ρού­με­νοι έχουν μετα­χθεί από την Πέμπτη στις φυλακές του Κορυ­δαλ­λού, όπου και παρέ­μει­ναν επί τρι­ή­μερο σε απο­μό­νωση και κάτω από αυξη­μένα μέτρα επι­τή­ρη­σης και προ­στα­σίας προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθούν τυχόν επει­σό­δια από συγκα­τη­γο­ρού­με­νούς τους, ενώ σήμερα πρό­κει­ται να μετα­φερ­θούν στο Μετα­γω­γών Αθηνών.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», οι συν­θή­κες κάτω από τις οποίες διε­πρά­χθη το ιδια­ζό­ντως ειδε­χθές έγκλημα περι­γρά­φο­νται στο παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα ως εξής:

«Τον Οκτώ­βριο του έτους 2015, η Ελένη Τοπα­λούδη του Ιωάννη, κάτοι­κος μέχρι τότε Διδυ­μο­τεί­χου του νομού Έβρου, μετά την επι­τυ­χία της στις Πανελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις, μετέβη στη Ρόδο Δωδε­κα­νή­σου προ­κει­μέ­νου να φοι­τή­σει στο Τμήμα Μεσο­γεια­κών Σπουδών του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου. Διαρ­κού­σης της φοί­τη­σής της στη Ρόδο, η Ελένη Τοπα­λούδη υπήρξε άτομο χαμηλών τόνων, συνεπής φοι­τή­τρια, όχι ιδιαί­τερα εξω­στρε­φής και -πέραν με ελα­χί­στων εξαιρέσεων- χωρίς στα­θε­ρούς φιλι­κούς ή συναι­σθη­μα­τι­κούς δεσμούς. Υπό αυτές τις συν­θή­κες, σε συν­δυα­σμό και με την μεγάλη χιλιο­με­τρική από­σταση που την χώριζε από τους γονείς της, κατέστη επιρ­ρε­πής σε συνα­να­στρο­φές με πρόσωπα με τα οποία είχε σύντομη και επι­φα­νειακή προ­γε­νέ­στερη κοι­νω­νική γνω­ρι­μία.

Ένα από τα πρόσωπα αυτά ήταν και ο δεύ­τε­ρος των κατη­γο­ρου­μέ­νων (20χρονος), με τον οποίον η Ελένη Τοπα­λούδη γνω­ρί­στηκε σε αδιευ­κρί­νι­στη ημέρα του Νοεμ­βρίου του 2018 και με τον οποίον είχε συνα­ντη­θεί μια ή δύο φορές μέχρι και την 27.11.2018. Το βράδυ εκείνης της ημέρας ο 20χρονος εκμε­ταλ­λεύ­τηκε τη σύντομη αυτή γνω­ρι­μία του με την Ελένη Τοπα­λούδη και μαζί με τον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο 21χρονο, φίλο του από το άθλημα του Kick boxing (με το οποίο αμφό­τε­ροι ασχο­λού­νταν ερα­σι­τε­χνικά), έθεσαν σε εφαρ­μογή το εγκλη­μα­τικό τους σχέδιο.

