Ομιλία Δ. Κρεμαστινού κατά τη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων

Πράγ­μα­τι, οι προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της Κυ­βέρ­νη­σης υπήρ­ξαν συ­νέ­χεια των προ­ε­κλο­γι­κών και αναμ­φι­σβή­τη­τα κι­νού­νται προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση. Το θέμα όμως δεν είναι η δή­λω­ση αλλά η υλο­ποί­η­ση των προ­γραμ­μα­τι­κών δη­λώ­σε­ων.

Στην ομι­λία του ο Πρω­θυ­πουρ­γός -με­τα­ξύ άλλων- μί­λη­σε για Κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας και έδωσε ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στην ανα­συ­γκρό­τη­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους.

Από­λυ­τα σύμ­φω­νοι. Όμως, η ανα­συ­γκρό­τη­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, είναι δυ­να­τόν να επι­τευ­χθεί χωρίς την ανα­συ­γκρό­τη­ση της οι­κο­νο­μί­ας;

Ου­δέ­πο­τε σε αυτόν τον πλα­νή­τη οποια­δή­πο­τε χρε­ο­κο­πη­μέ­νη χώρα κα­τά­φε­ρε να έχει αξιό­πι­στο κοι­νω­νι­κό κρά­τος. Το κοι­νω­νι­κό κρά­τος είναι προ­νό­μιο μόνο των ανα­πτυγ­μέ­νων χωρών με υγιή οι­κο­νο­μία. Είναι προ­νό­μιο των σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών κυ­ρί­ως κυ­βερ­νή­σε­ων.

Η Ιστο­ρία, είναι βέ­βαιο ότι θα ανα­γνω­ρί­σει στον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου τον θε­με­λιω­τή του κοι­νω­νι­κού κρά­τους για τη χώρα μας ο οποί­ος επέ­τυ­χε πα­ράλ­λη­λα την πρω­το­φα­νή ανα­κα­τα­νο­μή του εθνι­κού ει­σο­δή­μα­τος υπέρ των αδυ­νά­των.

Είναι ο Πρω­θυ­πουρ­γός που πέ­τυ­χε όλα αυτά και πα­ρέ­δω­σε το 1996 τη χώρα με χρέος 60% του ΑΕΠ προει­δο­ποιώ­ντας από αυτό το βήμα της Βου­λής ότι εάν η χώρα δεν αφα­νί­σει το χρέος, το χρέος θα αφα­νί­σει τη χώρα. Με τα συ­νε­χή «όχι» του προς τους ισχυ­ρούς της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης επέ­τυ­χε την έγκρι­ση των Με­σο­γεια­κών Προ­γραμ­μά­των για να οδη­γή­σει τη χώρα στον δρόμο τον ανα­πτυ­ξια­κό.

Όμως, από το 1996 μέχρι το 2009, μέσα σε 15 χρό­νια, αντί για ανά­πτυ­ξη εί­χα­με συ­νε­χή αύ­ξη­ση του χρέ­ους μέχρι το 120% οπότε έπα­ψαν να μας δα­νεί­ζουν οι αγο­ρές και η χώρα οδη­γή­θη­κε κατ’ ανά­γκην σε δα­νει­σμούς κυ­ρί­ως από τους ευ­ρω­παϊ­κούς λαούς με όρους που επέ­βα­λαν οι δα­νει­στές προ­κει­μέ­νου να μπο­ρούν να ει­σπρά­ξουν τα δα­νει­κά τους.

Αυτά είχαν τα πε­ρί­φη­μα μνη­μό­νια που σή­με­ρα η Κυ­βέρ­νη­ση –από ότι λέ­γε­ται- απο­δέ­χε­ται το 70% τους. Αυτή δυ­στυ­χώς είναι η πραγ­μα­τι­κή ιστο­ρία. Για αυτό και η εξε­τα­στι­κή επι­τρο­πή, την οποία προ­τεί­νει η Κυ­βέρ­νη­ση, θα πρέ­πει εις βάθος να ανα­ζη­τή­σει τους λό­γους για τους οποί­ους χρε­ο­κό­πη­σε η χώρα.

Όμως, προ­σω­πι­κά διε­ρω­τώ­μαι και θα πα­ρα­κα­λού­σα να διε­ρω­τη­θεί και ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός, πώς μπο­ρεί να ανα­βιώ­σει αυτό το κοι­νω­νι­κό κρά­τος σε μια χώρα που βρί­σκε­ται απο­δε­δειγ­μέ­να σε χρε­ο­κο­πία;

Για το λόγο αυτό, θα πε­ρι­μέ­να­με να αφιε­ρώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο ο Πρω­θυ­πουρ­γός στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις για το πώς θα αντι­με­τω­πί­σει το θέμα της Ανά­πτυ­ξης της χώρας, δη­λα­δή το θέμα των επεν­δύ­σε­ων, το θέμα της συ­γκρό­τη­σης του πα­ρα­γω­γι­κού ιστού, το θέμα της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας και φυ­σι­κά των εξα­γω­γών που όλα αυτά σή­με­ρα βρί­σκο­νται πε­ρί­που στο μηδέν.

