Βασιλεία Μαρουλλάκη: Αυξημένο κόστος, συγκρατημένη κατανάλωση και νέες απαιτήσεις για την εστίαση

• Η Ρο­δί­τισ­σα επι­χει­ρη­μα­τί­ας μιλά στη «δ» για την του­ρι­στι­κή σεζόν, το αυ­ξη­μέ­νο λει­τουρ­γι­κό κό­στος των επι­χει­ρή­σε­ων εστί­α­σης και τον Α.Ο. Κα­λα­βαρ­δών στο επί­κε­ντρο της κοι­νω­νι­κής της δρά­σης: «Χρειά­ζε­ται στή­ρι­ξη ο ερα­σι­τε­χνι­κός αθλη­τι­σμός στα χωριά»

Σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία η εστί­α­ση κα­λεί­ται να λει­τουρ­γή­σει σε ένα ιδιαί­τε­ρα απαι­τη­τι­κό οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον, με το λει­τουρ­γι­κό κό­στος, τις τιμές των πρώ­των υλών, την ενέρ­γεια, τις ασφα­λι­στι­κές και φο­ρο­λο­γι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και τις υπο­χρε­ώ­σεις των επι­χει­ρή­σε­ων να αυ­ξά­νο­νται, η ει­κό­να της αγο­ράς αλ­λά­ζει και μαζί της αλ­λά­ζει και η κα­τα­να­λω­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Ο επι­σκέ­πτης εξα­κο­λου­θεί να ανα­ζη­τά την καλή εμπει­ρία στις δια­κο­πές του, όμως πλέον είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σε­κτι­κός στις επι­λο­γές και στις δα­πά­νες του.

Για τις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουν σή­με­ρα οι επαγ­γελ­μα­τί­ες της εστί­α­σης, τη φε­τι­νή του­ρι­στι­κή σεζόν στη Ρόδο στον συ­γκε­κρι­μέ­νο κλάδο, την αλ­λα­γή στις κα­τα­να­λω­τι­κές συ­νή­θειες αλλά και τη δύ­σκο­λη εξί­σω­ση της βιω­σι­μό­τη­τας μιας επι­χεί­ρη­σης, μιλά στη «δ» η επι­χει­ρη­μα­τί­ας Βα­σι­λεία Μα­ρουλ­λά­κη, η οποία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον χώρο της εστί­α­σης στην πε­ριο­χή της Αρ­χαί­ας Κα­μεί­ρου.

Η συ­ζή­τη­ση, ωστό­σο, δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην επαγ­γελ­μα­τι­κή της δρα­στη­ριό­τη­τα. Η Βα­σι­λεία Μα­ρουλ­λά­κη μία γυ­ναί­κα ιδιαί­τε­ρα δρα­στή­ρια και δυ­να­μι­κή, έχει επι­λέ­ξει τα τε­λευ­ταία χρό­νια να συμ­με­τέ­χει ενερ­γά και στα κοινά του χω­ριού της, μέσα από την ενα­σχό­λη­σή της με τον Α.Ο. Κα­λα­βαρ­δών, όπου κα­τέ­χει τη θέση της ταμία. Μια ενα­σχό­λη­ση που, όπως εξη­γεί, ξε­κί­νη­σε από την αγάπη για τον τόπο της και την επι­θυ­μία να στη­ρί­ξει έναν αθλη­τι­κό σύλ­λο­γο που απο­τε­λεί ση­μείο ανα­φο­ράς για την το­πι­κή κοι­νω­νία.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή της ανα­φέ­ρε­ται στις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν σή­με­ρα τα ερα­σι­τε­χνι­κά σω­μα­τεία, στην ανά­γκη με­γα­λύ­τε­ρης στή­ρι­ξης από την το­πι­κή κοι­νω­νία, αλλά και στη ση­μα­σία του να πα­ρα­μέ­νουν τα παι­διά και οι νέοι κοντά στον αθλη­τι­σμό. Για την ίδια, η προ­σπά­θεια να κρα­τη­θεί ζω­ντα­νός ένας αθλη­τι­κός σύλ­λο­γος σε ένα χωριό έχει την ίδια βάση με την προ­σπά­θεια να δια­τη­ρη­θεί μια επι­χεί­ρη­ση: κα­θη­με­ρι­νή δου­λειά, συ­νέ­πεια, επι­μο­νή και αγάπη γι’ αυτό που κά­νεις.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Κυρία Μα­ρουλ­λά­κη, πώς απο­τι­μά­τε ως επαγ­γελ­μα­τί­ας της εστί­α­σης τη φε­τι­νή του­ρι­στι­κή σεζόν; Είστε χρό­νια στον χώρο και έχετε μια πολύ καλή ει­κό­να της αγο­ράς. Ποια είναι η αί­σθη­σή σας για την κί­νη­ση και την κα­τα­νά­λω­ση;

