Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι Μέρες Μνήμης και Δημοκρατίας στη Λέρο

Ν. Σα­ντο­ρι­νιός: Στην εποχή που ο Φα­σι­σμός έχει ση­κώ­σει κε­φά­λι, οφεί­λου­με όλοι να πά­ρου­με θέση, χωρίς αμ­φι­ση­μί­ες»

Με επι­τυ­χία ολο­κλη­ρώ­θη­καν οι Ημέ­ρες Μνή­μης και Δη­μο­κρα­τί­ας στη Λέρο. Το τε­τρα­ή­με­ρο 7-10 Ιου­νί­ου, αφιε­ρω­μέ­νο στην εξι­στό­ρη­ση γε­γο­νό­των και προ­σω­πι­κών εμπει­ριών από όσους και όσες έζη­σαν την θη­ριω­δία της χού­ντας των συ­νταγ­μα­ταρ­χών, πε­ρι­λάμ­βα­νε τη διε­ξα­γω­γή Συ­μπο­σί­ου με θέμα «Ισχυ­ρή Δη­μο­κρα­τία- Αντί­βα­ρο στο Φα­σι­σμό», με τη συμ­με­το­χή αν­θρώ­πων του πνεύ­μα­τος, μου­σι­κές εκ­δη­λώ­σεις με κο­ρύ­φω­μα την συ­ναυ­λία από το μου­σι­κό σχήμα «Ρω­μιο­σύ­νη», υπό τη διεύ­θυν­ση του Χρή­στου Λε­ο­ντή και πε­ρι­η­γή­σεις στο μαρ­τυ­ρι­κό νησί της Λέρου και στους τό­πους εξο­ρί­ας Λακκί και Παρ­θέ­νι.

Οι Μέρες Μνή­μης και Δη­μο­κρα­τί­ας ανα­βί­ω­σαν φέτος, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρό­νια που είχαν παυ­θεί, με πρω­το­βου­λία του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Αι­γαί­ου και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, Γιάν­νη Γιαν­νέ­λη και του Υφυ­πουρ­γού Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, Νε­κτά­ριου Σα­ντο­ρι­νιού και τη συμ­με­το­χή του ΣΦΕΑ και του Δήμου Λέρου.

Ο Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός, στο χαι­ρε­τι­σμό του, υπο­γράμ­μι­σε πως «Από το Λακκί και το Παρ­θέ­νι Λέρου, την Μπου­μπου­λί­νας 18, τη Μέρ­λιν, το ΕΑΤ- ΕΣΑ, τη Μα­κρό­νη­σο και τη  Γυάρο, την Ακρο­ναυ­πλία, το Χαι­δά­ρι, την Κέρ­κυ­ρα και την Και­σα­ρια­νή ξε­κι­νά και δια­κλα­δώ­νε­ται μια λεπτή γραμ­μή που μας φέρ­νει ως το σή­με­ρα. Αυτοί οι τόποι είναι η Ιστο­ρία μας, αυτοί οι άν­θρω­ποι είναι τα δικά μας πα­ρα­δείγ­μα­τα αγώνα και αυ­το­θυ­σί­ας.

Στην εποχή που ο Φα­σι­σμός έχει ση­κώ­σει κε­φά­λι, στην εποχή που αίμα χύ­νε­ται από χέρια νο­σταλ­γών της Χού­ντας και των Ναζί, οφεί­λου­με όλοι να πά­ρου­με θέση. Οφεί­λου­με να δη­λώ­σου­με σε ποιο με­τε­ρί­ζι στε­κό­μα­στε χωρίς αμ­φι­ση­μί­ες, χωρίς υπεκ­φυ­γές, χωρίς αν, χωρίς γε­λοί­ες θε­ω­ρί­ες περί ανα­λο­γι­κό­τη­τας ηλι­κί­ας και ιστο­ρι­κής γνώ­σης. Αυτή η χώρα έχει πε­ρά­σει πολλά και ενώ τα τραύ­μα­τα στα σώ­μα­τα έχουν επου­λω­θεί, οι ψυχές ακόμη πο­νά­νε. Από σε­βα­σμό, από θαυ­μα­σμό, από ανα­γνώ­ρι­ση, από ηθική υπο­χρέ­ω­ση, από χρέος απέ­να­ντι στα ιδα­νι­κά της Δη­μο­κρα­τί­ας και της Ελευ­θε­ρί­ας, εμείς, με υπο­μο­νή, επι­μο­νή και προ­σπά­θεια, δε θα αφή­σου­με τί­πο­τα να θα­φτεί στο χρόνο. Το χρω­στά­με άλ­λω­στε στις επό­με­νες γε­νιές».

