Τρία χρόνια από την απώλεια του Νεκτάριου Σαντορινιού

• Το πο­λι­τι­κό απο­τύ­πω­μα και η πα­ρα­κα­τα­θή­κη του στα νησιά

Τρία χρό­νια συ­μπλη­ρώ­νο­νται την Πα­ρα­σκευή από την απώ­λεια του Νε­κτά­ριου Σα­ντο­ρι­νιού, ενός πο­λι­τι­κού που άφησε ισχυ­ρό και με­τρή­σι­μο απο­τύ­πω­μα στη Δω­δε­κά­νη­σο και στη νη­σιω­τι­κή πο­λι­τι­κή της χώρας. Ο Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός έφυγε από τη ζωή στις 13 Φε­βρουα­ρί­ου 2023, σε ηλι­κία μόλις 50 ετών, έπει­τα από γεν­ναία μάχη με τον καρ­κί­νο.

Η πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή

Γεν­νη­μέ­νος στη Ρόδο στις 17 Μαΐου 1972, με κα­τα­γω­γή από τη Σύμη, σπού­δα­σε Χη­μι­κός Μη­χα­νι­κός στο Εθνι­κό Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο και ερ­γά­στη­κε για χρό­νια τόσο στον ιδιω­τι­κό όσο και στον δη­μό­σιο τομέα, κυ­ρί­ως σε πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές με­λέ­τες και σε συγ­χρη­μα­το­δο­τού­με­να ανα­πτυ­ξια­κά προ­γράμ­μα­τα.

Από το 2000 υπη­ρέ­τη­σε στο Γρα­φείο Προ­γραμ­μα­τι­σμού του Δήμου Ρόδου, συμ­με­τέ­χο­ντας ενερ­γά στη δια­μόρ­φω­ση και έντα­ξη έργων σε ευ­ρω­παϊ­κά και εθνι­κά χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία. Η πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή ήταν άρ­ρη­κτα δε­μέ­νη με την Αρι­στε­ρά και τα νησιά. Διε­τέ­λε­σε μέλος της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, συ­ντο­νι­στής της Νο­μαρ­χια­κής Επι­τρο­πής Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, πε­ρι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος Νο­τί­ου Αι­γαί­ου (2012-2014) και εκλέ­χθη­κε βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου στις εκλο­γές του 2015 και του 2019. Από τον Νο­έμ­βριο του 2016 ανέ­λα­βε υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, ενώ από τον Αύ­γου­στο του 2018 έως τον Ιού­λιο του 2019 διε­τέ­λε­σε ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός.

Στα χρό­νια των μνη­μο­νί­ων και της αυ­στη­ρής δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης, ο Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός βρέ­θη­κε στην πρώτη γραμ­μή διεκ­δι­κή­σε­ων για κρί­σι­μα έργα υπο­δο­μής στη Ρόδο και στα νησιά.

Άφησε το στίγ­μα του στα νησιά

Πα­ρα­δείγ­μα­τα απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας πο­λι­τι­κής το Με­τα­φο­ρι­κό Ισο­δύ­να­μο, οι αφα­λα­τώ­σεις στα νησιά, ο εκ­συγ­χρο­νι­σμός με την προ­μή­θεια πλω­τών σκα­φών του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, η ίδρυ­ση της Ακα­δη­μί­ας Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού (ΑΕΝ) στην Κά­λυ­μνο και βε­βαί­ως σε άμεση συ­νερ­γα­σία με τον Δήμο Ρόδου, η εμπλο­κή του στην ανα­βί­ω­ση της Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης για τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη Ρόδου. Έπει­τα από πο­λύ­μη­νες, επί­πο­νες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της δη­μο­τι­κής αρχής Φ. Χα­τζη­διά­κου με υπουρ­γεία και υπη­ρε­σί­ες, το έργο βγήκε από το «συρ­τά­ρι» και στις 3 Νο­εμ­βρί­ου 2018, στο Κα­στέ­λο, υπε­γρά­φη το Μνη­μό­νιο Συ­να­ντί­λη­ψης, με αφορ­μή τη συ­μπλή­ρω­ση 30 ετών από την έντα­ξη της Ρόδου στον κα­τά­λο­γο Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO, όσο έκλει­ναν και οι λε­πτο­μέ­ρειες για την Προ­γραμ­μα­τι­κή Σύμ­βα­ση. Στην ιστο­ρι­κή εκεί­νη εκ­δή­λω­ση έδω­σαν το «παρών» εκ­πρό­σω­ποι της κυ­βέρ­νη­σης, της αυ­το­διοί­κη­σης και διε­θνών ορ­γα­νι­σμών, δή­μαρ­χοι ιστο­ρι­κών πό­λε­ων της Με­σο­γεί­ου, αλλά και πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα από όλο το φάσμα.

