Γιώργος Χατζημάρκος: “Την ιστορία ενός τόπου την τιμάς με πράξεις”

Άρθρο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου

Δια­βά­ζο­ντας τις δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις για το κτί­ριο του Πα­λιού Προ­ξε­νεί­ου επί της οδού Ι. Κα­ζού­λη 8, από με­ρί­δα μό­νι­μων «εκ­προ­σώ­πων της ευαι­σθη­σί­ας» κα­τα­νοώ ότι έχου­με εκ δια­μέ­τρου δια­φο­ρε­τι­κή αντί­λη­ψη για το πώς τιμά κα­νείς εμπρά­κτως την ιστο­ρία του τόπου του και τι συ­νι­στά «βαρ­βα­ρό­τη­τα» και «βε­βή­λω­σή» της, κατά τους δι­κούς τους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς.

Έχω την ακλό­νη­τη πε­ποί­θη­ση ότι η ιστο­ρία δεν είναι ένα νεκρό μου­σεια­κό είδος που το θυ­μά­ται και το τιμά κα­νείς φρα­στι­κά και ευ­και­ρια­κά σε επε­τεί­ους.

Την ιστο­ρία ενός τόπου την τιμάς με πρά­ξεις, μέσα από τη συ­νε­χή προ­σπά­θεια δια­σφά­λι­σης ενός μέλ­λο­ντος βιώ­σι­μου, θω­ρα­κί­ζο­ντάς τον απέ­να­ντι στις σύγ­χρο­νες κρί­σεις και απει­λές.

Η ιστο­ρία δεν είναι απλώς ένα μου­σεια­κό έκ­θε­μα, ούτε η βε­βή­λω­σή της είναι ζή­τη­μα… χρω­μα­τι­κής πα­λέ­τας.

Η βε­βή­λω­ση της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας του τόπου είναι συ­νάρ­τη­ση πο­λι­τι­κών νο­ο­τρο­πιών πολ­λών δε­κα­ε­τιών, όπως αυτές απο­τυ­πώ­θη­καν σε πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις που κα­τα­φα­νώς ζη­μί­ω­σαν τον τόπο και τον οδή­γη­σαν σε στα­σι­μό­τη­τα και πα­ρακ­μή.

Η βε­βή­λω­ση της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας του τόπου είναι συ­νάρ­τη­ση κε­κτη­μέ­νων που εκ­χω­ρή­θη­καν εν μια νυκτί, αγώ­νων, διεκ­δι­κή­σε­ων και μαχών που δεν δό­θη­καν ποτέ.

Αντι­θέ­τως, τιμή στην νε­ό­τε­ρη ιστο­ρία του τόπου , απο­τε­λεί η κα­θη­με­ρι­νή, ερ­γώ­δης προ­σπά­θεια, να ανα­κτη­θεί το έδα­φος που χά­θη­κε, να ανα­κτη­θούν ιστο­ρι­κές κα­τα­κτή­σεις που απε­μπο­λή­θη­καν από εκεί­νους που σή­με­ρα εμ­φα­νί­ζο­νται τι­μη­τές των πά­ντων και αυ­το­χρί­ζο­νται θε­μα­το­φύ­λα­κες της ιστο­ρί­ας.

Η κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια να απο­κα­τα­στα­θούν ιστο­ρι­κές αδι­κί­ες σε βάρος του τόπου, που υπο­θή­κευ­σαν το μέλ­λον των κα­τοί­κων του και την ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή του.

Δεν είδα ανά­λο­γες πα­ρεμ­βά­σεις ευ­θι­ξί­ας, ούτε βα­ρύ­γδου­πους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, όταν ο τόπος δε­χό­ταν πριν από κά­ποια χρό­νια την βαρ­βα­ρό­τη­τα της υφαρ­πα­γής όλης της πε­ριου­σί­ας των Ρο­δί­ων και των Δω­δε­κα­νη­σί­ων υπο­νο­μεύ­ο­ντας κα­θο­ρι­στι­κά την οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Αυτή η ιστο­ρι­κών δια­στά­σε­ων βε­βή­λω­ση, αυτή η πράξη βαρ­βα­ρό­τη­τας πέ­ρα­σε «απα­ρα­τή­ρη­τη» από την γνω­στή ομάδα των «ευαί­σθη­των».

