Αποχώρησε ο Π. Σκουρλέτης από τον ΣΥΡΙΖΑ – Ο δρόμος που έχει επιλεγεί είναι αδιέξοδος και καταστροφικός – Δεν είμαι διατεθειμένος να τον ακολουθήσω

Απο­χώ­ρη­σε από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ο Πάνος Σκουρ­λέ­της. Όπως ανα­φέ­ρει στην επι­στο­λή του που εξη­γεί τους λό­γους της από­φα­σής του: «Οι εξε­λί­ξεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ έχουν πάρει έναν δρόμο χωρίς επι­στρο­φή. Οι τε­λευ­ταί­ες βα­ριές εκλο­γι­κές ήττες είναι η κα­τά­λη­ξη μιας σει­ράς λαν­θα­σμέ­νων επι­λο­γών που έγι­ναν μετά το 2019. Οι δυ­νά­μεις που κυ­ριαρ­χούν σή­με­ρα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ υλο­ποιούν ένα σχέ­διο δι­χα­σμού και ρήξης που ανέ­λα­βε να ολο­κλη­ρώ­σει ο νε­ό­κο­πος και ανέ­πα­φος με την Αρι­στε­ρά και την πο­λι­τι­κή Στ. Κασ­σε­λά­κης.

Το αφή­γη­μα που υιο­θε­τή­θη­κε μετά το 2019 απα­ξί­ω­σε την κυ­βερ­νη­τι­κή πε­ρί­ο­δο αφού δεν μπό­ρε­σε να ανα­δεί­ξει τις οποί­ες επι­τυ­χί­ες της ενώ ταυ­τό­χρο­να δεν έγινε κα­τα­νοη­τό, πως οι με­γά­λες αντι­φά­σεις ανά­με­σα στις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τις εφαρ­μο­ζό­με­νες κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές, ως απο­τέ­λε­σμα κα­τα­να­γκα­σμών, ήταν ανυ­πέρ­βλη­τες. Το σχέ­διο της διεύ­ρυν­σης αντί να πάρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κοι­νω­νι­κής γεί­ω­σης, έγινε μια υπό­θε­ση κι­νή­σε­ων κο­ρυ­φής πα­ρή­γα­γε εσω­στρέ­φεια, δι­χα­σμό και το­ξι­κό­τη­τα. Στά­θη­κε δε εμπό­διο στο να κάνει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ τα ανα­γκαία εκεί­να βή­μα­τα που θα τον έθε­ταν ξανά σε τρο­χιά διεκ­δί­κη­σης της κυ­βέρ­νη­σης. Ποια ήταν αυτά; Απο­λο­γι­σμός σε βάθος και αυ­το­κρι­τι­κή, προ­γραμ­μα­τι­κές ιε­ραρ­χή­σεις, δια­μόρ­φω­ση ενός συ­νε­κτι­κού σχε­δί­ου. Με δυο λόγια η δια­μόρ­φω­ση μιας ελ­κτι­κής ταυ­τό­τη­τας. Αντι­θέ­τως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έγινε συ­νώ­νυ­μο μιας αντι­φα­τι­κής και θολής αντι­πο­λι­τευ­τι­κής πα­ρου­σί­ας.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ δεν μπό­ρε­σε να αξιο­ποι­ή­σει τα με­γά­λα γε­γο­νό­τα και τις κρί­σεις όλης της προη­γού­με­νης πε­ριό­δου που εκ των πραγ­μά­των μπο­ρού­σαν να ανα­δεί­ξουν την ηγε­μο­νία των από­ψε­ων της Αρι­στε­ράς ένα­ντι της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αδιε­ξό­δων. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανα­φέ­ρο­μαι στην υγειο­νο­μι­κή κρίση που αντι­κει­με­νι­κά ανέ­δει­ξε την αξία του δη­μο­σί­ου συ­στή­μα­τος υγεί­ας, στην ενερ­γεια­κή κρίση που ανέ­δει­ξε την αξία των δη­μο­σί­ων κοι­νών αγα­θών, την κλι­μα­τι­κή κρίση που σή­με­ρα γί­νε­ται ευ­ρύ­τε­ρα κα­τα­νοη­τή μέσω των κα­τα­στρο­φι­κών πυρ­κα­γιών αλλά και των ακραί­ων πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων. Δεν μπό­ρε­σε να εκ­φρά­σει τον παλμό της κοι­νω­νί­ας όταν αυτή βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με το τρα­γι­κό δυ­στύ­χη­μα των Τε­μπων. Δεν μπό­ρε­σε να αρ­θρώ­σει μια συ­νε­κτι­κή κρι­τι­κή για τα αδιέ­ξο­δα του εγ­χώ­ριου πα­ρα­γω­γι­κού μο­ντέ­λου που ανα­πα­ρά­γει χρο­νιές πα­θο­γέ­νειες. Αρ­κέ­στη­κε σε μια επι­δερ­μι­κή κρι­τι­κή που τα είχε όλα και τί­πο­τα.

Μετά το 2019 έγι­ναν επι­λο­γές που τε­λι­κώς οδή­γη­σαν στην ήττα του 2023 και μας έφε­ραν στο ση­μείο η ΝΔ να παί­ζει χωρίς αντί­πα­λο και κα­τέ­στη­σαν το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ στη συ­νεί­δη­ση των πο­λι­τών, συ­νώ­νυ­μο της ανα­ξιο­πι­στί­ας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ φά­νη­κε να μην κα­τα­νο­εί τα μη­νύ­μα­τα της κοι­νω­νί­ας και δεν αντι­λή­φθη­κε αυτό που ερ­χό­ταν ή έκανε πως δεν το έβλε­πε.