Παρά τις με­τα­γε­νέ­στε­ρες ανα­τρο­πές και την επα­νε­ξέ­τα­ση της σύμ­βα­σης μετά την αλ­λα­γή κυ­βέρ­νη­σης και δη­μο­τι­κής αρχής, η συμ­βο­λή του Νε­κτά­ριου Σα­ντο­ρι­νιού θε­ω­ρεί­ται κα­θο­ρι­στι­κή για τη θε­σμι­κή ωρί­μαν­ση του εγ­χει­ρή­μα­τος.

Το έργο του, ωστό­σο, δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη. Συν­δέ­θη­κε με την πα­ρα­χώ­ρη­ση της Ρο­δια­κής Έπαυ­λης από την ΕΤΑΔ, την ανα­βάθ­μι­ση κόμ­βων και πα­ρα­λια­κών υπο­δο­μών, τον ξύ­λι­νο πε­ζό­δρο­μο στο πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο, την επέ­κτα­ση της νέας μα­ρί­νας, την απο­κα­τά­στα­ση του Λι­με­νι­κού Σταθ­μού Λίν­δου. Πάνω απ’ όλα, όμως, έφερε τη σφρα­γί­δα του στο με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο – ένα μέτρο-τομή για τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα, που συ­νέ­δε­σε ου­σια­στι­κά νησιά και ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, δί­νο­ντας οι­κο­νο­μι­κή ανάσα σε πο­λί­τες και επι­χει­ρή­σεις.

Ο Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός πα­ρέ­μει­νε ενερ­γός και μα­χη­τι­κός μέχρι το τέλος. Αντι­με­τώ­πι­σε την ασθέ­νειά του με αξιο­πρέ­πεια, χωρίς να εγκα­τα­λεί­ψει τον δη­μό­σιο λόγο και την πο­λι­τι­κή του πα­ρου­σία, με­τα­δί­δο­ντας δύ­να­μη και αι­σιο­δο­ξία ακόμη και στις πιο δύ­σκο­λες στιγ­μές.

Στον επι­κή­δειο λόγο του, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Αλέ­ξης Τσί­πρας τον χα­ρα­κτή­ρι­σε «έναν άν­θρω­πο σπά­νιο, έναν σύ­ντρο­φο μα­χη­τή που άφησε ανε­ξί­τη­λο ίχνος», ενώ ο τότε πρό­ε­δρος της Βου­λής Κων­στα­ντί­νος Τα­σού­λας μί­λη­σε για έναν πο­λι­τι­κό έντι­μο, απο­τε­λε­σμα­τι­κό και αφο­σιω­μέ­νο στο δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Τρία χρό­νια μετά την απώ­λειά του, η μνήμη του πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νή μέσα από τα έργα και τις πο­λι­τι­κές που υλο­ποι­ή­θη­καν.

Η από­φα­ση του Δήμου Σύμης να δώσει το όνομά του στο λι­μά­νι του νη­σιού λει­τουρ­γεί ως μια πράξη τιμής και ιστο­ρι­κής δι­καί­ω­σης – το ελά­χι­στο αντί­δω­ρο σε έναν άν­θρω­πο που υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια, ήθος και πάθος τα νησιά και τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα.