Ερευνα: Μία στις πέντε αυτοκτονίες στον κόσμο οφείλονται στην ανεργία

Η ανερ­γία σκο­τώ­νει, οδη­γώ­ντας τους αν­θρώ­πους στην αυ­το­κτο­νία, ακόμη και σε χώρες ή σε πε­ριό­δους που δεν υπάρ­χει κρίση και ύφεση. Αυτό είναι το ζο­φε­ρό συ­μπέ­ρα­σμα μιας νέας με­γά­λης διε­θνούς επι­στη­μο­νι­κής έρευ­νας, σύμ­φω­να με την οποία κάθε χρόνο πε­ρί­που μία στις πέντε αυ­το­κτο­νί­ες που συμ­βαί­νει κάπου στον πλα­νή­τη, σχε­τί­ζε­ται άμεσα ή έμ­με­σα με την ανερ­γία.

Οι ελ­βε­τοί ερευ­νη­τές, με επι­κε­φα­λής τον Κάρ­λος Νορντ του Ψυ­χια­τρι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Ζυ­ρί­χης, που έκα­ναν τη σχε­τι­κή δη­μο­σί­ευ­ση στο κο­ρυ­φαίο πε­ριο­δι­κό ψυ­χια­τρι­κής “The Lancet Psychiatry”, ανέ­λυ­σαν τους πα­ρά­γο­ντες κιν­δύ­νου για αυ­το­κτο­νία σε 63 χώρες, με­τα­ξύ των οποί­ων η Ελ­λά­δα, με βάση στοι­χεία για την πε­ρί­ο­δο 2000 – 2011.

Η με­λέ­τη απο­κα­λύ­πτει ότι η ανερ­γία ευ­θύ­νε­ται για εν­νια­πλά­σιους θα­νά­τους από αυ­το­κτο­νία κάθε χρόνο (πε­ρί­που 45.000) σε σχέση με τους πρό­σθε­τους θα­νά­τους από αυ­το­κτο­νία κατά την πρό­σφα­τη οι­κο­νο­μι­κή κρίση μετά το 2008 (οι αυ­το­κτο­νί­ες αυ­ξή­θη­καν τότε κατά 5.000 πε­ρί­που).

Οι επι­στή­μο­νες το­νί­ζουν ότι αυτό ση­μαί­νει πως η ανερ­γία έχει αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες όχι μόνο σε πε­ριό­δους ύφε­σης, αλλά και στη διάρ­κεια πε­ριό­δων οι­κο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας.

Πα­γκο­σμί­ως, εκτι­μά­ται ότι σχε­δόν ένα εκα­τομ­μύ­ριο άν­θρω­ποι αυ­το­κτο­νούν κάθε χρόνο για διά­φο­ρους λό­γους. Σύμ­φω­να με την έρευ­να, ο κίν­δυ­νος αυ­το­κτο­νί­ας που σχε­τί­ζε­ται με την ανερ­γία, αυ­ξή­θη­κε κατά 20% έως 30% και στις τέσ­σε­ρις γω­νιές της Γης με­τα­ξύ 2000 – 2011. Στη διάρ­κεια αυτής της πε­ριό­δου, πε­ρί­που 233.000 αυ­το­κτο­νί­ες συ­νέ­βαι­ναν κάθε χρόνο στις 63 χώρες που με­λε­τή­θη­καν, από τις οποί­ες πε­ρί­που το ένα πέμ­πτο (45.000) μπο­ρούν να απο­δο­θούν στην ανερ­γία.

Το 2007 (προ κρί­σης) εκτι­μά­ται ότι διε­θνώς είχαν συμ­βεί 41.148 αυ­το­κτο­νί­ες που σχε­τί­ζο­νταν με την ανερ­γία, ενώ το 2009 (μετά το ξέ­σπα­σμα της κρί­σης του 2008) οι σχε­τι­κές αυ­το­κτο­νί­ες αυ­ξή­θη­καν σε 46.131, δη­λα­δή ήσαν σχε­δόν 5.000 πε­ρισ­σό­τε­ρες.