Πα­ρα­τη­ρώ στις το­πο­θε­τή­σεις αυτές, τον τρόπο με τον οποίο επι­χει­ρούν άπα­ντες οι «ευαί­σθη­τοι» να απα­ξιώ­σουν τον φορέα του ΦΟΔΣΑ, κά­νο­ντας τε­χνηέ­ντως την αντι­δια­στο­λή της ιστο­ρί­ας με τα «σκου­πί­δια». Ομο­λο­γώ ότι με ξάφ­νια­σαν δυ­σά­ρε­στα. Δεν θα μπο­ρού­σα να δια­νοη­θώ ότι δεν έχουν αντι­λη­φθεί ότι το με­γα­λύ­τε­ρο δια­κύ­βευ­μα της επο­χής, σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο, δεν είναι άλλο από το πε­ρι­βάλ­λον και την προ­στα­σία του και μά­λι­στα σε μια πε­ρί­ο­δο όπου ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της και η δική μας χώρα, πλη­ρώ­νει πολύ βαριά το τί­μη­μα της αδια­φο­ρί­ας απέ­να­ντι στα πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά ζη­τή­μα­τα.

Από την άλλη βέ­βαια, από αυτή την αγω­νιώ­δη προ­σπά­θεια να πε­ρι­γρά­ψουν τον σύγ­χρο­νο πα­γκό­σμιο αγώνα για το πε­ρι­βάλ­λον ως «σκου­πί­δια», εξη­γεί­ται το πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό χάλι στο οποίο πα­ρα­λά­βα­με τα νησιά μας. Ήταν άλ­λω­στε προ­φα­νές ότι κα­νέ­νας τόπος δεν μπο­ρεί να φτά­σει σε τόσο ακραία κα­τά­ντια, τυ­χαία. Ήταν απο­τέ­λε­σμα συ­γκε­ρι­μέ­νων πο­λι­τι­κών που υπα­γο­ρεύ­θη­καν από επί­σης συ­γκε­κρι­μέ­νες αντι­λή­ψεις που σή­με­ρα απο­κα­λύ­πτο­νται μπρο­στά μας με τις υπο­τι­μη­τι­κές ανα­φο­ρές περί «σκου­πι­διών». Στοι­χειώ­νουν όμως ακόμα και αυτά. Στοι­χειώ­νουν και απο­κα­λύ­πτο­νται.

Θεωρώ πε­ριτ­τό να προ­σπα­θή­σω να πείσω για τα προ­φα­νή και αυ­το­νό­η­τα. Για το πόσο ευαί­σθη­τα είναι τα οι­κο­συ­στή­μα­τα των νη­σιών μας και για την ανά­γκη να σχε­δια­σθεί και να υλο­ποι­η­θεί μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή πο­λι­τι­κή που θα εγ­γυ­η­θεί ένα δια­φο­ρε­τι­κό αύριο.

Από το 1999 που απο­φα­σί­στη­κε η αγορά του έως και το 2015, οπότε και πα­ρέ­λα­βε η δική μας Πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή το κτί­ριο αυτό, οι πάσης φύ­σε­ως «ευαί­σθη­τοι» είχαν στην διά­θε­ση τους 16 μόλις χρό­νια για να το κά­νουν Μου­σείο.

16 χρό­νια και απε­ριό­ρι­στο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.

Μάλ­λον δεν πρό­λα­βαν.

Θεωρώ τυ­χε­ρό τον τότε Νο­μάρ­χη Σάββα Κα­ρα­γιάν­νη, που, ορθά, προ­χώ­ρη­σε στην αγορά του κτι­ρί­ου. Και τον θεωρώ τυ­χε­ρό, γιατί δεν είχε αυτή την τόσο το­ξι­κή και φτηνή αντι­πο­λί­τευ­ση που εγώ έχω σή­με­ρα, αφού στο εν­δε­χό­με­νο να προ­χω­ρού­σα στην αγορά της πε­ριου­σί­ας ενός προ­σω­πι­κού μου φίλου, θα βλέ­πα­με για μια ακόμη φορά τους χυ­δαί­ους, φτη­νούς και αγο­ραί­ους τί­τλους με τους οποί­ους πο­λι­τεύ­ε­ται ο Μα­νώ­λης Γλυ­νός και οι συγ­χορ­δοί του.

Τώρα, γιατί να θέλει κά­ποιος να κάνει μου­σείο σε από­στα­ση 100 μέ­τρων από ένα άλλο υπέ­ρο­χο, με­γά­λο, ορ­γα­νω­μέ­νο και μά­λι­στα δη­μο­τι­κό μου­σείο, ενώ θα μπο­ρού­σε, για πα­ρά­δειγ­μα, να δη­μιουρ­γή­σει μέσα στο ήδη ορ­γα­νω­μέ­νο γει­το­νι­κό μου­σείο έναν άλλο δια­κρι­τό χώρο με το πε­ριε­χό­με­νο που θα είχε και αυτό της οδού Ι. Κα­ζού­λη, είναι μια άλλη συ­ζή­τη­ση που κα­νείς δεν θέλει να ανοί­ξει γιατί απλά δεν αντέ­χει την «σοφία» των «ευαί­σθη­των» όταν επι­τί­θε­νται.

Δε­κα­έ­ξι χρό­νια λοι­πόν δεν πρό­λα­βαν (!) να το κά­νουν μου­σείο και σή­με­ρα δη­λώ­νουν αιφ­νι­δια­σμέ­νοι από μια από­φα­ση που πάρ­θη­κε σε συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου 15 μήνες πριν, τον Νο­έμ­βριο του 2020. Σε δύο μά­λι­στα απο­φά­σεις του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου, τις 136 και 137 της 30ης Νο­εμ­βρί­ου 2020, όποιος ανα­ζη­τή­σει την αρ­νη­τι­κή ψήφο του Μα­νώ­λη Γλυ­νού θα δυ­σκο­λευ­τεί να την βρει !

Θα δυ­σκο­λευ­τεί να την βρει γιατί δεν υπήρ­ξε, αλλά αυτά είναι λε­πτο­μέ­ρειες για τον Μα­νώ­λη Γλυνό, εφευ­ρέ­τη της πιο κω­μι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης που γνώ­ρι­σε ο τόπος.

Για αυτό άλ­λω­στε και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ο έτε­ρος του κρυ­φού αρ­ρα­βώ­να, στην προ­σπά­θεια του να προ­λά­βει την πολ­λο­στή γκάφα της πα­ρά­τα­ξης του στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο, έτρε­ξε να ανα­φερ­θεί, στο πα­τριω­τι­κό δελ­τίο τύπου που εξέ­δω­σε, σε απο­φά­σεις που ελή­φθη­σαν «ερή­μην». Πολύ θα το ήθε­λαν, αλλά όπως συμ­βαί­νει πάντα, το ψά­ρε­μα στο κενό δεν φέρ­νει απο­τε­λέ­σμα­τα.

Για δε­κα­ε­τί­ες έστε­κε έρημο αυτό το υπέ­ρο­χο νε­ο­κλα­σι­κό της οδού Ι. Κα­ζού­λη. Φτιά­χτη­κε, ση­μαία έχει και ση­μαία έγινε και το ίδιο, αφού ντύ­θη­κε στα χρώ­μα­τα της γα­λα­νό­λευ­κης. Γέ­μι­σε με ζωή, δου­λειά και σχέ­δια για το μέλ­λον. Αυτό το μέλ­λον που δεν έρ­χε­ται μόνο νο­μο­τε­λεια­κά αλλά μπο­ρεί και να σχε­δια­σθεί για να είναι όπως έχει ανά­γκη μια κοι­νω­νία που προσ­δο­κά κα­λύ­τε­ρο αύριο. Για το Πε­ρι­βάλ­λον και την Οι­κο­νο­μία, που δεν υπη­ρε­τού­νται από «εμπο­ρεύ­σι­μο πα­τριω­τι­σμό» αλλά από όσους δου­λεύ­ουν με στρα­τη­γι­κή στό­χευ­ση στο μέλ­λον.

Αλλά σε ποιο επί­πε­δο είχε σχε­δια­σθεί το μέλ­λον της Ρόδου, που την πα­ρα­λά­βα­με χωρίς την πα­ρα­μι­κρή ιδέα ακόμα και για το νερό;

Με δια­λυ­μέ­νες, κου­ρα­σμέ­νες ή ανύ­παρ­κτες υπο­δο­μές, στο πέρας μά­λι­στα μιας πε­ριό­δου που έμει­νε στην ιστο­ρία ως αυτή με την με­γα­λύ­τε­ρη χρη­μα­το­δό­τη­ση της ιστο­ρί­ας μας.

Όχι δεν έλει­ψαν τα χρή­μα­τα τότε.

