«…Οπου καίγονται βιβλία, καίγονται τελικά και άνθρωποι»

Ο Γερ­μα­νός κα­θη­γη­τής , Χάιντς Ρί­χτερ, ο οποί­ος σα­ρά­ντα πέντε χρό­νια ασχο­λεί­ται ακα­δη­μαϊ­κά με την ελ­λη­νι­κή ιστο­ρία και πάνω από 30 χρό­νια με την κυ­πρια­κή, φι­λέλ­λη­νας , που έχει κάνει δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα του την Ελ­λά­δα και ει­δι­κό­τε­ρα την Κρήτη, διώ­κε­ται με βάση τον αντι­ρα­τσι­στι­κό νόμο για «άρ­νη­ση εγκλη­μά­των του να­ζι­σμού σε βάρος του κρη­τι­κού λαού με εξυ­βρι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο». Ολα άρ­χι­σαν πέ­ρυ­σι, όταν το Πα­νε­πι­στή­μιο Κρή­της απο­φά­σι­σε να τι­μή­σει τον 75χρονο κα­θη­γη­τή Ιστο­ρί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Μαν­χάιμ, απο­νέ­μο­ντάς του επί­τι­μο δι­δα­κτο­ρι­κό δί­πλω­μα. Ηταν η ευ­και­ρία που πε­ρί­με­ναν όσοι είχαν «θιγεί» από το βι­βλίο του «Η μάχη της Κρή­της» , όπου διέ­λυε ορι­σμέ­νους γοη­τευ­τι­κούς μύ­θους σχε­τι­κά με την αντί­στα­ση στο νησί κατά τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Οι αντι­δρά­σεις, στις οποί­ες πρω­το­στά­τη­σε ένας πρώην αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ, είχαν απο­τέ­λε­σμα, όχι μόνο να ανα­βλη­θεί η εκ­δή­λω­ση λόγω… επει­σο­δί­ων (τε­λι­κά ο τί­τλος τού απο­νε­μή­θη­κε μια από τις επό­με­νες ημέ­ρες), αλλά και να γί­νουν η αφορ­μή για την άσκη­ση αυ­τε­πάγ­γελ­της ποι­νι­κής δί­ω­ξης από τον Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρε­θύ­μνου. Είναι και δεν είναι αυ­το­νό­η­το ότι η κρι­τι­κή ιστο­ρι­κών από­ψε­ων είναι αρ­μο­διό­τη­τα της επι­στή­μης και όχι της Δι­καιο­σύ­νης. Φυ­σι­κά και δεν έχει κα­νέ­να νόημα να κρί­νει κα­νείς επί της ου­σί­ας τις από­ψεις του κα­θη­γη­τή που βρί­σκε­ται στο εδώ­λιο. Αυτό που έχει ίσως ση­μα­σία , είναι η σιωπή… επαγ­γελ­μα­τιών της προ­ό­δου και φα­να­τι­κών κα­τη­γό­ρων κάθε πα­ρα­βί­α­σης της ελευ­θε­ρί­ας της έκ­φρα­σης – αρκεί να μην πρό­κει­ται (πραγ­μα­τι­κά ή φα­ντα­σια­κά) για ιδε­ο­λο­γι­κούς αντι­πά­λους.

Κι εδώ, αντι­γρά­φω το από έναν Κρη­τι­κό, τον Αν­δρέα Πε­τρου­λά­κη, το πε­ρι­στα­τι­κό-σχό­λιο για τους αλα καρτ υπε­ρα­σπι­στές :

« Όταν ο Πάνος Καμ­μέ­νος έκλει­νε την ομι­λία του για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, τους έπαι­ξε ένα άσχη­μο παι­χνί­δι. Φύ­λα­γε την τε­λευ­ταία του φλο­γε­ρή ατάκα ακρι­βώς για το θέμα Ρί­χτερ και την ιστο­ρι­κή προ­σβο­λή που υπο­τί­θε­ται ότι έκανε στον Κρη­τι­κό λαό. Οι υπουρ­γοί και βου­λευ­τές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την ατα­βι­στι­κή αντί­δρα­ση που έχουν να χει­ρο­κρο­τούν κάθε φορά τους υπουρ­γούς της κυ­βέρ­νη­σής τους, μόλις ο υπουρ­γός Άμυ­νας ολο­κλή­ρω­σε ξέ­σπα­σαν σε χει­ρο­κρο­τή­μα­τα. Δεν ξέρω πόσοι από αυ­τούς (είμαι σί­γου­ρος για κά­ποιους) συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν ξαφ­νι­κά το θλι­βε­ρό θέαμα που πα­ρου­σί­α­σαν, να χει­ρο­κρο­τούν αυτοί, οι κά­πο­τε θε­μα­το­φύ­λα­κες της ελευ­θε­ρί­ας του λόγου και της επι­στη­μο­νι­κής έκ­φρα­σης, που παλιά ήταν δο­μι­κά υλικά του αξια­κού φορ­τί­ου της Αρι­στε­ράς, την αξιω­μα­τι­κή εθνι­κο­λαϊ­κι­στι­κή συγ­γρα­φή της ιστο­ρί­ας. Και, αλή­θεια, δεν τους ενό­χλη­σε η υπουρ­γι­κή πα­ρέμ­βα­ση σε μια υπό­θε­ση που εκ­κρε­μεί ενώ­πιον της Δι­καιο­σύ­νης; Δυ­στυ­χώς η άνο­δος της Αρι­στε­ράς στην εξου­σία δεν απο­γο­ή­τευ­σε μόνο εκεί­νους που πί­στευαν ότι θα κυ­βερ­νή­σει με δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο από τη Δεξιά. Απο­γο­ή­τευ­σε και εκεί­νους που πί­στευαν ότι η Αρι­στε­ρά θα είναι πάντα η πο­λύ­τι­μη αι­ρε­τι­κή φωνή της κοι­νω­νί­ας, η ευαί­σθη­τη στην κα­τα­πά­τη­ση των δι­καιω­μά­των δύ­να­μη, ο ευ­ερ­γε­τι­κός συ­να­γερ­μός αφύ­πνι­σης από τις εθνι­κές και θρη­σκευ­τι­κές βε­βαιό­τη­τες και αγκυ­λώ­σεις. Δεν είναι πια, η εξου­σία την αφό­πλι­σε, και αυτό απο­τε­λεί με­γά­λη απώ­λεια για όλους μας. Η Αρι­στε­ρά πα­ρέ­δω­σε τα όπλα της, όχι στη Βάρ­κι­ζα αυτήν τη φορά, αλλά στα δι­κα­στή­ρια, στις εκ­κλη­σί­ες και τα στρα­τό­πε­δα. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έγινε πια κα­θε­στώς και τα κα­θε­στώ­τα μι­σούν τις αι­ρε­τι­κές από­ψεις.»

Υ.Γ. Ο τί­τλος από κά­ποιον άλλο Γερ­μα­νό τον ποι­η­τή Χάιν­ριχ Χάινε. Θα μπο­ρού­σε να είναι και η γνω­στή ρήση του Σο­λω­μού: «Το έθνος πρέ­πει να θε­ω­ρεί εθνι­κό ότι είναι αλη­θές». Μά­θα­με την φράση, αλλά ποτέ δεν την σκε­φθή­κα­με ως το τέλος. Αν φτά­σου­με να θε­ω­ρού­με εθνι­κό το αλη­θές, τότε πα­τρί­δα όλων μας γί­νε­ται μία. Η αλή­θεια. Κι αυτή φο­βά­μαι πως δεν μα­θαί­νε­ται σε δι­κα­στι­κές αί­θου­σες…