ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ένα όχι και τόσο κολακευτικό σχόλιο

news room 2 λεπτά ανάγνωση
Αρχαιολογικό Μουσείο

(…) Περ­πά­τησα μέχρι τελικής πτώσεως (κυριο­λε­κτικά), πήγα στα δύο σημα­ντι­κό­τερα μουσεία, έφαγα βλα­κείες για να μη χάνω χρόνο ανα­ζη­τώ­ντας κάτι καλό, την ίδρωσα τη φανέλα του του­ρί­στα. Κι ακόμα δεν κατα­λα­βαίνω γιατί δεν είχα κάνει νεότερη αυτή την περι­ή­γηση, κι ας είχα πάει στο νησί. Εβλεπα τη Ρόδο ως νησί, έψαχνα παρα­λίες. Τα νιάτα είναι λίγο άσχετα, όπως διαρκώς δια­πι­στώνω. Εκτός κι αν μάντευα ενστι­κτω­δώς την κούραση που με περί­μενε ή τις κακου­χίες που παρα­μό­νευαν στο κατα­πλη­κτικό εκείνο κτίριο που στε­γά­ζει το Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο. Νοσο­κο­μείο των Ιπποτών υπήρξε κι εκείνοι οι ιππότες ήταν ακριβώς αυτό, δηλαδή νοσο­κο­μεια­κοί ιππότες. Μεγάλες αίθου­σες, ωραίες αυλές, επίπεδα, κρήνες, προ­σθή­κες μετα­γε­νέ­στε­ρες, ένα αρι­στούρ­γημα χωρίς τέλος. Και χωρίς καφε­νείο, κι ας είχε ταμπε­λί­τσες που σε οδη­γού­σαν στο πουθενά. Και χωρίς μαγα­ζάκι για σου­βε­νίρ. Υπεράνω τέτοιων ευτελών συνη­θειών πάντα τα ελλη­νικά μουσεία. Και με τουα­λέ­τες πολύ βρό­μι­κες, γιατί τι να σου κάνουν κι αυτές με τόσο κόσμο; Δεν αυτο­κα­θα­ρί­ζο­νταν. Κακώς. Δηλαδή ο πλη­θυ­ντι­κός είναι μεγα­λο­πρε­πείας, μόνο μία λει­τουρ­γούσε. Ωστόσο θα έπρεπε να είμαι ευγνώ­μων, γιατί στο Παλάτι του Μαγί­στρου, το δεύτερο μουσείο, δεν λει­τουρ­γούσε καμία. Είχε όμως μαγα­ζάκι εκεί που που­λούσε βιβλία. Οχι μαντί­λια και ξύστρες και θήκες γυαλιών ή ομπρέ­λες που παίρ­νουμε στο Λούβρο, είμαστε σοβαροί εμείς. Και είχε και ηλε­κτρο­νικό εισι­τή­ριο, το οποίο όμως δεν ελεγ­χό­ταν ηλε­κτρο­νικά, περ­νού­σες δίπλα από τις μπάρες. Ε, να μην μπερ­δεύ­ο­νται οι άνθρω­ποι με τα μηχα­νή­ματα του δια­βό­λου. Αν κι έφυγα χωρίς τα χαζά σου­βε­νίρ που πάντα με παρη­γο­ρούν στα μουσεία για το τέλος της επί­σκε­ψης, δεν μου χάλασε το κέφι. Προ­σπά­θησα λίγο και ταυ­τί­στηκα κάπως με τους ντό­πιους που θα πρέπει να νιώθουν ένα είδος ανω­τε­ρό­τη­τας απέ­να­ντι στους ξένους, αφού δεν θαμπώ­νο­νται από τα μνημεία τους και την ιστορία τους και δεν χολο­σκάνε να τα περι­ποιού­νται με πάθος. Τους έτυχε ένας υπέ­ρο­χος τόπος, συρ­ρέ­ουν μιλιού­νια να τον θαυ­μά­σουν, ε, με λίγη συγκα­τά­βαση τους ανέ­χο­νται. (Αννα Διαμιανίδη-Δημοσιογράφος-Συγγραφέας)

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 3 σχόλια

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Fordaclos

    Τι σχέση έχουν οι ντόπιοι με τη διαχείριση και την εκμετέλλευση που κάνει το υπουργείο πολιτισμού στα μνημεία tutopu tutu…

  2. efalkenburg

    Καλά στο ΥΠΠΟ είναι γνωστό ότι όλοι τα ξύνουν.

  3. Γιώργος

    Βιαστικό σχεδόν αγχώδες σχόλιο , ανάλογο της επιπόλαιης βόλτας της κυρίας,μόνο κ μόνο γιά να γράψει κάτι.Ας δείξουμε λίγη μεγαλοψυχία και ας συγχωρήσουμε το παλάτι του μαγίστρου που δεν πούλαγε “ξύστρες” (?!) για σουβενίρ… πέραν αυτού δεν φταίνε οι “ντόπιοι με το σύμπλεγμα ανωτερώτητας” που οι τουαλέτες ήταν βρώμικες(κακώς βέβαια).. θα έπρεπε να υπάρχουν οι ανάλογες υπηρεσίες απο τους αρμόδιους φορείς για το καθαρισμα της τουαλέτας.Δεν υποχρεούται ο κάθε ντόπιος να πηγαίνει να καθαρίζει τις τουαλέτες “υπηρετώντας με πάθος τα μνημεία του τόπου τους..”