Πλέον συγκε­κρι­μένα, σε χρόνο μη δυνά­μενο να προσ­διο­ρι­στεί επα­κρι­βώς, αλλά πάντως εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης 11.2018 έως και τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης 11.2018, ο 20χρονος, ο οποίος είχε συνα­ντη­θεί ήδη από τις 21.00′ της 27-11-2018 και βρι­σκό­ταν μαζί με τον 21χρονο, ήρθε σε ηλε­κτρο­νική επι­κοι­νω­νία με την ανυ­πο­ψί­α­στη παθούσα (μέσω μηνυ­μά­των στην εφαρ­μογή messenger) και κανό­νισε να συνα­ντη­θούν κάτω από το σπίτι της. Πράγ­ματι λοιπόν, οι δύο νεαροί κατη­γο­ρού­με­νοι, έχοντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τελέ­σουν το αδίκημα του ομα­δι­κού βιασμού σε βάρος της Ελένης Τοπα­λούδη, μετέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευρί­σκετο στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνικής Αντι­στά­σεως, παρέ­λα­βαν αυτήν με το όχημα ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του 21χρονου και με αυτό μετέ­βη­σαν στην εξοχική κατοι­κία της οικο­γέ­νειας στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου και ειδι­κό­τερα σε δια­μέ­ρι­σμα το οποίο κατά καιρούς χρη­σι­μο­ποιούσε ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος μεταξύ άλλων και για να συνευ­ρί­σκε­ται με κοπέλες. Εκεί, μετά από κοινή τους απόφαση, παρά την εκδη­λω­θείσα αντί­θετη βούληση της Ελένης Τοπα­λούδη και παρά το γεγονός ότι στο σπίτι κάτω από το δια­μέ­ρι­σμα διέμενε ο παππούς και η γιαγιά του 21χρονου, οι κατη­γο­ρού­με­νοι τέλεσαν δια­δο­χικά συνου­σία με την παθούσα, κάμ­πτο­ντας την αντί­στασή της με τις υπέρ­τε­ρες σωμα­τι­κές τους δυνά­μεις, ασκώ­ντας επ’ αυτής σωμα­τική βία, σφίγ­γο­ντας την δηλαδή στην τρα­χη­λική χώρα, κατα­φέ­ρο­ντάς της γρον­θο­κο­πή­ματα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα με μαχαίρι. Υπό αυτές τις συν­θή­κες, κι ενώ η παθούσα ήταν αβο­ή­θητη, έρμαιο στις σεξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, πέραν της συνου­σίας, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την εκμη­δέ­νιση της αντί­στα­σής της λόγω της σωμα­τι­κής και ψυχικής εξά­ντλη­σής της, επι­χεί­ρη­σαν να εξα­να­γκά­σουν αυτήν να ανεχθεί επι­πλέον ασελ­γείς πράξεις επί αμφο­τέ­ρων.

Στην προ­βαλ­λό­μενη δε άρνηση της παθού­σας, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, οι οποίοι, σημειω­τέον, είχαν έντονη ενα­σχό­ληση με τις πολε­μι­κές τέχνες, γρον­θο­κό­πη­σαν αυτή με δύναμη στο πρόσωπο, με συνέ­πεια να ζαλι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αισθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αισθή­σεις της η παθούσα, δήλωσε στους κατη­γο­ρού­με­νους την πρόθεσή της να τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία, πυρο­δο­τώ­ντας έτσι το θυμό τους και παράλ­ληλα την ανη­συ­χία τους ότι θα συλ­λη­φθούν και θα υπο­στούν ποι­νι­κές κυρώ­σεις για την ανωτέρω συμπε­ρι­φορά τους.

Ενόψει αυτής της δυσά­ρε­στης για εκεί­νους προ­ο­πτι­κής, οι κατη­γο­ρού­με­νοι προ­έ­βη­σαν τότε σε στάθ­μιση των δεδο­μέ­νων και απο­φά­σι­σαν από κοινού τη φυσική εξό­ντωση της παθού­σας ώστε να απο­κλεί­σουν κάθε πιθα­νό­τητα μελ­λο­ντι­κής σε βάρους τους καταγ­γε­λίας.