Η φε­τι­νή σεζόν κυρία Πα­μπρή, θα έλεγα ότι είχε κί­νη­ση, όμως η ει­κό­να που αφή­νει δεν είναι απα­ραί­τη­τα ανά­λο­γη με τον αριθ­μό των επι­σκε­πτών. Ο κό­σμος βγαί­νει, υπάρ­χει του­ρι­σμός, υπάρ­χει εν­δια­φέ­ρον, αλλά βλέ­που­με με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή στην κα­τα­νά­λω­ση. Ο πε­λά­της πλέον σκέ­φτε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο τι θα πα­ραγ­γεί­λει, πόσο θα πλη­ρώ­σει και αν αυτό που θα επι­λέ­ξει αξί­ζει τα χρή­μα­τά του.

Για εμάς τους επαγ­γελ­μα­τί­ες της εστί­α­σης αυτό ση­μαί­νει ότι πρέ­πει κα­θη­με­ρι­νά να προ­σπα­θού­με να προ­σφέ­ρου­με καλή ποιό­τη­τα, σωστή εξυ­πη­ρέ­τη­ση και μια συ­νο­λι­κή εμπει­ρία που να δι­καιο­λο­γεί την επι­λο­γή του πε­λά­τη.

• Βλέ­πε­τε αλ­λα­γή στην κα­τα­να­λω­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά των πε­λα­τών στην εστί­α­ση; Ανέ­κα­θεν γνω­ρί­ζα­με ότι συ­γκε­κρι­μέ­νες εθνι­κό­τη­τες ήταν πιο συ­γκρα­τη­μέ­νες στις δα­πά­νες τους. Σή­με­ρα η οι­κο­νο­μι­κή συ­γκυ­ρία έχει «συ­μπα­ρα­σύ­ρει» και αγο­ρές που στο πα­ρελ­θόν ήταν πιο ανοι­κτο­χέ­ρη­δες;

Σί­γου­ρα υπάρ­χει αλ­λα­γή. Και θα έλεγα ότι πλέον δεν μπο­ρού­με να μι­λά­με τόσο εύ­κο­λα για «ανοι­κτο­χέ­ρη­δες» και «συ­γκρα­τη­μέ­νους» πε­λά­τες ανά­λο­γα με την εθνι­κό­τη­τά τους. Η γε­νι­κό­τε­ρη οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση έχει επη­ρε­ά­σει σχε­δόν όλους.

Ο επι­σκέ­πτης μπο­ρεί να συ­νε­χί­ζει να θέλει να απο­λαύ­σει τις δια­κο­πές του, αλλά κάνει κα­λύ­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση των χρη­μά­των του. Μπο­ρεί να επι­λέ­ξει να βγει για φα­γη­τό, αλλά ίσως να πε­ριο­ρί­σει τις εξό­δους του ή να είναι πιο προ­σε­κτι­κός στο τι θα πα­ραγ­γεί­λει. Αυτό το βλέ­που­με πλέον σε ένα με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι της πε­λα­τεί­ας..

