«Ο κόσμος της Ρόδου έκανε το μαύρο της ΕΡΑ Ρόδου δικό του αγώνα»

Το σημε­ρινό πρωινό ήταν ευοίωνο για την Δημο­κρα­τία και την Ελευ­θε­ρία του τύπου. Η μέρα της 11ης Ιουνίου 2015 θα μείνει στην ιστορία σαν η μέρα που εξέ­πεμψε και πάλι η ΕΡΤ, η δημόσια τηλε­ό­ραση αυτής της χώρας μετά το μαύρο της ντροπής, μετά το κλεί­σιμο των μικρο­φώ­νων από αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις και μετά από τις τόσες άνομες προ­σπά­θειες της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης να κόψει και να ράψει στα μέτρα της την Δημο­σιο­γρα­φία.

Ο αγώνας για μια ανοιχτή ΕΡΤ, ελεύ­θερη και δημο­κρα­τική λει­τουρ­γούσα δεν ήταν μόνο ο αγώνας των δημο­σιο­γρά­φων, ή μόνο των κομ­μά­των που αντι­στά­θη­καν στο μαύρο, ή μόνο του πνευ­μα­τι­κού κόσμου της χώρας, ήταν κατά κύριο λόγο αγώνας που στη­ρί­χτηκε και που γιγα­ντώ­θηκε από τον λαό. Το μαύρο, ενερ­γο­ποί­ησε ένστι­κτα και αντα­να­κλα­στικά που υπάρ­χουν βαθιά ριζω­μένα στην ελλη­νική κοι­νω­νία απέ­να­ντι σε κάθε προ­σπά­θεια να φιμωθεί ο ελεύ­θε­ρος λόγος. Ο λαός ήταν αυτός που κάθε βράδυ υπε­ρα­σπι­ζό­ταν με την παρου­σία του το Ραδιο­μέ­γαρο. Ο λαός ήταν αυτός που έκανε την ΕΡΤ OPEN κύρια φωνή αντί­στα­σης και την ανέ­δειξε ως αντί­παλο δέος στις στη­μέ­νες και υπα­γο­ρευ­μέ­νες κραυγές των κυρί­αρ­χων ΜΜΕ και τις ΝΕΡΙΤ.

Η σημε­ρινή κυβέρ­νηση με το νόμο για την επα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΤ, επι­κύ­ρωσε μια λαϊκή ανάγκη και διεκ­δί­κηση, έναν νόμο που προ­στα­τεύει την ιδέα της δημό­σιας ραδιο­τη­λε­ό­ρα­σης, που εγγυά­ται την αντι­κει­με­νι­κό­τητα, τη συμ­με­τοχή των πολιτών και την πολυ­φω­νία. Είμαστε περή­φα­νοι σαν Αρι­στερά και σαν μέλη του Κοι­νο­βου­λίου μια τέτοια μέρα δικαί­ω­σης και νίκης των αγώνων της κοι­νω­νίας και της δημο­κρα­τίας.

Χαι­ρε­τίζω από την πλευρά μου, σαν πολίτης, σαν τηλε­θε­α­τής και σαν μέλος της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φίας που υπε­ρα­σπί­στηκε την δημόσια τηλε­ό­ραση και ραδιο­φω­νία και έκανε πράξη την επα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΤ και όλων των προ­γραμ­μά­των της, τηλε­ο­πτι­κών και ραδιο­φω­νι­κών.

Σαν βου­λευ­τής της Δωδε­κα­νή­σου και σαν κάτοι­κος της Ρόδου, νιώθω ιδιαί­τερη συγκί­νηση για την επα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΑ Ρόδου. Πλήθος κόσμου του νησιού πάλεψε, στήριξε, αντι­στά­θηκε στη σίγαση της ΕΡΑ Ρόδου, υπε­ρα­σπί­στηκε τις «πει­ρα­τι­κές» της εκπο­μπές και έκανε το μαύρο της ΕΡΑ δικό του αγώνα. Η επα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΑ έχει μεγάλη σημασία για τα νησιά μας αλλά ακόμη μεγα­λύ­τερη για τους εργα­ζό­με­νους της ίδιας της ΕΡΑ Ρόδου, που μέσα σε ένα βράδυ βρέ­θη­καν απο­λυ­μέ­νοι και ταυ­τό­χρονα, υπό­λο­γοι για τον εξο­πλι­σμό του σταθμού που κανένας δεν πήγε να παρα­λά­βει. Αυτοί οι εργα­ζό­με­νοι κρά­τη­σαν με νύχια και με δόντια τη φωνή της Δωδε­κα­νή­σου ζωντανή στα ερτζιανά, όσο κι αν η Διοί­κηση της ΝΕΡΙΤ προ­σπά­θησε να τους φιμώσει κατε­βά­ζο­ντας τους δια­κό­πτες του ρεύ­μα­τος. Έχω την βαθιά πεποί­θηση ότι το σημε­ρινό πρώτο σήμα της ΕΡΑ Ρόδου είναι το μήνυμα της ελεύ­θε­ρης, αδέ­σμευ­της, δημο­κρα­τι­κής, δημό­σιας ραδιο­φω­νίας που αντηχεί σε όλα τα νησιά μας, σε όλες τις θάλασ­σές μας.

Εύχομαι και ελπίζω όλες οι προσ­δο­κίες για τη νέα ΕΡΤ να πραγ­μα­τω­θούν. Ο αγώνας μας δεν τελειώ­νει εδώ: οφεί­λουμε να διεκ­δι­κούμε καθη­με­ρινά την καλύ­τερη, εγκυ­ρό­τερη και πιο αδέ­σμευτη ενη­μέ­ρωση που αξίζει στη Δημο­κρα­τία μας και τον πολι­τι­σμό μας.