«Οι Μέρες Μνή­μης και Δη­μο­κρα­τί­ας δη­λώ­νουν ότι η ιστο­ρι­κή μνήμη πρέ­πει να φυ­λάσ­σε­ται, να κα­τα­γρά­φε­ται, να δι­δά­σκε­ται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, και να αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν κλη­ρο­δό­τη­μα αξιών και ήθους. Αυτές τις μέρες που το αβγό του φι­διού έχει εκ­κο­λα­φθεί και που η κυ­ρί­αρ­χη τάση της με­τα­μο­ντέρ­νας αυτής πε­ριό­δου είναι η ισο­πέ­δω­ση, ο συμ­ψη­φι­σμός και η θε­ω­ρία των δυο άκρων, έχου­με συλ­λο­γι­κή ευ­θύ­νη να μην αφή­σου­με τί­πο­τα ανεί­πω­το και να μην αφή­σου­με τί­πο­τα να ξε­χα­στεί, από εκεί­νες τις μαύ­ρες επο­χές των διωγ­μών, των δο­λο­φο­νιών, της κα­τά­λυ­σης της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Γιατί αν θέ­λου­με να στα­θού­με, αντι­κει­με­νι­κά, απέ­να­ντι στην Ιστο­ρία δεν πρέ­πει να αφή­σου­με ούτε μια μαρ­τυ­ρία από εκεί­να τα Πέ­τρι­να Χρό­νια που να μην απο­τυ­πω­θεί, που να μην μεί­νει πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τις νε­ό­τε­ρες γε­νιές, ώστε να κα­τα­νο­ή­σουν βαθιά, δια στό­μα­τος όσων έζη­σαν τις θη­ριω­δί­ες, τι ση­μαί­νει να είσαι ένας δη­μο­κρά­της πο­λί­της που αρ­νεί­σαι να βλέ­πεις τη χώρα σου, έρ­μαιο στις ορέ­ξεις φα­σι­στοει­δών, κα­τα­κτη­τών, δι­κτα­τό­ρων, δω­σί­λο­γων, ταγ­μα­τα­σφα­λι­τών, βα­σα­νι­στών».

Ενώ ανα­κοί­νω­σε πως, «Σαν Υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής θεωρώ υπο­χρέ­ω­σή μου να κα­θιε­ρω­θεί η θε­σμο­θέ­τη­ση σε ετή­σια, επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη και στα­θε­ρά επι­δο­τού­με­νή δράση από το ΠΔΕ της ΓΓΑιΝΠ, των Ημε­ρών Μνή­μης και Δη­μο­κρα­τί­ας, πάντα με την συμ­βο­λή του ΣΦΕΑ. Για αυτό το λόγο ήδη ετοι­μά­ζε­ται η σχε­τι­κή Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση που θα κα­το­χυ­ρώ­σει πλή­ρως τις Μέρες Μνή­μης ως θεσμό του Υπουρ­γεί­ου Ναυ­τι­λί­ας».

Τέλος, ο Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός τό­νι­σε πως «Εκτι­μά­ται ότι με­τα­ξύ 1928 και 1971, χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν συ­νο­λι­κά 29 νησιά του Αι­γαί­ου ως τόποι εξο­ρί­ας και φυ­λα­κής: Άγιος Ευ­στρά­τιος, Αί­γι­να, Γαύ­δος, Γυά­ρος, Θήρα, Ικα­ρία, Λέρος, Λή­μνος, Μα­κρό­νη­σος, Νάξος, Πάρος, Σα­μο­θρά­κη, Σκύ­ρος, Τρί­κε­ρι, Φο­λέ­γαν­δρος, Φούρ­νοι, κα. Νησιά που πολύ πριν γί­νουν ιδα­νι­κοί του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί, για εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες, απο­τε­λέ­σαν τό­πους εξο­ρί­ας, βα­σα­νι­στη­ρί­ων και φυ­λα­κών για χι­λιά­δες αγω­νι­στές της Ελευ­θε­ρί­ας.

Ση­μα­ντι­κή ήταν η στάση των τότε κα­τοί­κων απέ­να­ντι στους αν­θρώ­πους αυ­τούς που βί­ω­ναν τον εγκλει­σμό, τη βία και την απο­μό­νω­ση. Είναι πολ­λές οι μαρ­τυ­ρί­ες που έχουν κα­τα­γρα­φεί και που πε­ρι­γρά­φουν το πώς πρό­σφε­ραν απλό­χε­ρα από τα λι­γο­στά υπάρ­χο­ντά τους, ώστε να αντι­με­τω­πι­στεί η πείνα, η ασθέ­νεια, η κα­κου­χία. Το ίδιο εκεί­νο σθέ­νος και η αν­θρω­πιά ήταν που ανα­βί­ω­σε, το κα­λο­καί­ρι του 2015, όταν οι νη­σιώ­τες μας υπο­δέ­χτη­καν και αγκά­λια­σαν στα ίδια μαρ­τυ­ρι­κά νησιά, πλή­θος ανέ­στιων και ανή­μπο­ρων αν­θρώ­πων, θύ­μα­τα της πα­ρά­λο­γης βίας, δι­δά­σκο­ντας την Ευ­ρώ­πη την πα­ναν­θρώ­πι­νη αξία της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και απο­δει­κνύ­ο­ντας τον πραγ­μα­τι­κό πλού­το των νη­σιών: τους ίδιους τους κα­τοί­κους τους».