• Έχει αλ­λά­ξει ο τρό­πος με τον οποίο επι­λέ­γει πλέον ο επι­σκέ­πτης πού θα φάει; Είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σε­κτι­κός στις τιμές, συ­γκρί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο και πε­ριο­ρί­ζει τις εξό­δους του;

Ναι, θεωρώ ότι ο πε­λά­της είναι πολύ πιο ενη­με­ρω­μέ­νος και πολύ πιο προ­σε­κτι­κός. Έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να δει τιμές, κρι­τι­κές, φω­το­γρα­φί­ες, μενού και να συ­γκρί­νει επι­χει­ρή­σεις πριν απο­φα­σί­σει. Πι­στεύω όμως ότι δεν κοι­τά­ζει μόνο την τιμή. Θέλει να αι­σθαν­θεί ότι παίρ­νει κάτι που αξί­ζει τα χρή­μα­τά του. Η σχέση ποιό­τη­τας και τιμής έχει γίνει πολύ ση­μα­ντι­κή. Αν μια επι­χεί­ρη­ση προ­σφέ­ρει καλό φα­γη­τό, σωστή εξυ­πη­ρέ­τη­ση και μια όμορ­φη εμπει­ρία, ο πε­λά­της θα το εκτι­μή­σει. Αλλά πλέον δύ­σκο­λα θα πλη­ρώ­σει απλώς επει­δή μια επι­χεί­ρη­ση βρί­σκε­ται σε του­ρι­στι­κή πε­ριο­χή.

• Πόσο δύ­σκο­λο είναι για μία επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης να πα­ρα­μέ­νει σή­με­ρα βιώ­σι­μη, έχο­ντας να αντι­με­τω­πί­σει το αυ­ξη­μέ­νο λει­τουρ­γι­κό κό­στος, την ενέρ­γεια, τις πρώ­τες ύλες, τους μι­σθούς, τη φο­ρο­λο­γία και τις ασφα­λι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις;

Είναι πραγ­μα­τι­κά δύ­σκο­λο. Η εστί­α­ση έχει πάρα πολλά έξοδα και αρ­κε­τά από αυτά δεν είναι εύ­κο­λο να πε­ριο­ρι­στούν. Έχεις το κό­στος των πρώ­των υλών, την ενέρ­γεια, τους μι­σθούς, τις ασφα­λι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, τη φο­ρο­λο­γία, τα λει­τουρ­γι­κά έξοδα και πα­ράλ­λη­λα πρέ­πει να δια­τη­ρείς την ποιό­τη­τα. Το δύ­σκο­λο είναι ότι ο επαγ­γελ­μα­τί­ας βρί­σκε­ται στη μέση. Από τη μία αυ­ξά­νο­νται τα έξοδά του και από την άλλη δεν μπο­ρεί να αυ­ξά­νει συ­νε­χώς τις τιμές, γιατί γνω­ρί­ζει ότι ο πε­λά­της έχει και αυτός τις δικές του οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες.

Γι’ αυτό χρειά­ζε­ται πολύ προ­σε­κτι­κή δια­χεί­ρι­ση. Δεν αρκεί πλέον να έχεις κόσμο στο μα­γα­ζί. Πρέ­πει στο τέλος της ημέ­ρας και στο τέλος της σεζόν να βγαί­νουν τα νού­με­ρα.

• Πόσο έχουν αυ­ξη­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια οι τιμές των πρώ­των υλών και κατά πόσο μπο­ρεί μία επι­χεί­ρη­ση να απορ­ρο­φή­σει αυτές τις αυ­ξή­σεις χωρίς να τις με­τα­κυ­λή­σει στον πε­λά­τη;

Οι αυ­ξή­σεις στις πρώ­τες ύλες έχουν γίνει αι­σθη­τές σε ολό­κλη­ρο τον κλάδο. Υπάρ­χουν προ­ϊ­ό­ντα που έχουν αυ­ξη­θεί ση­μα­ντι­κά και αυτό επη­ρε­ά­ζει άμεσα το κό­στος ενός πιά­του. Μια επι­χεί­ρη­ση μπο­ρεί να απορ­ρο­φή­σει ένα μέρος των αυ­ξή­σε­ων, αλλά δεν μπο­ρεί να το κάνει επ’ αό­ρι­στον. Κά­ποια στιγ­μή, αν αυ­ξά­νο­νται συ­νε­χώς τα έξοδα και κρα­τάς τις τιμές στα­θε­ρές, η επι­χεί­ρη­ση επι­βα­ρύ­νε­ται υπερ­βο­λι­κά. Το ζη­τού­με­νο είναι να υπάρ­χει ισορ­ρο­πία. Να μην επι­βα­ρύ­νε­ται υπερ­βο­λι­κά ο πε­λά­της, αλλά ταυ­τό­χρο­να να μπο­ρεί και η επι­χεί­ρη­ση να λει­τουρ­γεί με αξιο­πρέ­πεια και να προ­σφέ­ρει την ποιό­τη­τα που θέλει.

