Μία κουρασμένη κοινωνία αντιμέτωπη με γρήγορες εξελίξεις

Η το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση φο­ρέ­ας των λύ­σε­ων

Αν κά­ποιος έπρε­πε να προσ­διο­ρί­σει το πώς είναι σή­με­ρα δια­μορ­φω­μέ­νη η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, είναι βέ­βαιο πως θα την χα­ρα­κτή­ρι­ζε κου­ρα­σμέ­νη. Έπει­τα από μία σκλη­ρή οι­κο­νο­μι­κή κρίση και με τις λύ­σεις που δό­θη­καν να μην είναι απα­ραί­τη­τα οι σω­στές, αλλά και στη συ­νέ­χεια με την πρω­τό­γνω­ρη υγειο­νο­μι­κή κρίση, η κού­ρα­ση είναι εμ­φα­νής.

Συ­νυ­πο­λο­γί­ζο­ντας και την ενερ­γεια­κή κρίση που βιώ­νου­με, μετά την έναρ­ξη του πο­λέ­μου στην Ου­κρα­νία, τα ση­μά­δια κό­πω­σης γί­νο­νται ακόμη πιο έντο­να, σε κάθε τομέα, δια­περ­νώ­ντας κά­θε­τα και ορι­ζό­ντια όλα τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα.

Το ζη­τού­με­νο βέ­βαια για όσους λαμ­βά­νουν τις απο­φά­σεις δεν είναι ο προσ­διο­ρι­σμός του προ­βλή­μα­τος, αλλά η εξεύ­ρε­ση ρε­α­λι­στι­κών και υλο­ποι­ή­σι­μων λύ­σε­ων, που θα δί­νουν ελ­πί­δα στην κοι­νω­νία, δη­μιουρ­γώ­ντας πα­ράλ­λη­λα συν­θή­κες βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, ως θε­μέ­λιο λίθο στην ευ­η­με­ρία των επό­με­νων γε­νιών. Η εποχή των δι­καιο­λο­γιών για όσα δεν έγι­ναν έχει πα­ρέλ­θει ανε­πι­στρε­πτί.

Στη Δη­μο­κρα­τία οι λύ­σεις είναι πο­λι­τι­κές και φο­ρείς των πο­λι­τι­κών λύ­σε­ων τα κόμ­μα­τα του Κοι­νο­βου­λί­ου. Είναι όμως αυτή ικανή συν­θή­κη σή­με­ρα, που οι εξε­λί­ξεις είναι ρα­γδαί­ες, ώστε να υπάρ­ξει ισόρ­ρο­πη και βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη; Η υπο­κει­με­νι­κή απά­ντη­ση είναι πως όχι. Όχι, γιατί η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να είναι μικρή χώρα ανα­φο­ρι­κά με τον πλη­θυ­σμό της, όμως οι γε­ω­γρα­φι­κές και άλλες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, ανα­δει­κνύ­ουν την το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση ως τον ση­μα­ντι­κό­τε­ρο φορέα λύ­σε­ων.

Οι Πε­ρι­φέ­ρειες και οι Δήμοι, απο­τε­λούν σή­με­ρα πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά, τους φο­ρείς αυ­τούς που θα οδη­γή­σουν την κοι­νω­νία μπρο­στά και ψηλά. Γνω­ρί­ζουν τα προ­βλή­μα­τα κα­λύ­τε­ρα και κα­λού­νται να δώ­σουν λύ­σεις, ενώ ελέγ­χο­νται από τους πο­λί­τες κα­θη­με­ρι­νά σε μία ιδιό­τυ­πη αμε­σο­δη­μο­κρα­τία λο­γο­δο­σί­ας, πολ­λές φορές άδικη, αφού πρέ­πει να λει­τουρ­γούν σε ένα στενό πλαί­σιο κα­νό­νων που χα­ράσ­σει η εκά­στο­τε κε­ντρι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Δεν είναι λίγες οι πε­ρι­πτώ­σεις που ει­σπράτ­τουν την μήνιν της κοι­νω­νί­ας, για απο­φά­σεις της κε­ντρι­κής κυ­βέρ­νη­σης, ενά­ντιες στη δική τους βού­λη­ση, ή ανα­γκα­ζό­με­νοι να λει­τουρ­γούν στο έντο­να γρα­φειο­κρα­τι­κό πλαί­σιο, δεν μπο­ρούν να τρέ­ξουν έργα και δρά­σεις προς όφε­λος των πε­ριο­χών τους.

