Εγκαταλείποντας τον πολιτισμό

Σχό­λια (από κοι­νο­βου­λευ­τι­κό και  πα­νε­πι­στη­μια­κό) δια­χω­ρι­σμού αν­θρώ­πων για «αλ­λό­θρη­σκους κάπου στην Αφρι­κή  και  χρι­στια­νούς, λευ­κούς, Ευ­ρω­παί­ους, που είναι από εμάς, προ­έρ­χο­νται από εμάς…» , δεί­χνουν κατά πόσο ο ρα­τσι­σμός έχει δια­πο­τί­ζει την κά­λυ­ψη του πο­λέ­μου σαν κη­λί­δα που δεν λέει να φύγει. Τι μπο­ρεί να συμ­βαί­νει στις ψυχές κά­ποιων αν­θρώ­πων, τι μπο­ρεί να πήγε τόσο λάθος στη ζωή τους και με­τα­τρέ­πο­νται σε ρα­τσι­στές και ξε­χω­ρί­ζουν αν­θρώ­πους σε «κα­νο­νι­κούς» και «όχι κα­νο­νι­κούς». Αν η συ­μπά­θειά μας ενερ­γο­ποιεί­ται μόνο για να κα­λω­σο­ρί­σου­με αν­θρώ­πους που μοιά­ζουν με εμάς ή προ­σεύ­χο­νται σαν εμάς, τότε εί­μα­στε κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να ανα­πα­ρά­γου­με τον ίδιο τον στενό, ανί­δεο εθνι­κι­σμό που προ­ω­θεί ο πό­λε­μος. Αν απο­φα­σί­σου­με να βοη­θή­σου­με τους Ου­κρα­νούς μόνο και μόνο επει­δή μοιά­ζουν με «εμάς» ή ντύ­νο­νται όπως «εμείς» ή προ­σεύ­χο­νται όπως «εμείς» ή αν κρα­τή­σου­με τη βο­ή­θειά μας απο­κλει­στι­κά για αυ­τούς ενώ αρ­νού­μα­στε την ίδια βο­ή­θεια σε άλ­λους, τότε όχι μόνο έχου­με επι­λέ­ξει λάθος λό­γους για να βοη­θή­σου­με τον συ­νάν­θρω­πο μας, αλλά έχου­με επί­σης δεί­ξει ότι εγκα­τα­λεί­που­με τον πο­λι­τι­σμό και επι­λέ­γου­με τη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Ο άμοι­ροι λαοί, σή­με­ρα ο Ου­κρα­νι­κός, χθες ο Γιου­γκο­σλα­βι­κός και ο Συ­ρια­κός, οι Ιρα­κι­νοί, οι Αφ­γα­νοί, κόκ­κι­νοι, κί­τρι­νοι και μαύ­ροι σε  ποιους Θεούς να απευ­θυν­θούν να τους πα­ρη­γο­ρή­σουν; Πά­ντως όχι στους επί­γειους. Σε αυ­τούς που τους ξε­χω­ρί­ζουν σε πραγ­μα­τι­κούς αν­θρώ­πους και μη, σε αυ­τούς που τους ξε­χω­ρί­ζουν ανα­λό­γως της φυλής, του χρώ­μα­τος στο δέρμα τους, της θρη­σκεί­ας τους.