• Δρα­στη­ριο­ποιεί­στε πολύ ενερ­γά τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην πο­δο­σφαι­ρι­κή ομάδα του χω­ριού σας, τον Α.Ο. Κα­λα­βαρ­δών, και μά­λι­στα από τη θέση της ταμία. Πώς προ­έ­κυ­ψε αυτή η ενα­σχό­λη­ση;

Η ενα­σχό­λη­σή μου με τον Α.Ο. Κα­λα­βαρ­δών προ­έ­κυ­ψε μέσα από την αγάπη μου για το χωριό και την επι­θυ­μία μου να βοη­θή­σω έναν σύλ­λο­γο που απο­τε­λεί κομ­μά­τι της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Οι ομά­δες των χω­ριών δεν είναι μόνο το πο­δό­σφαι­ρο. Είναι ένας χώρος όπου συ­να­ντιού­νται άν­θρω­ποι, δη­μιουρ­γού­νται φι­λί­ες και κυ­ρί­ως υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα να έρ­θουν τα παι­διά κοντά στον αθλη­τι­σμό.

Όταν μου ζη­τή­θη­κε να βοη­θή­σω, σκέ­φτη­κα ότι εφό­σον μπορώ να προ­σφέ­ρω κάτι, αξί­ζει να το κάνω. Και από τη στιγ­μή που μπήκα στη δια­δι­κα­σία, προ­σπά­θη­σα να είμαι όσο πιο συ­νε­πής και υπεύ­θυ­νη μπορώ.

• Πώς σας αντι­με­τώ­πι­σαν αρ­χι­κά οι άν­θρω­ποι της ομά­δας; Υπήρ­ξε κά­ποια επι­φύ­λα­ξη επει­δή μια γυ­ναί­κα μπήκε ενερ­γά στη διοί­κη­ση ενός πο­δο­σφαι­ρι­κού σω­μα­τεί­ου, σε έναν χώρο που πα­ρα­δο­σια­κά κυ­ριαρ­χεί­ται από άν­δρες; Στην πο­ρεία αι­σθαν­θή­κα­τε ότι χρειά­στη­κε να απο­δεί­ξε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρα λόγω του ό,τι είστε γυ­ναί­κα;

Το πο­δό­σφαι­ρο πράγ­μα­τι πα­ρα­δο­σια­κά είναι ένας χώρος όπου «αν­δρο­κρα­τεί­ται», όμως θεωρώ ότι τα πράγ­μα­τα αλ­λά­ζουν. Προ­σω­πι­κά δεν θέ­λη­σα ποτέ να μπω στη δια­δι­κα­σία να απο­δεί­ξω κάτι επει­δή είμαι γυ­ναί­κα. Ήθελα απλώς να κάνω σωστά τη δου­λειά που μου ανα­τέ­θη­κε. Όταν ανα­λαμ­βά­νεις μια θέση ευ­θύ­νης, αυτό που τε­λι­κά με­τρά­ει είναι η συ­νέ­πεια, η διά­θε­ση να βοη­θή­σεις και το απο­τέ­λε­σμα. Είτε είσαι άν­δρας είτε γυ­ναί­κα.

Αν υπήρ­χαν στην αρχή κά­ποιες επι­φυ­λά­ξεις, θεωρώ ότι αυτές ξε­περ­νιού­νται στην πράξη. Όταν ο άλλος βλέ­πει ότι είσαι εκεί, ότι ασχο­λεί­σαι, ότι εν­δια­φέ­ρε­σαι και ότι προ­σπα­θείς να βοη­θή­σεις, σε αντι­με­τω­πί­ζει με δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο.