Η με­γα­λύ­τε­ρη αυ­το­τέ­λεια Πε­ρι­φε­ρειών και Δήμων είναι ανα­γκαία. Δεν μπο­ρού­με όμως ως κοι­νω­νία να πε­ρι­μέ­νου­με. Μο­να­δι­κό μας «όπλο» η ψήφος μας, που πρέ­πει να είναι συ­νει­δη­τή επι­λο­γή προς Ηγέ­τες και όχι δια­χει­ρι­στές. Έχου­με τη δύ­να­μη να επι­λέ­ξου­με αυ­τούς που θέ­λουν και μπο­ρούν. Όχι αυ­τούς που ψά­χνουν είτε την εφή­με­ρη κα­τα­ξί­ω­ση, είτε το οι­κο­νο­μι­κό όφε­λος μέσα από μία δια­χει­ρι­στι­κή λο­γι­κή, που δεν αφή­νει κα­νέ­να απο­τύ­πω­μα βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης στην κοι­νω­νία. Έχου­με τη δύ­να­μη της επι­λο­γής και πρέ­πει να την εκ­φρά­σου­με προς αυ­τούς που μπο­ρούν να συν­δια­λέ­γο­νται με τα κέ­ντρα εξου­σί­ας της κε­ντρι­κής κυ­βέρ­νη­σης, δί­νο­ντας λύ­σεις για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Έχου­με το προ­νό­μιο της επι­λο­γής, ώστε να θέ­σου­με ορι­στι­κό τέλος σε λο­γι­κές του πα­ρελ­θό­ντος. Έχου­με το σθέ­νος να αξιο­λο­γή­σου­με τους αν­θρώ­πους μα­κριά από μι­κρο­κομ­μα­τι­κές λο­γι­κές. Έχου­με την ευ­φυία να αντι­λη­φθού­με τις δια­φο­ρές με το πα­ρελ­θόν.

Στη Ρόδο η το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση απέ­δει­ξε πως μπο­ρεί να αντε­πε­ξέλ­θει με επι­τυ­χία στα κε­λεύ­σμα­τα. Ενώ­νο­ντας δυ­νά­μεις, Πε­ρι­φέ­ρεια και Δήμος πέ­τυ­χαν όχι απλώς να θέ­σουν το θε­μέ­λιο λίθο της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, αλλά να έχουν σε τρο­χιά υλο­ποί­η­σης έργα και δρά­σεις, που για χρό­νια πα­ρέ­με­ναν ευ­χο­λό­γιο στα χείλη των εχό­ντων την ευ­θύ­νη.

Το του­ρι­στι­κό ρεκόρ του 2022 δεν μπο­ρεί να πε­ρά­σει απα­ρα­τή­ρη­το ανα­φο­ρι­κά με τη συμ­βο­λή της Αυ­το­διοί­κη­σης στην επί­τευ­ξή του. Είναι ίσως το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα της ένω­σης όλων των δυ­νά­με­ων προς όφε­λος του τόπου. Όλοι μαζί, Αυ­το­διοί­κη­ση, ερ­γα­ζό­με­νοι και επι­χει­ρη­μα­τί­ες κα­τά­φε­ραν αυτό που για κά­ποιους φά­ντα­ζε ακα­τόρ­θω­το. Πα­ράλ­λη­λα, η απο­δε­δειγ­μέ­νη συμ­βο­λή του δη­μάρ­χου στη νέα σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων και ξε­νο­δό­χων, με την πλά­στιγ­γα να γέρ­νει προς τους ερ­γα­ζό­με­νους, ση­μα­το­δο­τεί την ουσία ανά­πτυ­ξης μίας πε­ριο­χής, με τα κέρδη της επι­τυ­χί­ας να δια­χέ­ο­νται και προς τη βάση, αντί να πα­ρα­μέ­νουν μόνο στην κο­ρυ­φή, όπως συμ­βαί­νει σε άλλες πε­ριο­χές που σθε­να­ρά αρ­νού­νται να υιο­θε­τή­σουν τις προ­τά­σεις του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, για γεν­ναία αύ­ξη­ση των απο­δο­χών των ερ­γα­ζό­με­νων.

Έργα όπως το Εθνι­κό Θέ­α­τρο ή η Νέα Αγορά, που απο­τε­λούν εμ­βλη­μα­τι­κά κτή­ρια και μνη­μεία πο­λι­τι­σμού, ξέ­φυ­γαν από την απλή συ­ζή­τη­ση σε συμ­βού­λια και με­τα­τρά­πη­καν σε έργα που βρί­σκο­νται σε τρο­χιά υλο­ποί­η­σης με εξα­σφα­λι­σμέ­νους οι­κο­νο­μι­κούς πό­ρους.

Η γέ­φυ­ρα της Κρε­μα­στής όπως και αυτή του Μάκ­κα­ρη υλο­ποι­ή­θη­καν με άρι­στο τε­χνι­κό απο­τέ­λε­σμα και σε χρό­νους, που δεν εί­χα­με συ­νη­θί­σει στο πα­ρελ­θόν.