Η με­λέ­τη δεί­χνει ότι τόσο οι άν­δρες, όσο και οι γυ­ναί­κες, είναι εξί­σου ευά­λω­τοι στις συ­νέ­πειες της αυ­ξη­μέ­νης ανερ­γί­ας και μπο­ρεί να αυ­το­κτο­νή­σουν εξαι­τί­ας αυτού του λόγου. Η αυ­το­κτο­νία ενός αν­θρώ­που μπο­ρεί να προ­κλη­θεί αν μεί­νει άνερ­γος ο ίδιος ή κά­ποιος στε­νός συγ­γε­νής του.

Όπως είπε ο Κάρ­λος Νορντ, «τα ευ­ρή­μα­τά μας δεί­χνουν ότι οι αυ­το­κτο­νί­ες αυ­ξά­νο­νται ήδη έξι μήνες πριν την άνοδο της ανερ­γί­ας». Αυτό οφεί­λε­ται στο ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι «ψυ­χα­νε­μί­ζο­νται» εκ των προ­τέ­ρων τις επερ­χό­με­νες δυ­σμε­νείς εξε­λί­ξεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας.

Επι­πλέ­ον, δεν έχει η απώ­λεια όλων των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας κατ’ ανά­γκη τις ίδιες συ­νέ­πειες, καθώς ο κίν­δυ­νος αυ­το­κτο­νί­ας φαί­νε­ται να είναι με­γα­λύ­τε­ρος σε χώρες όπου το να μένει κα­νείς χωρίς δου­λειά, είναι ασυ­νή­θι­στο, δη­λα­δή έχουν συ­νή­θως χα­μη­λή ανερ­γία. Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις, σύμ­φω­να με τους επι­στή­μο­νες, «είναι πι­θα­νό ότι μια απρό­σμε­νη αύ­ξη­ση της ανερ­γί­ας πυ­ρο­δο­τεί με­γα­λύ­τε­ρους φό­βους και ανα­σφά­λεια από ό,τι σε χώρες όπου ήδη πριν την κρίση υπήρ­χαν υψηλά επί­πε­δα ανερ­γί­ας».

Οι ερευ­νη­τές κά­λε­σαν τις κυ­βερ­νή­σεις, πέρα από τις θε­ρα­πευ­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, να κά­νουν τις ανα­γκαί­ες επεν­δύ­σεις και να εφαρ­μό­σουν τις κα­τάλ­λη­λες πο­λι­τι­κές στην αγορά ερ­γα­σί­ας, ώστε να δη­μιουρ­γη­θούν πρό­σθε­τες ερ­γα­σί­ας και να μειω­θεί το πο­σο­στό της ανερ­γί­ας, πράγ­μα που θα μειώ­σει και τις αυ­το­κτο­νί­ες.

Σε ένα συ­νο­δευ­τι­κό άρθρο στο ίδιο ψυ­χια­τρι­κό πε­ριο­δι­κό, οι Ρό­τζερ Γου­έμπ και Ναβ­νίτ Κα­πούρ του βρε­τα­νι­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Μάν­τσε­στερ επι­ση­μαί­νουν ότι οι αυ­το­κτο­νί­ες που απο­δί­δο­νται στην ύφεση και στην ανερ­γία, πι­θα­νό­τα­τα απο­τε­λούν μόνο «την κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου» για ένα ευ­ρύ­τε­ρο φάσμα κοι­νω­νι­κών και ψυ­χο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των.

Όπως ανα­φέ­ρουν, «πολ­λοί άν­θρω­ποι κρα­τούν μεν την δου­λειά τους, όμως στη διάρ­κεια αυτών των δύ­σκο­λων και­ρών δεν παύ­ουν να δέ­χο­νται σο­βα­ρές ψυ­χο­λο­γι­κές πιέ­σεις, πέρα από την ανερ­γία, όπως μειω­μέ­νο ει­σό­δη­μα, ερ­γα­σια­κή ανα­σφά­λεια, αδυ­να­μία πλη­ρω­μής χρεών, απώ­λεια του σπι­τιού τους κ.α.». Όλα αυτά, κατά τους ψυ­χιά­τρους, μπο­ρεί να οδη­γή­σουν σε μη θα­νά­σι­μους αυ­το­τραυ­μα­τι­σμούς, άσχη­μη ψυ­χι­κή διά­θε­ση, κα­τά­θλι­ψη, προ­βλή­μα­τα αλ­κο­ο­λι­σμού, θυμό, οι­κο­γε­νεια­κές συ­γκρού­σεις, διά­λυ­ση γάμων και σχέ­σε­ων κ.λπ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