• Πόσο δύ­σκο­λο είναι σή­με­ρα για ένα ερα­σι­τε­χνι­κό σω­μα­τείο να επι­βιώ­σει οι­κο­νο­μι­κά;

Είναι πολύ δύ­σκο­λο. Ένα ερα­σι­τε­χνι­κό σω­μα­τείο κυρία Πα­μπρή έχει έξοδα που ο κό­σμος πολ­λές φορές δεν γνω­ρί­ζει. Υπάρ­χουν με­τα­κι­νή­σεις, εξο­πλι­σμός, αγω­νι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, λει­τουρ­γι­κά έξοδα και πολ­λές ακόμη ανά­γκες.

Κι επει­δή μι­λά­με για ερα­σι­τε­χνι­κό αθλη­τι­σμό, οι πόροι είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νοι. Οι άν­θρω­ποι που βρί­σκο­νται στις διοι­κή­σεις προ­σφέ­ρουν πολύ προ­σω­πι­κό χρόνο και πολ­λές φορές κα­λύ­πτουν ανά­γκες με προ­σω­πι­κή ερ­γα­σία και προ­σπά­θεια.

Χρειά­ζε­ται η στή­ρι­ξη της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, των επαγ­γελ­μα­τιών, των αν­θρώ­πων του χω­ριού και φυ­σι­κά η συμ­με­το­χή πε­ρισ­σό­τε­ρων αν­θρώ­πων που αγα­πούν τον αθλη­τι­σμό.

• Τι χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο ένας σύλ­λο­γος όπως ο Α.Ο. Κα­λα­βαρ­δών για να προ­σελ­κύ­σει νέα παι­διά στο πο­δό­σφαι­ρο και να τα κρα­τή­σει στον αθλη­τι­σμό;

Πρώτα απ’ όλα χρειά­ζε­ται να δη­μιουρ­γή­σει ένα πε­ρι­βάλ­λον στο οποίο τα παι­διά θα θέ­λουν να επι­στρέ­φουν. Να αγα­πή­σουν το άθλη­μα, να κά­νουν φί­λους και να αι­σθά­νο­νται ότι ανή­κουν σε μια ομάδα.

Χρειά­ζο­νται σω­στοί άν­θρω­ποι δίπλα τους, προ­πο­νη­τές που αγα­πούν αυτό που κά­νουν, υπο­δο­μές και φυ­σι­κά στή­ρι­ξη από τους γο­νείς και την το­πι­κή κοι­νω­νία. Δεν πρέ­πει να βλέ­που­με τον αθλη­τι­σμό μόνο μέσα από το απο­τέ­λε­σμα και τις νίκες. Για ένα παιδί, με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία έχει να μάθει να συ­νερ­γά­ζε­ται, να προ­σπα­θεί, να σέ­βε­ται και να χαί­ρε­ται το παι­χνί­δι.

• Είναι εξί­σου δύ­σκο­λο να κρα­τάς μια επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης όρθια σε μια απαι­τη­τι­κή εποχή και ενερ­γό έναν ερα­σι­τε­χνι­κό αθλη­τι­κό σύλ­λο­γο σε ένα χωριό;

Είναι δύο δια­φο­ρε­τι­κές ευ­θύ­νες, αλλά έχουν κάτι κοινό: χρειά­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια, επι­μο­νή και πολλή προ­σω­πι­κή δου­λειά.

Στην εστί­α­ση έχεις την ευ­θύ­νη μιας επι­χεί­ρη­σης και αν­θρώ­πων που ερ­γά­ζο­νται μαζί σου. Στον αθλη­τι­σμό έχεις την ευ­θύ­νη ενός συλ­λό­γου και, κυ­ρί­ως, την ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στα παι­διά και στην το­πι­κή κοι­νω­νία.

Και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις, όμως, αν δεν υπάρ­χει αγάπη για αυτό που κά­νεις, δύ­σκο­λα μπο­ρείς να συ­νε­χί­σεις. Υπάρ­χουν δυ­σκο­λί­ες, υπάρ­χουν στιγ­μές κού­ρα­σης, αλλά όταν βλέ­πεις ότι η προ­σπά­θειά σου έχει απο­τέ­λε­σμα, παίρ­νεις δύ­να­μη και συ­νε­χί­ζεις.