Το ΔΝΤ και οι δα­νει­στές μας προ­τεί­νουν μο­νό­δρο­μο προς την ανά­πτυ­ξη που περνά από την ύφεση, τους χα­μη­λούς μι­σθούς και τη χρε­ο­κο­πία. Δη­λα­δή μας προ­τεί­νουν το δρόμο που βα­δί­ζει κάθε χρε­ο­κο­πη­μέ­νη τρι­το­κο­σμι­κή χώρα η οποία γί­νε­ται ελ­κυ­στι­κή στους επεν­δυ­τές για επεν­δύ­σεις με αυτά που τους προ­σφέ­ρει.

Αυτή είναι η λε­γό­με­νη τρι­το­κο­σμι­κή ανά­πτυ­ξη.

Υπάρ­χει όμως και ένας άλλος δρό­μος τον οποίο ακο­λού­θη­σε η Γερ­μα­νία μετά τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο και τον οποίο αρ­νεί­ται πει­σμα­τι­κά να τον απο­δε­χθεί και για εμάς. Ένας δρό­μος που περνά από γεν­ναία δα­νειο­δό­τη­ση μέσω της Ευ­ρω­παϊ­κής Τρά­πε­ζας Επεν­δύ­σε­ων, για ου­σια­στι­κές πα­ρα­γω­γι­κές επεν­δύ­σεις στον τομέα του του­ρι­σμού, στη γε­ωρ­γία, στην κτη­νο­τρο­φία και τις άλλες πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές της χώρας.

Μι­λά­με συ­νέ­χεια για το χρέος και τη δια­γρα­φή του, το «κού­ρε­μά» του ή την επι­μή­κυν­σή του με χα­μη­λά επι­τό­κια, όταν είναι γνω­στό ότι η χώρα χρω­στά λι­γό­τε­ρο από μισό τρι­σε­κα­τομ­μύ­ριο ευρώ τη στιγ­μή που η γει­το­νι­κή Ιτα­λία χρω­στά 2,5 τρις ευρώ, η Γαλ­λία 2 τρις ευρώ, ενώ οι ΗΠΑ και η Ια­πω­νία προ­σεγ­γί­ζουν τα 14 τρις δο­λά­ρια. Διε­ρω­τώ­μαι, θα μη­δε­νί­σουν όλες αυτές οι χώρες αυτά τα χρέη;

Πε­ρι­μέ­νε­τε να πλη­ρώ­σει η Αμε­ρι­κή 14 τρις δο­λά­ρια στους δα­νει­στές της;

Η απά­ντη­ση είναι πως «όχι», αλλά οι χώρες αυτές έχουν ανά­πτυ­ξη, πα­ρα­γω­γή και εξα­γω­γές των πα­ρα­γω­γι­κών προ­ϊ­ό­ντων τους. Και φυ­σι­κά είναι οι χώρες που πρω­τα­γω­νι­στούν στην οι­κο­νο­μία του πλα­νή­τη ανε­ξάρ­τη­τα από το τε­ρά­στιο χρέος που έχουν.

Πώς, όμως, μπο­ρεί να αρ­χί­σει η ανά­πτυ­ξη σε μια χώρα που βρί­σκε­ται πε­ρί­που στο μηδέν, όπως η Ελ­λά­δα όταν δεν δη­μιουρ­γού­νται οι συν­θή­κες για να υπάρ­ξουν επεν­δύ­σεις;

Στο ση­μείο αυτό θα πε­ρι­μέ­να­με να ακού­σου­με με ποιον τρόπο η Κυ­βέρ­νη­ση σκέ­πτε­ται να προ­σελ­κύ­σει επεν­δυ­τές, και κυ­ρί­ως ποια θα είναι τα κί­νη­τρα για να προ­σελ­κυ­στούν οι επεν­δυ­τές ή έστω πώς θα διεκ­δι­κή­σου­με ου­σια­στι­κές επεν­δύ­σεις μέσω της Ευ­ρω­παϊ­κής Τρά­πε­ζας Επεν­δύ­σε­ων. Χωρίς αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις δεν μπο­ρεί να ανα­βιώ­σει και να επι­βιώ­σει το κοι­νω­νι­κό κρά­τος.

Εμείς, έχου­με αυτές τις ευαι­σθη­σί­ες γιατί εμείς δη­μιουρ­γή­σα­με το κοι­νω­νι­κό κα­τράς στη χώρα με δω­ρε­άν Υγεία σε όλα τα επί­πε­δα, με πρω­το­φα­νές έργο στην Πρό­νοια με πρω­το­φα­νή στή­ρι­ξη των Ατό­μων με Ανα­πη­ρία.

Ο ση­με­ρι­νός Υπουρ­γός Υγεί­ας υπήρ­ξε Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας Πρό­νοιας επί δικής μου υπουρ­γί­ας και γνω­ρί­ζει καλά τους σχε­δια­σμούς μας της επο­χής εκεί­νης αλλά και τους λό­γους που τα σχέ­δια δεν ολο­κλη­ρώ­θη­καν. Ποιοι και ποια συμ­φέ­ρο­ντα πρό­βα­λαν αντι­στά­σεις είναι γνω­στά σή­με­ρα στον Υπουρ­γό Υγεί­ας.

Εμείς θα στη­ρί­ξου­με ει­λι­κρι­νά κάθε σο­βα­ρή προ­σπά­θεια προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, ανε­ξάρ­τη­τα από τις επι­φυ­λά­ξεις που δια­τη­ρού­με όσον αφορά την υλο­ποί­η­ση με­γά­λου μέ­ρους των προ­γραμ­μα­τι­κών δη­λώ­σε­ων.