Ο χρόνος έχει παγώσει

Χάθηκε ανάμεσα στα δύσκολα του κορω­νοϊού, ο χαρ­το­πό­λε­μος ανα­κοι­νώ­σεων, δύο πρω­το­κλα­σά­των στε­λε­χών της κυβέρ­νη­σης, για το ποιος πρώτος, ποιος περισ­σό­τερο, προ­ώ­θησε την χρη­μα­το­δο­τική στήριξη των ελαιο­πα­ρα­γω­γών της περιο­χής, στην οποία εκλέ­γο­νται βου­λευ­τές και ανα­δει­κνύει ένα συνε­χι­ζό­μενο φαι­νό­μενο που τραυ­μα­τί­ζει την πολι­τική τάξη – όλη σταθερά – στην Ελλάδα του 2021. Σταθερά οι αστέρες της πολι­τι­κής μας τάξης– πασχί­ζουν να πείσουν τους ( νυν και αυρια­νούς ιδίως) ψηφο­φό­ρους ότι «κατόπιν ενερ­γειών τους» προ­χω­ρούν τα πράγ­ματα. Από το « κατόπιν ενερ­γειών μου…»  των βου­λευ­τών της ελλη­νι­κής επαρ­χίας τύπου Καλο­χαι­ρέτα  μέχρι σήμερα, ο χρόνος έχει παγώσει. Συνε­χί­ζε­ται, με εκσυγ­χρο­νι­σμένο μεν πεδίο εφαρ­μο­γής, αλλά πανο­μοιό­τυπο στον πυρήνα του. Η εκφώ­νηση -και  βέβαια, η μηντιακή φιλο­ξε­νία, με ποι­κί­λες απο­χρώ­σεις ενθουσιασμού- του «κατόπιν ενερ­γειών μου», θεω­ρεί­ται ότι οδηγεί τα πολι­τικά πράγ­ματα. Με επι­τυ­χία. Και κατα­λή­γει κανείς να διε­ρω­τά­ται: μήπως έχουν δίκιο;