Η προ­γραμ­μα­τι­κή σύμ­βα­ση για την Με­σαιω­νι­κή Πόλη είναι γε­γο­νός. Πρώτη φορά μετά το 2004 και αφού πολλά εί­χα­με ακού­σει και μας είχαν υπο­σχε­θεί, έχου­με ένα υπο­γε­γραμ­μέ­νο και με εξα­σφα­λι­σμέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση σχέ­διο έργων και δρά­σε­ων, που θα ανα­δεί­ξει την παλιά πόλη της Ρόδου και θα της δώσει την αίγλη της.

Η πρω­το­πο­ρια­κή συμ­φω­νία πλαί­σιο για την κα­θα­ριό­τη­τα της Ρόδου, ει­σά­γει ένα νέο σύγ­χρο­νο μο­ντέ­λο κα­θα­ριό­τη­τας με βα­σι­κούς άξο­νες την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και τη βιω­σι­μό­τη­τα, όπως αρ­μό­ζει σε έναν τόπο όπως η Ρόδος.

Το μο­να­δι­κό διε­θνώς Rhodes Co-Lab, που ανα­δει­κνύ­ει τη Ρόδο πρώτο πα­γκο­σμί­ως βιώ­σι­μο του­ρι­στι­κό προ­ο­ρι­σμό εξε­λίσ­σε­ται και απο­δει­κνύ­ει πε­ρί­τρα­να, όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τό­νι­σε και ο δή­μαρ­χος Ρόδου Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, πως «όλοι οι άν­θρω­ποι επι­θυ­μούν να πε­τύ­χουν, αλλά λίγοι είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να θυ­σιά­σουν, να δου­λέ­ψουν για να πε­τύ­χουν, ή να προ­ε­τοι­μα­στούν για να πε­τύ­χουν».

Η Β’ φάση του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά υλο­ποιεί­ται και λύνει ορι­στι­κά το πρό­βλη­μα υδρο­δό­τη­σης της Νό­τιας Ρόδου, ένα ζή­τη­μα που τα­λαι­πω­ρού­σε κα­τοί­κους και επι­σκέ­πτες.

Στην τε­λι­κή του φάση έχει ει­σέλ­θει και το ερ­γο­στά­σιο επε­ξερ­γα­σί­ας απορ­ριμ­μά­των, ένα έργο πνοής για βιώ­σι­μο και κλι­μα­τι­κά ου­δέ­τε­ρο μέλ­λον, που θα επι­λύ­σει πολλά προ­βλή­μα­τα, αφού πρό­κει­ται για ολο­κλη­ρω­μέ­νο μο­ντέ­λο δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των.

Η έντα­ξη της Ρόδου, πρώ­της πόλης μά­λι­στα σε όλη την Ελ­λά­δα, στο πρό­γραμ­μα Έξυ­πνων Πό­λε­ων (Smart Cities) με εξα­σφα­λι­σμέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση 3.267.000 ευρώ, επεν­δύ­ο­ντας σε συ­στή­μα­τα και υπο­δο­μές για ένα βιώ­σι­μο και πρά­σι­νο αστι­κό μέλ­λον, συ­νε­πι­κου­ρεί να κα­τα­στεί η Ρόδος πιο αν­θρώ­πι­νη, πε­ρισ­σό­τε­ρο τε­χνο­λο­γι­κά ευ­φυ­ής και αν­θε­κτι­κή απέ­να­ντι στις προ­κλή­σεις.

Ασφαλ­το­στρώ­σεις, που εί­χα­με χρό­νια να δούμε να υλο­ποιού­νται, αγρο­τι­κές οδο­ποι­ί­ες, παι­δι­κές χαρές και έργα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, αρ­χί­ζουν να δη­μιουρ­γούν ένα δια­φο­ρε­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον που τόσο ανά­γκη είχε ο τόπος μας.

Είναι βέ­βαιο πως οι ανά­γκες είναι πολ­λές, πο­λύ­πλο­κες και έχουν πα­ρελ­θόν. Οφεί­λου­με όλοι να στε­κό­μα­στε πά­ντο­τε κρι­τι­κά απέ­να­ντι στις το­πι­κές αρχές διεκ­δι­κώ­ντας όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα, αντι­λαμ­βα­νό­με­νοι τις συν­θή­κες που επι­κρα­τούν, σε εθνι­κό και πα­γκό­σμιο επί­πε­δο, χωρίς να μη­δε­νί­ζου­με. Αυτή την κρι­τι­κή στάση θα συ­νε­χί­σου­με αξιο­λο­γώ­ντας τα πρό­σω­πα και την προ­σφο­ρά τους. Το οφεί­λου­με κυ­ρί­ως στα παι­διά μας και δεν θα παί­ξου­με το μέλ­λον τους στα ζάρια.