Στο ερώ­τη­μα μα καλά τώρα τα ανα­κα­λύ­ψα­τε όλα αυτά; Απα­ντώ ασφα­λώς όχι. Κατ’ επα­νά­λη­ψη τα είχα θέσει εντός των ορ­γά­νων του κόμ­μα­τος μαζί με άλλα στε­λέ­χη χωρίς ποτέ να πά­ρου­με απά­ντη­ση και να γίνει μια ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση. Άλ­λω­στε η αναι­μι­κή συλ­λο­γι­κή λει­τουρ­γία και ο προ­σω­πο­πα­γής χα­ρα­κτή­ρας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τα τε­λευ­ταία χρό­νια ήταν ένα μια αρ­νη­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Όσο με αφορά δια­πι­στώ­νω πως τε­λι­κώς ίσως ήταν λάθος που δεν πα­ραι­τή­θη­κα από την θέση του γραμ­μα­τέα του κόμ­μα­τος μετά το 2019 . Δεν το έκανα με τον φόβο πως θα έβλα­πτε την ει­κό­να του κόμ­μα­τος. Απο­κο­ρύ­φω­μα της από­λυ­της ρευ­στο­ποί­η­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ ήταν το συ­νέ­δριο το 2022 καθώς και η ψή­φι­ση του τε­λευ­ταί­ου κα­τα­στα­τι­κού του κόμ­μα­τος που άνοι­ξε τον δρόμο στην εκλο­γή του Στ. Κασ­σε­λά­κη.

Σή­με­ρα για άλλη μια φορά αντί της ανα­γκαί­ας συ­ζή­τη­σης και της προ­σφυ­γής άμεσα σε συ­νέ­δριο επι­λέ­γε­ται ένας ανορ­θό­δο­ξος το­ξι­κός πό­λε­μος στο­χεύ­ο­ντας τις δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις.

Τώρα πλέον το σχέ­διο είναι απο­λύ­τως ξε­κά­θα­ρο με προ­τά­σεις περί κοι­νής κα­θό­δου με το ΠΑΣΟΚ στις ευ­ρω­ε­κλο­γές αλλά κα «με­τα­σχη­μα­τι­σμού» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ,μέσα από τη διά­χυ­ση του σε μια έν­νοια δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη. Εν­δει­κτι­κές δε είναι οι δη­λώ­σεις περί της υπο­χρέ­ω­σης μας να «ζη­τή­σου­με συ­γνώ­μη για την πε­ρί­ο­δο 2011-2015», που δια­τυ­πώ­νο­νται από την ση­με­ρι­νή ηγε­τι­κή ομάδα.

Είναι φα­νε­ρό πως πρό­κει­ται για ένα σχέ­διο απο­α­ρι­στε­ρο­ποί­η­σης που θα οδη­γή­σει στο τέλος της πα­ρου­σί­ας στην Ελ­λά­δα της Ανα­νε­ω­τι­κής και Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς μετά από πάνω από μισό αιώνα πα­ρου­σί­ας. Θα το κα­τα­φέ­ρουν όσοι το επι­λέ­γουν; Δεν είναι εύ­κο­λο. Δεν μπο­ρεί να χαθεί έτσι εύ­κο­λα μια ιστο­ρία αγώ­νων και κα­τα­λυ­τι­κής πο­λι­τι­κής πα­ρου­σί­ας που μπό­λια­σε την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία με και­νο­τό­μες ιδέες. Δεν μπο­ρεί η Ανα­νε­ω­τι­κή και Ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά να με­ταλ­λα­χθεί σε μια άνευ­ρη μι­κρο­με­σαία συ­ναι­νε­τι­κή – δια­χει­ρι­στι­κή και αδιά­φο­ρη από με­ριάς της Αρι­στε­ράς πο­λι­τι­κή δύ­να­μη. Όμως η ανα­γκαιό­τη­τα η δίκη μας Αρι­στε­ρά να είναι πα­ρού­σα ως μια δύ­να­μη διε­ξό­δου απέ­να­ντι στις πολ­λα­πλές κρί­σεις της σύγ­χρο­νης επο­χής θα βρει τρόπο έκ­φρα­σης. Σε αυτή την υπό­θε­ση θα συ­στρα­τευ­θούν πολ­λοί και πολ­λές πα­λιοί και κυ­ρί­ως νέοι.

Συ­νι­στά θρά­σος και ασέ­βεια η ανα­φο­ρά ότι «επί πέντε χρό­νια υπο­νο­μεύ­α­τε το κόμμα». Αν είναι δυ­να­τόν οι άν­θρω­ποι που ίδρυ­σαν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που συ­νέ­βα­λαν κα­θο­ρι­στι­κά στο να ανα­τρέ­ψει τους συ­σχε­τι­σμούς και τον οδή­γη­σαν στην κυ­βέρ­νη­ση το 2015 να κα­τη­γο­ρού­νται για υπο­νό­μευ­ση. Δυ­στυ­χώς ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κυ­ριαρ­χεί­ται σή­με­ρα από αντι­ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, λαϊ­κί­στι­κες και κε­ντρο­δε­ξιές από­ψεις.

Ο δρό­μος που έχει επι­λέ­γει είναι αδιέ­ξο­δος, κα­τα­στρο­φι­κός και οδη­γεί έξω από το πλαί­σιο των ιδεών, των αξιών και των θέ­σε­ων της ανα­νε­ω­τι­κής και ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς και δεν είμαι δια­τε­θει­μέ­νος να τον ακο­λου­θή­σω. Επι­λέ­γω να συ­ντα­χτώ με τις δε­κά­δες των στε­λε­χών και των μελών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που κα­θη­με­ρι­νά απο­χω­ρούν υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι την πο­λι­τι­κή τους αξιο­πρέ­πεια και αγω­νί­ζο­νται για ένα κα­λύ­τε­ρο κόσμο».