38 χρόνια άφαντος ο ταχυδρόμος στ’ Αφάντου

Είναι απο­ρί­ας άξιο γιατί στην εποχή της τε­χνι­κής νοη­μο­σύ­νης να ψά­χνου­με ακόμα τις επι­στο­λές μας απ’ το τα­χυ­δρο­μείο στ’ Αφά­ντου. Τ’ Αφά­ντου βρί­σκε­ται σε ένα κομ­βι­κό μέρος στο νησί και το επί­κε­ντρο πολ­λών εξε­λί­ξε­ων κα­θη­με­ρι­νά, είτε πρό­κει­ται για θέ­μα­τα πε­ρι­βάλ­λο­ντος, είτε πο­λι­τι­κής είτε ακόμα και επεν­δύ­σε­ων.

Το μέρος που έχει γίνει διά­ση­μο για την πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη επέν­δυ­σή του στην πε­ριο­χή του Γκολφ και γε­νι­κά για τα’ Αφά­ντου δη­λα­δή ση­μείο ανα­φο­ράς της επι­και­ρό­τη­τας.

Η ονο­μα­σία του χω­ριού που δεν είναι πλέον χωριό προ­ερ­χό­ταν σύμ­φω­να με την πα­ρά­δο­ση από το γε­γο­νός ότι ήταν ένα μέρος που λε­η­λα­τού­σαν οι πει­ρα­τές και για να μην «φαί­νε­ται» από τη θά­λασ­σα οι πρό­γο­νοί μας Αφα­ντε­νοί το με­τέ­φε­ραν ανά­με­σα στα βουνά προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­θεί ο πλη­θυ­σμός. Οπότε πήρε και την ονο­μα­σία του Αφά­ντου. Υπάρ­χουν κι άλλες πα­ρα­δό­σεις αλλά αυτή είναι η επι­κρα­τέ­στε­ρη.

Για να μην μα­κρη­γο­ρού­με ο οι­κι­σμός επε­κτά­θη­κε με την πά­ρο­δο των χρό­νων εκτός των ορίων του αρ­χι­κού οι­κι­σμού όπως τον είχαν απο­τυ­πώ­σει και οι Ιτα­λοί κα­τα­κτη­τές και πλέον έχει απλω­θεί στα γύρω βουνά , την πα­ρα­λία και προς τα Κο­λύ­μπια.

Εμείς, η οι­κο­γέ­νειά μου δη­λα­δή υπήρ­ξα­με από τους «άτυ­χους» ή τυ­χε­ρούς που ζή­σα­με προς την πλευ­ρά της πα­ρα­λί­ας όταν ακόμα τα σπί­τια ήταν με­τρη­μέ­να στα δά­κτυ­λα του ενός χε­ριού και ήταν συ­χνό­τε­ρο να συ­να­ντή­σου­με φίδι στο δρόμο μας παρά άν­θρω­πο για να μι­λή­σου­με.

Το θέμα είναι πως ενώ σε ολό­κλη­ρο το νησί υπάρ­χουν τα­χυ­δρο­μι­κές θυ­ρί­δες ή τα­χυ­δρό­μος που να εξυ­πη­ρε­τεί τους κα­τοί­κους που βρί­σκο­νται εκτός του βα­σι­κού οι­κι­σμού, στ’ Αφά­ντου δεν υπάρ­χουν ούτε θυ­ρί­δες ούτε τα­χυ­δρό­μος για τα σπί­τια εκτός οι­κι­σμού.

Οι οχλή­σεις μας αλ­λε­πάλ­λη­λες προς το Τα­χυ­δρο­μείο της Ρόδου και ο ένας να με­τα­δί­δει τις ευ­θύ­νες στον άλλο για το ότι δεν υπάρ­χουν τα­χυ­δρο­μι­κές θυ­ρί­δες εδώ και 38 χρό­νια που ζούμε εκεί, έχου­με χάσει λο­γα­ρια­σμούς, εμπι­στευ­τι­κή αλ­λη­λο­γρα­φία και οτι­δή­πο­τε άλλο, συ­μπε­ρι­φο­ρές εντε­λώς πα­ρά­νο­μες και κα­τα­χρη­στι­κές.

Πολ­λές φορές μά­λι­στα μας απα­ντά­νε ότι δί­δε­ται η αλ­λη­λο­γρα­φία μας σε συγ­γε­νείς, δη­λα­δή δεν έχει φθά­σει ποτέ στα χέρια μας και ένας Θεός ξέρει τι εί­δους έγ­γρα­φα κρα­τά­νε στα χέρια τους μη εξου­σιο­δο­τη­μέ­να άτομα από εμάς. Άλ­λω­στε πολ­λές φορές έχου­με υπο­στεί ζη­μί­ες που ανέρ­χο­νται σε κα­θυ­στε­ρή­σεις ενη­με­ρώ­σε­ων λο­γα­ρια­σμών και λοι­πών εγ­γρά­φων που δεν λά­βα­με ποτέ.

Προ­σω­πι­κά το θεωρώ κα­τά­ντια να προ­σφεύ­γω και να δη­μο­σιο­ποιώ αυτή την αδια­φο­ρία όλων στο θέμα της επι­κοι­νω­νί­ας. Όπως επί­σης υπάρ­χει με­γά­λη αδια­φο­ρία και στο θέμα της ονο­μα­το­δο­σί­ας των δρό­μων στους εν θέ­μα­τι οι­κι­σμούς . Τε­λι­κά γιατί να εν­δια­φέ­ρε­ται κά­ποιος για την ασφά­λεια των τα­χυ­δρο­μεί­ων αφού οι επι­στο­λές μας έχουν πάει εκεί που θέλει ο ε0κά­στο­τε δια­χει­ρι­στής της αλ­λη­λο­γρα­φί­ας μας.

Το 2008 είχα κάνει πα­ρέμ­βα­ση στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο του Αφά­ντου με επι­στο­λή μου για το θέμα αυτό κάτι με το οποίο βέ­βαια δεν ασχο­λή­θη­κε ποτέ κα­νείς.

Τέλος μιας και οι αντι­λαμ­βά­νο­μαι συ­σπεί­ρω­ση δυ­νά­με­ων που στο πα­ρελ­θόν έχουν συ­γκρου­σθεί για το καλό αυτού του τόπου, εύ­χο­μαι άμεσα να επι­λυ­θούν τα θέ­μα­τα που απα­σχο­λούν και τα­λαι­πω­ρούν τους Αφα­ντε­ντούς κυ­ρί­ως το θέμα των επι­κοι­νω­νιών, της αλ­λη­λο­γρα­φί­ας και της ονο­μα­το­δο­σί­ας των δρό­μων.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Αθλή­τρια Τριά­θλου