Ειδι­κό­τερα, ενώ η ανωτέρω παθούσα παρέ­μενε εξα­σθε­νη­μένη και σε σχεδόν λιπό­θυμη κατά­σταση εξαι­τίας του βαρέως τραυ­μα­τι­σμού της, ο οποίος είχε προη­γη­θεί κατά τη διάρ­κεια της πιο πάνω περι­γρα­φό­με­νης συμπε­ρι­φο­ράς τους, οι κατη­γο­ρού­με­νοι απο­δε­χό­με­νοι πλήρως ο ένας τη συμπε­ρι­φορά του άλλου και επι­διώ­κο­ντας να εξο­ντώ­σουν την παθούσα, κατέ­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με γροθιές και σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος στην κεφαλή αυτής, προ­κα­λώ­ντας της έντονη αιμορ­ρα­γική διήθηση του αρι­στε­ρού κρο­τα­φίτη μυ και των πέριξ υπο­δό­ριων ιστών, μυχρά ρωγμώδη κατάγ­ματα στον οπίσθιο κρα­νιακό βόθρο της βάσης του κρανίου ακτι­νωτά πέριξ του μεί­ζο­νος τρή­μα­τος καθώς και καθο­λικό έντονο υπα­ρα­χνοει­δές αιμά­τωμα και εγκε­φα­λικό οίδημα, ενώ επι­πλέον επι­χεί­ρη­σαν να την θανα­τώ­σουν και διά στραγ­γα­λι­σμού. Στη συνέ­χεια κι ενώ η παθούσα έδινε μάχη για να κρα­τη­θεί στη ζωή, υπο­μέ­νο­ντας τις συνε­χι­ζό­με­νες προ­σπά­θειες των κατη­γο­ρου­μέ­νων να της κόψουν το νήμα της ζωής, εκείνοι ευρι­σκό­με­νοι σε απο­λύ­τως ήρεμη ψυχική κατά­σταση και παρά τις σχε­τι­κές έντονες παρα­κλή­σεις της να την μετα­φέ­ρουν στο νοσο­κο­μείο, επέ­δει­ξαν εμμονή στον εγκλη­μα­τικό τους σχε­δια­σμό και μετέ­φε­ραν αυτήν γυμνή (ακρι­βέ­στερα φορώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) στο ανωτέρω όχημα, με το οποίο την είχαν μετα­φέ­ρει αρχικά στην κατοι­κία της οικο­γέ­νειας στους Πεύκους της Λίνδου, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­σουν το προ­α­πο­φα­σι­σμένο από αυτούς κακούρ­γημα της ανθρω­πο­κτο­νίας. Ακο­λού­θως, λοιπόν, κάνο­ντας χρήση του ανωτέρω οχή­μα­τος, μετέ­φε­ραν την παθούσα σε παρα­κεί­μενη από­κρη­μνη βραχώδη περιοχή στον όρμο “Φώκια”, περιοχή γνωστή σε ελά­χι­στους και κυρίως σε κατοί­κους της ευρύ­τε­ρης περιο­χής της Λίνδου, την οποία όμως γνώριζε ο 21χρονος. Εκεί οι κατη­γο­ρού­με­νοι, ενερ­γώ­ντας από κοινού και βάσει σχεδίου, αφού δια­πί­στω­σαν ότι ήταν πρα­κτι­κώς αδύνατη η ρίψη του σώματος της παθού­σας στη θάλασσα από έναν εκ των δύο χωρίς τη συν­δρομή και του δευ­τέ­ρου, σήκωσαν με τα χέρια τους και οι δύο το σώμα της παθού­σας (που βρι­σκό­ταν πλέον σε ημι­λι­πό­θυμη κατά­σταση) και έρριψαν αυτό από ύψος περίπου 10 μ. στη θάλασσα. Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην παθούσα σωμα­τι­κές βλάβες (κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κές κακώ­σεις, διάχυτη εγκε­φα­λική αιμορ­ρα­γία και οίδημα που είχαν προ­κλη­θεί από τα χτυ­πή­ματα στο κεφάλι της), οι οποίες καθι­στού­σαν αδύνατη οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια της παθού­σας να κινηθεί απο­τε­λε­σμα­τικά ώστε να επι­πλεύ­σει, επήλθε ο θάνατος της συνε­πεία πνιγμού.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι από την πλευρά τους, απο­λο­γού­με­νοι ενώπιον της Ανα­κρί­τριας, αρνού­νται τις απο­δο­θεί­σες κατη­γο­ρίες και συγκε­κρι­μένα ως προς την κατη­γο­ρία του ομα­δι­κού βιασμού ανα­φέ­ρουν αμφό­τε­ροι ότι η ερωτική συνεύ­ρεση με την παθούσα υπήρξε συναι­νε­τική και όχι προϊόν βίαιου εξα­να­γκα­σμού, ενώ ως προς την κατη­γο­ρία της ανθρω­πο­κτο­νίας ο ένας επιρ­ρί­πτει την ευθύνη στον άλλον, περιο­ρί­ζο­ντας έκαστος τον εαυτό του σε ρόλο απλού παρα­τη­ρητή, αδύ­να­μου δήθεν να αντι­δρά­σει στο βίαιο ξέσπα­σμα του συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νου του. Οι ανωτέρω ισχυ­ρι­σμοί των κατη­γο­ρου­μέ­νων πρόδηλο είναι, ωστόσο, ότι δεν αντέ­χουν στη βάσανο των απο­δεί­ξεων αλλά και της κοινής λογικής. Πλέον συγκε­κρι­μένα, ανα­φο­ρικά με την δήθεν συναί­νεση (ή ακόμη και πρω­το­βου­λία) της παθού­σης για την τέλεση των προ­α­να­φε­ρό­με­νων γενε­τή­σιων πράξεων θα πρέπει να σημειω­θεί ότι η εκδοχή αυτή των γεγο­νό­των δεν συνάδει με την συμπε­ρι­φορά της παθού­σας, τόσο αμέσως πριν όσο και κατά τη διάρ­κεια της συνά­ντη­σής της με τους κατη­γο­ρού­με­νους.