Σχέ­διο δεν υπήρ­χε.

Του­λά­χι­στον σχέ­διο, γιατί αν ανοί­ξου­με και άλλο αυτή την συ­ζή­τη­ση θα βρού­με και πολλά άλλα που θα στε­νο­χω­ρή­σουν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο τους «ευαί­σθη­τους» μεν αλλά στυ­λο­βά­τες της θλι­βε­ρής εκεί­νης πο­λι­τι­κής.

Όταν υδρο­δο­τού­σα­με το νησί αντι­με­τω­πί­σα­με ύβρεις, μη­νύ­σεις, απει­λές. Όταν ανοί­γα­με τις πόρ­τες της ιστο­ρί­ας του ανα­και­νι­σμέ­νου Κα­τα­λύ­μα­τος της Γαλ­λί­ας στην οδό Ιπ­πο­τών αντι­με­τω­πί­σα­με «μόνο» κα­ταγ­γε­λί­ες. Όταν αγω­νι­ζό­μα­σταν για τον φω­τι­σμό της σκο­τει­νής Εθνι­κής Οδού δε­χθή­κα­με τα χυ­δαία πρω­το­σέ­λι­δα τους.

Όταν εξαγ­γεί­λα­με την ανα­κα­τα­σκευή του Εθνι­κού Θε­ά­τρου δε­χθή­κα­με την χολή και την ει­ρω­νεία των «ευαί­σθη­των» γιατί τους δια­κό­ψα­με την ηρω­ι­κή συλ­λο­γή υπο­γρα­φών.

Τους μά­θα­με πιά.

Είναι η πιο με­γά­λη δύ­να­μη της συσ­σω­ρευ­μέ­νης αδρά­νειας.

Αρ­νη­τές των πά­ντων.

Πο­λέ­μιοι κάθε εξέ­λι­ξης, αλ­λερ­γι­κοί στην πρό­ο­δο και λά­τρεις της κα­κο­μοι­ριάς.

Εί­μα­στε πι­στεύω ώρι­μοι ως Δη­μο­κρα­τία για να δε­χθού­με ότι η από­φα­ση ενός συλ­λο­γι­κού ορ­γά­νου τρο­πο­ποιεί­ται με νε­ό­τε­ρη από­φα­ση του ιδίου ορ­γά­νου. Και ότι οι δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νοι εκ­πρό­σω­ποι της κοι­νω­νί­ας του 1999 έχουν την ίδια θε­σμι­κή βα­ρύ­τη­τα με τους δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νους εκ­προ­σώ­πους της κοι­νω­νί­ας του 2021. Και είμαι βέ­βαιος ότι ο Δρ Σάβ­βας Κα­ρα­γιάν­νης σέ­βε­ται αυτή την αρχή με την οποία άλ­λω­στε πο­ρεύ­θη­κε στην μακρά πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή και ο ίδιος.

Το να στε­γα­στεί σε ένα ιστο­ρι­κό κτί­ριο ένας φο­ρέ­ας που στο­χεύ­ει στην δια­σφά­λι­ση ενός βιώ­σι­μου μέλ­λο­ντος για τα νησιά μας και τα θω­ρα­κί­ζει απέ­να­ντι στην με­γα­λύ­τε­ρη σύγ­χρο­νη απει­λή, μόνο βε­βή­λω­ση δεν συ­νι­στά. Ακρι­βώς επει­δή ο σε­βα­σμός και η συ­ντή­ρη­ση της ιστο­ρί­ας ενός τόπου είναι η υπο­χρέ­ω­ση της δικής μου γε­νιάς, εμού προ­σω­πι­κά και των συ­νερ­γα­τών μου, προς τις επό­με­νες γε­νιές.

Ναι στον σε­βα­σμό στο πα­ρελ­θόν, ακόμα πιο με­γά­λο Ναι στο σχέ­διο για το Αύριο.

ΥΓ : Συ­στή­νω υπο­μο­νή και οι­κο­νο­μία δυ­νά­με­ων στους «ευαί­σθη­τους» γιατί σύ­ντο­μα θα φτιά­ξου­με και το Εθνι­κό Θέ­α­τρο. Κάτι θα βρουν να τους ενο­χλή­σει και σε αυτό το υπέ­ρο­χο μνη­μείο που με­θο­δι­κά με­τέ­τρε­ψαν σε ρη­μα­διό από την πολλή «ευαι­σθη­σία» τους.