«Παλαιάς κοπής»

Ψά­χνο­ντας να βρω την άποψη ενός  άνδρα (έχει πε­ρισ­σό­τε­ρη αξία από μιας γυ­ναί­κας) προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­σθεί τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό «άν­δρας πα­λαιάς κοπής» και να απο­δο­μή­σει την εξυ­πνά­δα Χαϊ­κά­λη πως «επει­δή είμαι αρ­σε­νι­κό πα­λιάς κοπής, οπότε, όταν μια γυ­ναί­κα μου λέει το όχι κι εγώ εν­δια­φέ­ρο­μαι, επι­μέ­νω» έπεσα πάνω στον Χρή­στο Χω­με­νί­δη ο οποί­ος γρά­φει :

“Ο «άν­δρας πα­λαιάς κοπής» δεν έχει την πα­ρα­μι­κρή σχέση με τη θλι­βε­ρή συ­μπε­ρι­φο­ρά τού κυ­ρί­ου Παύ­λου Χαι­κά­λη. Άν­δρας πα­λαιάς κοπής (από­δο­ση ελ­λη­νι­στί του «gentleman”) είναι εκεί­νος που υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη θέση, τις αρχές του -ηθι­κές και αι­σθη­τι­κές- ανε­ξαρ­τή­τως προ­σω­πι­κού κό­στους. Που τι­μά­ει το όνομά του, τις φι­λί­ες του, την εμπι­στο­σύ­νη των άλλων, την ιδιω­τι­κό­τη­τα, τους κα­νό­νες ευ­γε­νούς συ­μπε­ρι­φο­ράς. Που νοιώ­θει τη συ­ντρο­φιά μιας κυ­ρί­ας ως ανε­κτί­μη­το δώρο. Και εάν οποιοσ­δή­πο­τε προ­σβά­λει τη φίλη του ή τον έρωτά του, δεν αρ­κεί­ται στο να ση­κώ­σει απο­δο­κι­μα­στι­κά το φρύδι ή έστω να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί εντό­νως. Παί­ζει και ξύλο. Εάν ο «άν­δρας πα­λαιάς κοπής» τυ­χαί­νει να ξέρει από κομψό ντύ­σι­μο, φα­γη­τό, κρα­σιά, βι­βλία, τέχνη, τόσο το κα­λύ­τε­ρο.”