Εξηγήσεις για τον «πύρινο» λόγο του έδωσε ο εφημέριος του Αγίου Παντελεήμoνος, έπειτα από αναφορά του M. Kόκκινου

Εγ­γρα­φες εξη­γή­σεις ενώ­πιον αστυ­νο­μι­κού του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, στo πλαί­σιo προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, που πα­ραγ­γέλ­θη­κε προς δια­κρί­βω­ση τε­λέ­σε­ως του αδι­κή­μα­τος της διέ­γερ­σης σε διά­πρα­ξη πλημ­με­λή­μα­τος, έδωσε χθες, ο πατήρ Χρή­στος Σιά­νας, εφη­μέ­ριος του Ιερού Ναού Αγίου Πα­ντε­λε­ή­μο­νος Ρόδου.

Η ανα­με­τά­δο­ση του πύ­ρι­νου λόγου του πα­τρός Χρή­στου, κλη­ρι­κού της Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως Ρόδου, που το­πο­θε­τή­θη­κε ανοι­χτά ενα­ντί­ον του ξε­που­λή­μα­τος της Μα­κε­δο­νί­ας, είχε προ­κα­λέ­σει αί­σθη­ση στο πα­νελ­λή­νιο.

Με βάση ανα­φο­ρά του κ. Μι­χα­ήλ Κόκ­κι­νου, κυ­βερ­νη­τι­κού στε­λέ­χους και συ­γκε­κρι­μέ­να γραμ­μα­τέα Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, κλή­θη­κε ει­δι­κό­τε­ρα να πα­ρά­σχει εξη­γή­σεις για πι­θα­νή εκ μέ­ρους του διά­πρα­ξη του αδι­κή­μα­τος που προ­βλέ­πει και τι­μω­ρεί ο Ποι­νι­κός Κώ­δι­κας στο άρθρο 184.

Το αδί­κη­μα του άρ­θρου 184 Π.Κ συ­νί­στα­ται στην εκ προ­θέ­σε­ως δη­μό­σια πρό­κλη­ση προς διά­πρα­ξη πλημ­με­λή­μα­τος ή κα­κουρ­γή­μα­τος, πε­ρι­λαμ­βά­νει συ­νε­πώς και την πρό­κλη­ση την γε­νό­με­νη εις πρό­σω­πα μη ορι­σμέ­να ατο­μι­κώς και την αφο­ρώ­σα στην εκτέ­λε­ση αδι­κη­μά­των μη κα­θο­ρι­σμέ­νων ει­δι­κώς, εξαι­ρου­μέ­νων πά­ντως των πται­σμά­των, των οποί­ων η συ­να­ρίθ­μη­ση στα στοι­χεία της πρά­ξης θε­ω­ρή­θη­κε ως υπερ­βο­λι­κή λόγω της μι­κρό­τη­τας της πα­ρα­βά­σε­ως.

Πρό­κλη­ση είναι δε πάσα ανα­κοί­νω­ση προς άλλον με ευθύ σκοπό να τον κα­τευ­θύ­νει σε ορι­σμέ­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά (πράξη ή πα­ρά­λει­ψη).

Εξάλ­λου, στην υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση του εγκλή­μα­τος απαι­τεί­ται δόλος, δη­λα­δή γνώση ότι επι­δρά στη ξένη βού­λη­ση και ότι η ενέρ­γεια του είναι επι­τή­δεια, προ­κει­μέ­νου να εκ­θέ­σει σε κίν­δυ­νο τη δη­μό­σια τάξη και ότι γί­νε­ται δη­μό­σια. Η επι σκοπώ αστεϊ­σμού ενέρ­γεια απο­κλεί­ει τον δόλο.

Εν προ­κει­μέ­νω, όπως τό­νι­σε ο Ιε­ρέ­ας, από τo απο­μα­γνη­το­φω­νη­μένo κή­ρυγ­μά του στον Ιερό Ναό του Αγίου Πα­ντε­λε­ή­μο­να, (το οποίο δεν ανήρ­τη­σε ο ίδιος στο δια­δί­κτυο) δεν προ­κύ­πτει ότι πλη­ρού­νται η αντι­κει­με­νι­κή και η υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση του εγκλή­μα­τος.

Επε­σή­μα­νε ότι επρό­κει­το για μία ομι­λία συ­ναι­σθη­μα­τι­κώς φορ­τι­σμέ­νη, κα­θό­τι συ­νέ­πε­σε χρο­νι­κώς με την υπο­γρα­φή της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών.

Σε αυτή την ομι­λία εξέ­φρα­σε τις προ­σω­πι­κές του από­ψεις για την κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση στη χώρα και ει­δι­κό­τε­ρα για την βα­θύ­τα­τα αντε­θνι­κή πο­λι­τι­κή συμ­φω­νία με τα Σκό­πια.

Σε ό,τι αφορά τις κα­τη­γο­ρί­ες που του απο­δί­δο­νται ανα­φο­ρι­κά με τις απο­στρο­φές προς το ποί­μνιο να «πτύ­σει» τους πο­λι­τι­κούς που τυχόν συ­να­ντή­σει, επε­σή­μα­νε ότι δεν κρί­νο­νται πρό­σφο­ρες να πεί­σουν οιο­δή­πο­τε άν­θρω­πο να συ­μπε­ρι­φερ­θεί κατ΄ αυτόν τον τρόπο.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, στο πρώτο ση­μείο «όταν δείτε πο­λι­τι­κό, μπο­ρεί­τε να τον εφτύ­σε­τε ή εί­σα­στε κότες και θα πάτε να τον αγκα­λιά­σε­τε….κύριε βου­λευ­τά μου……;», απευ­θύ­νει ένα ρη­το­ρι­κό ερώ­τη­μα προς όσους πα­ρα­κο­λου­θούν την ομι­λία του και στο δεύ­τε­ρο «όποιο πο­λι­τι­κό δείτε, φτύ­στε τον, αλλά ούτε και το σάλιο σας αξί­ζει…..», ταυ­τό­χρο­νη με την προ­τρο­πή είναι και η απο­τρο­πή προς διά­πρα­ξη της δήθεν αξιό­ποι­νης πρά­ξης.

Ο εφη­μέ­ριος τό­νι­σε μά­λι­στα ότι σκο­πός του κ. Κόκ­κι­νου, με την ανα­φο­ρά του είναι να κα­τα­φέ­ρει τη φί­μω­σή του… «ώστε ανε­νό­χλη­τοι και στη Ρόδο να εδραιώ­σουν τις επαί­σχυ­ντες και σε βάρος των καλώς εν­νο­ού­με­νων συμ­φε­ρό­ντων της χώρας απο­φά­σε­ών τους και τις επι­λο­γές του πο­λι­τι­κού του προϊ­στα­μέ­νου υπουρ­γού των εξω­τε­ρι­κών και της Κυ­βέρ­νη­σής τους».

Θυ­μί­ζου­με ότι ο ελεγ­χό­με­νος ιε­ρέ­ας έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί απ’ όλους ως «ο προ­στά­της των φτω­χών» και όχι αδί­κως. Γιατί, εδώ και χρό­νια έχει ανα­λώ­σει την ζωή του, βοη­θώ­ντας τους πά­σχο­ντες συ­ναν­θρώ­πους μας.

Η Ενο­ρία του, έχει ταυ­τι­στεί με την φι­λαν­θρω­πία, καθώς δεν περνά μέρα, που να μην πλημ­μυ­ρί­ζει από συ­ναν­θρώ­πους, που «δεν έχουν, πού την κε­φα­λήν κλί­ναι».