Ειδι­κό­τερα, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην ένορκη κατά­θεση φίλης της ενώπιον των αξιω­μα­τι­κών του Κεντρι­κού Λιμε­ναρ­χείου Ρόδου, περί ώραν 01.07′ η Ελένη Τοπα­λούδη της έστειλε γραπτό μήνυμα από το κινητό της τηλέ­φωνο μέσω της εφαρ­μο­γής messenger, στο οποίο ανέφερε αυτο­λε­ξεί «Πάρε με σε μια ώρα τηλ.», γεγονός το οποίο κατα­δει­κνύει την έλλειψη διά­θε­σης από πλευράς της θανού­σης να παρα­μεί­νει στο χώρο για μεγάλο χρονικό διά­στημα και να τελέσει γενε­τή­σιες πράξεις με τους κατη­γο­ρού­με­νους, έλλειψη διά­θε­σης η οποία μαρτυρά περαι­τέρω την δυσφο­ρία και τον φόβο που της προ­κα­λούσε η εν γένει συμπε­ρι­φορά – των κατη­γο­ρου­μέ­νων εκείνη τη νύχτα.

Σε ό,τι αφορά δε τις αλλη­λο­κα­τη­γο­ρίες μεταξύ των κατη­γο­ρου­μέ­νων και την επίρ­ριψη από τον έναν στον άλλο της ευθύνης για την τέλεση της ανθρω­πο­κτο­νίας σε βάρος της Ελένης Τοπα­λούδη, λεκτέον ότι οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί προ­σκρού­ουν ευθέως στην προ­κύ­ψασα από το απο­δει­κτικό υλικό απόλυτη σύμπραξη και σύμπνοια μεταξύ τους και δη τόσο κατά τον βιασμό όσο και κατά τη θανά­τωση του θύματος. Ειδι­κό­τερα, η διάρ­κεια του επί­μα­χου περι­στα­τι­κού ήταν τέτοια που κάλ­λι­στα θα μπο­ρούσε όποιος εκ των δύο το επι­θυ­μούσε (αν φυσικά το επι­θυ­μούσε) να αντι­δρά­σει στις ενέρ­γειες του άλλου, να παρά­σχει βοήθεια στην παθούσα ή έστω να απο­χω­ρή­σει από τον τόπο του συμ­βά­ντος, απο­δο­κι­μά­ζο­ντας έτσι εμπρά­κτως τη συμπε­ρι­φορά του άλλου.

Εξάλλου, η ενα­σχό­ληση με τις πολε­μι­κές τέχνες και η σωμα­τική διά­πλαση αμφο­τέ­ρων ήταν τέτοια που δεν δικαιο­λο­γεί την υποταγή του ενός στη βούληση του άλλου, αφού οιοσ­δή­ποτε εξ αυτών θα μπο­ρούσε ανά πάσα στιγμή να προ­στα­τεύ­σει με τη σωμα­τική του δύναμη την Ελένη Τοπα­λούδη, εφόσον πράγ­ματι το επι­θυ­μούσε, εμπο­δί­ζο­ντας μέρος έστω εκ των πλειό­νων επι­θέ­σεων σε βάρος της, επι­θέ­σεις οι οποίες έλαβαν μάλιστα χώρα με πλείονα μέσα πλήξης, τα οποία εναλ­λάσ­σο­νταν (χτυ­πή­ματα με τα χέρια, με σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος κοκ) μέχρι και την τελική ρίψη της στη θάλασσα. Σε κάθε περί­πτωση, η κοινή μετά­βασή τους με το αυτο­κί­νητο στον όρμο “Φώκια”, η πρα­κτι­κώς ανα­γκαία σύμπραξή τους κατά την ρίψη της ζωντα­νής ακόμη παθού­σης στο νερό, η επι­στροφή αμφο­τέ­ρων στο σπίτι στους Πεύκους όπου επι­δό­θη­καν σε προ­σπά­θειες καθα­ρι­σμού του χώρου και συγκά­λυ­ψης του εγκλή­μα­τος και, τέλος, η απρο­θυ­μία αμφο­τέ­ρων να σπεύ­σουν άμεσα στην αστυ­νο­μική αρχή και να καταγ­γεί­λουν την πράξη, απο­τε­λούν αδιά­σει­στους ενδεί­κτες κοινού δόλου των κατη­γο­ρου­μέ­νων και απο­σα­θρώ­νουν πλήρως την υπε­ρα­σπι­στική τους θέση».